ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

agia aikaterini.html

Σχετικά με τον ιερό ναό της Αγίας Αικατερίνης από πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν μας δείχνουν ότι ο σημερινός ναός  χτίστηκε πάνω σε προϋπάρχοντα  αρχαίο ναό. Αυτό το μαρτυρούν  ανάγλυφα

 μάρμαρα  και κιονόκρανα που βρέθηκαν και υπάρχουν στο πίσω μέρος του ναού μισοσκεπασμένα.

(Συνηθίζοταν για λόγους θρησκευτικούς ,για να σβήσει κάθε στοιχείο  μαρτυρίας της παλαιάς

 θρησκείας, να χτίζονται  ναοί χριστιανικοί πάνω σε θεμέλια αρχαίων ναών ,καθώς και για την

 έτοιμη υποδομή που υπήρχε, θεμέλια, υλικά  κ . λ. π. )

Λέγεται ότι αποτελούσε ο αρχαίος ναός τόπος λατρείας σχετικά με τον Ηρακλή ή του Απόλλωνα

 ( που γινόταν και στο Άκτιο τα «Απολλώνια»)  και η θέση που είναι χτισμένος  ο ναός  είχε οπτική

 επαφή με άλλον τόπο λατρείας στις παρυφές του Ξηροβουνίου (που σβήνει στο ύψος της

  Γραμμενίτσας ) και επικοινωνούσαν με τον κώδικα της Φωτιάς από ψηλό σημείο σε ψηλό σημείο.

Στα μέσα του 16ου αιώνα χτίστηκε ο βυζαντινός ναός με τρούλο σαν κύρια εκκλησία του υπάρχοντος

 χωριού «Σάνια» όπου κυρίως οι κάτοικοί του ασχολούνταν με  μετάλλευμα  που έβγαζαν από

 ψηλότερη περιοχή (Άγιος Νικήτας) ,ένδειξη και των παλαιών Μύλων που υπήρχαν στη θέση

 «Παλιόμυλοι».Επίσης υπήρχε (ακόμα και σήμερα )βρύση με πόσιμο νερό δυτικά της εκκλησίας και

 αποτελούσε διάβα των νομάδων από τα μέρη των Ιωαννίνων προς τον κάμπο.

Ένδειξη ότι ήταν κύρια  εκκλησία μαρτυρούν και οι τάφοι που ανακαλύφθηκαν τελευταία με την διάνοιξη της Ιονίας  Οδού.

Αργότερα  λειτούργησε σαν μοναστήρι με αρκετή περιουσία «Μετόχια» και αποτελούσε  πολλές

 φορές καταφύγιο για τους κατοίκους σε περίπτωση πολέμου,(Να λάβουμε υπόψη ότι τότε η

 Βλάστηση ήταν πιο πυκνή και τελείως διαφορετική από την σημερινή).

 

Μετά ο ναός  γκρεμίστηκε και  καταστράφτηκε από τους τούρκους.

 Καραβοσαρά (σημερινή Ρωμιά)  ηγουμενεύσαντος του γέροντα Χρύσανθου , χτίστηκε ο σημερινός

 ναός   πάνω στα θέμελα του παλιού που είναι πλακοσκέπαστη ξυλόστεγη Βασιλική με τρούλο

 χωρίς εσωτερικό γραπτό διάκοσμο. Η εκκλησία δεν έχει  καμπαναριό ενσωματωμένο στον κυρίως

 ναό ούτε και  στον αυλόγυρο, αλλά η  μικρή καμπάνα  βρίσκεται σε διπλανό δέντρο ( Μελικοκιά ) .

        Αποτέλεσε ως εκ τούτο Μετόχι του προαναφερθέντος Μοναστηριού με αρκετή έκταση  για

καλλιέργεια και με  λαμπρό ξενοδοχείο.

Στο χώρο γύρω απο την εκκλησία υπήρχαν αιωνόβια δέντρα ( πουρνάρια )  όπου και αποτελούσαν

  καταφύγιο  και τόπος ανάπαυσης των ταξιδιωτών ,κυρίως νομάδων .

Κατά την ονομαστική εορτή της εκκλησίας γίνεται Μέγας Εσπερινός όπου συγκεντρώνεται πλήθος

κόσμου από τα περίχωρα .Λόγω της εύκολης πρόσβασης των αυτοκινήτων σε τακτά χρονικά

 διαστήματα γίνονται αρκετά από τα Μυστήρια της εκκλησίας (Βαπτίσεις, Γάμοι  κ . λ. π .)

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

agios nikolaos.html

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο ναός του Αγίου –Νικολάου  είναι μονόχωρος  ξυλόστεγος δρομικός με Νάρθηκα .Έχει  σχήμα

 τετράπλευρο με απλή μορφή  με μικρά  αρχικά παράθυρα τα οποία έχουν κλείσει και ανοίχτηκαν

 άλλα μεγαλύτερα για καλύτερο φωτισμό.

Βρίσκεται στον ίδιο  περιφραγμένο με πέτρα χώρο με τον  Ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου

. Αποτέλεσε την πρώτη εκκλησία του χωριού  και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν κυρίως υλικά

 της περιοχής μας   και η πέτρα που χρησιμοποιήθηκε  έχει ακανόνιστα σχήματα και μέγεθος  δείγμα

  της προχειρότητας  και γρηγοράδας  για το χτίσιμό της.

Έχει δύο πόρτες μία δυτικά και μία στο νότιο τμήμα. Αποτέλεσε την πρώτη εκκλησία του χωριού

 χτισμένη με τοπικούς  ασβεστόλιθους. Σαν έτος χτίσης φέρεται το 1780

 

Υπήρχε πόρτα και στο βόρειο τμήμα  η οποία  έχει κλείσει. Σήμερα  στο πρόγραμμα της

 αναπαλαίωσης και συντήρησης του ναού  έχει ανοιχτεί και έγινε  πάλι η πόρτα με

 άσπρη πελεκετή πέτρα. Το δάπεδο είναι από σκυρόδερμα  σε στάθμη ψηλότερη

 από τον  νάρθηκα δείγμα της  μεταγενέστερης επέμβασης των κατοίκων ενώ

  αρχικά το δάπεδο των δύο μερών ( νάρθηκα και κυρίως ναού) ήταν ισόσταθμο

. Δεν έχει αγιογραφίες  και είναι χαρακτηριστικό δείγμα  της ναοδομίας  του τρίτου 

 τετάρτου του 19ου αιώνα στην περιοχή  Άρτας και Πρέβεζας.

Η σκεπή του  αντικαταστάθηκε με  άσπρη πλάκα  και έγινε στην νότια πλευρά του ναού  μονόκλιτο

  «χαγιάτι »  με τρείς κολόνες και από τα ίδια υλικά

Ο ναός έχει υποστεί πολλές επεμβάσεις  τις  δεκαετίες του 19ου αιώνα ενώ εκτεταμένες επεμβάσεις

  πρόχειρων και κακότεχνων επισκευών στη δεκαετία του 1970. Ο  ναός έπαψε να αποτελεί την

 κυρίως ενορία του χωριού  όταν η χωρητικότητα του δεν επαρκούσε και χτίστηκε άλλος ναός δίπλα

. Στο βόρειο τμήμα του υπήρχε και το παλαιό νεκροταφείο. Σήμερα  έγινε αναπαλαίωση του ναού με

 παραδοσιακά υλικά (πλάκες –ξύλα κ.λ.π). 

Στα  θεμέλια του ναού και στο νότιο τμήμα αναβλύζει καθόλη την διάρκεια του έτους άφθονο

 νερό. 

Ι. Ν . ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 koimhshueotokoy.html

 

Ο Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι πλακοσκέπαστη  τρίκλιτη  θολωτή βασιλική χωρίς τρούλο, εξωτερικά , ενώ στο εσωτερικό υπάρχει σταυροειδής τρούλος με ξύλινα υποστηλώματα. Κτίστηκε  στο τέλος του 17ου αιώνα (περίπου 1780)  .

 Η ανάγκη για το κτίσιμό της έγινε με την επέκταση του χωριού  και η κατασκευή της  έγινε σταδιακά .

Το εσωτερικό του ναού  χωρίζεται σε δύο μέρη  . Τον κυρίως ναό  και το

πίσω (δυτικό ) μέρος που χρησιμεύει σαν γυναικωνίτης  με υπερύψωση τεσσάρων  σκαλιών.

 Η πόρτα ήταν σε άλλο σημείο από το σημερινό  και ο φωτισμός γινόταν από μια σχισμή στο Ιερό και από μικρά παράθυρα κυρίως στο ανατολικό μέρος του ναού. Το δάπεδο  είναι πλακόστρωτο με ακανόνιστο σχήμα.

 Η αγιογράφηση τελείωσε το Μάρτιο του 1790, είναι νωπογραφίες, και έγινε από Χιοναδίτες  ζωγράφους (από τις Χιονάδες Ιωαννίνων)  με  φροντίδα και επίβλεψη κάποιου  κατοίκου Αναγνώστου Σταμάτη. Υπάρχει σχετική πινακίδα που αναφέρει την χρονολογία και τα ονόματα των ζωγράφων .

Το  τέμπλο της εκκλησίας είναι ξυλόγλυπτο και από το πέρασμα του χρόνου έχει πάρει πολλή σκούρη μορφή.

Στον αύλειο χώρο υπήρχε το παλιό νεκροταφείο του χωριού που μεταφέρθηκε αργότερα  περί τα μέσα του ’80 σε άλλο χώρο. Επίσης υπάρχει και υπαίθρια πέτρινη στρογγυλή Τράπεζα που χρησίμευε για τι ς υπαίθριες λειτουργίες ( Ανάσταση, Θεοφάνεια  κ . λ . π. )

Στο δυτικό μέρος της αυλής υπάρχει   «χαγιάτι»  περίπου  25 μέτρων  που για αρκετά χρόνια φιλοξενούσε  δυο τάξεις του Δημοτικού Σχολείου, αργότερα δε αποτελούσε χώρος  συγκέντρωσης της νεολαίας του χωριού για κάθε είδος παιχνίδι σε δύσκολες καιρικές συνθήκες.

 

Στο δυτικό μέρος της πέτρινης μάνδρας υπάρχει το πέτρινο καμπαναριό  ύψος  15 μέτρων  με θολωτή  καμάρα που αποτελούσε και την είσοδο στην αυλή του ναού.  Το χτίσιμο του καμπαναριού έγινε αργότερα και αυτό φαίνεται και από τα υλικά  που είναι φτιαγμένο. Αποτελείται  διπλές καμάρες  με ξύλινο δέσιμο μεταξύ τους δείγμα άριστης πέτρινης τεχνικής. Εδώ οι πέτρες είναι  πελεκητές  σε κανονικά ορθογώνια και τετράγωνα σχήματα σε αντίθεση  με το ναό που οι πέτρες είναι ακανόνιστες και για  αυτό έγινε  στο ναό  και επίχρισμα αμμοκονιάματος.

 

Η είσοδος στο χώρο των εκκλησιών γινόταν από δύο πλευρές .Την  νότια πλευρά από το χώρο του Αγίου Νικολάου  και από το  Δυτικό μέρος   από την προαναφερθήσα θολωτή  είσοδο του καμπαναριού.

Ακόμη και σήμερα  φιλοξενεί στην κορυφή του  πελαργοφωλιά με ένα ζευγάρι  πελαργών.

 

 Σαν χρόνος κτίσης αναφέρεται το έτος 1780. Αποτέλεσε μέχρι το έτος 1960  ενοριακός ναός  και αναφέρονται πολλά γεγονότα που μαρτυρούν την θαυματουργική δύναμη της Παναγίας. Όπως για παράδειγμα την θεραπεία  κάποιας υπηρέτριας και πολλά  άλλα θαύματα.

 

Ύστερα από παρέμβαση κάποιου  χωριανού μας που ίσως εργαζόταν στο Ρωσικό Προξενείο των Ιωαννίνων δώρισε το Ρωσικό προξενείο στην εκκλησία της Παναγίας  τον  Χρυσοκέντητο Επιτάφιο που  σώζεται ακόμα και σήμερα, και την  Κολυμπήθρα που φέρει πάνω ανάγλυφη επιγραφή στα Ρωσικά. «Χωρίον  Στριβήνα  δωρεά Ρώσικο Προξενείο  Ιωαννίνων ,12 Μαϊου 1852»

 

ΠΡΟΦΗΤΗΣ   ΗΛΙΑΣ

 

Ιστορία

 

Ο ναός του Προφήτη Ηλία είναι χτισμένος πάνω σε  χωμάτινο  πυκνό φυτεμένο λόφο που  κατ

’ άλλους είναι τεχνητός  και υψώθηκε για να μην βουλιάζει τους χειμερινούς μήνες στη λάσπη,(γιατί

 σύμφωνα με μαρτυρίες του Περιηγητή  Πουκεβίλ, τότε η παρούσα περιοχή βάλτωνε  εξ αιτίας της

 διαφορετικής κοίτης του  ποταμού Αράχθου) , κατ’ άλλους  είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο τάφο

 (λέγεται για κάποιον μεγάλο βασιλιά και μερικοί υποστηρίζουν ακόμα και για τον τάφο του βασιλιά

 Πύρου ) και για  το λόγο αυτό δεντροφυτεύτηκε ολόκληρος ο λόφος για να μη διαβρωθεί το έδαφος

 και πέσει το κτίσμα.Υπάρχει σχετικός θρύλος ότι υπάρχει θαμμένος Βασιλιάς και υπήρχε «στοιχείο» που σύμφωνα με μαρτυρίες γεροντότερων ήταν τεράστιο φίδι  με αυτιά  ή και με δυο κεφάλια για να μένει πάντα άγρυπνο και να φυλάει το δάσος και τον βασιλιά.

Χτίστηκε περίπου το 1843 –1852  με επιστασία και δαπάνη της Μονής του Ιωάννου Προδρόμου Ρωμιάς από τον Χριστόδουλο Σταμάτη ,όταν η Μονή απέκτησε την περίοδο αυτή πάρα πολλά κτήματα στην περιοχή της Στριβίνας και αποτέλεσε μετόχι της.

  Είναι  σταυροειδής Βασιλική με τρούλο . Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν αγιογραφίες  οι οποίες σήμερα είναι καλοδιατηρημένες με ζωηρά ακόμη χρώματα,  βεβηλωμένες βέβαια , από τα χρόνια της τουρκοκρατίας ακόμη. Έγινε προσπάθεια συντήρησης των εικόνων κυρίως στο τέμπλο ( 4.20 μέτρα μήκος) το οποίο είναι ξύλινο μεταγενέστερης εποχής.

Οι εικόνες του τέμπλου  λόγω φθοράς τους αντικαταστάθηκαν με αγιογραφίες από του δασκάλου κ. Λάκκα Κωνσταντίνου.

Επίσης για λόγους  καθαρά στήριξης του οικοδομήματος, έγιναν παρεμβάσεις στο εξωτερικό χώρο με  τσιμεντένια δοκάρια περιμετρικά και τσιμεντόστρωση γύρω από το ναό για την συγκράτηση των χωμάτων. Το δάπεδο  είναι  πλακόστρωτο  νεώτερης εποχής.

Τα  υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την  κατασκευή του ναού είναι ασβεστόλιθοι της περιοχής  με προσθήκη κόκκινο κεραμιδιών και χρησιμοποιήθηκαν και ξύλινοι δοκοί  σε ψηλότερα σημεία.

Τα δυο μικρά παράθυρα  ένα νότια και ένα βορινό  στο εσωτερικό τους μέρους δεν έχουν οριζόντιο περβάζι,  αλλά είναι  πλάγιο περβάζι με κλήση τέτοια ώστε να μην εμποδίζονται οι ακτίνες του ήλιου  και να μην δημιουργείται σκιά στο εσωτερικό του ναού.

Ο τρούλος έχει διάμετρο περίπου δύο μέτρα με  τέσσερα μικρά παράθυρα (σχισμές)  για φωτισμό .

Εξωτερικά η στέγη είναι σκεπασμένη με  νεώτερα κόκκινα κεραμίδια 

Στο χώρο του Ναού είχαν ταφεί τα οστά των ηρωικώς πεσόντων Ελλήνων στρατιωτών  κατά το πόλεμο  1912-13  στην απαλευθέρωση της Ηπείρου  και αργότερα όταν έγινε το μνημείο πεσόντων  στη Φιλιππιάδα (ανάμεσα Παλαιάς -Νέας Φιλιππιάδας) μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν εκεί με ηρωικές  τιμές.

Εξωτερικά η περίμετρος του ναού  είναι 32 μέτρα το δε ύψος εξωτερικά φθάνει τα 2,50 περίπου μέτρα γιατί σε μερικά σημεία έχει γίνει επιχωμάτωση. Η χαμηλή πόρτα (για να μην μπαίνουν οι τούρκοι έφιπποι και βεβηλώσουν το χώρο ή χρησιμοποιηθεί για τούρκικος στάβλος) και τα μικρά παράθυρα δίνουν  ξεχωριστή εικόνα στον επισκέπτη.

Σήμερα γίνεται  μέγας εσπερινός  με πλήθος κόσμο από την περιοχή της Άρτας  στην  ονομαστική

 εορτή  και  γίνεται εσπερινός κάθε 15 του μήνα. Αποτελεί για την περιοχή ένας ξεχωριστός  χώρος

 για περιήγηση και περίπατο κυρίως τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες  όπου η πλούσια

βλάστηση και οι μελωδικές φωνές των πουλιών  ομορφαίνουν το  τοπίο.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

Το όνομα Ηλίας είναι εβραϊκό που σημαίνει Θεός μου είναι ο Γιαχβέ. Με το εκχριστιανισμό των

 Ελλήνων τον προσάρμοσαν τους δικούς μας θρύλος και παραδόσεις . ( Το μόνο όνομα που σύμφωνα με

 την Παλαιά Διαθήκη αντιπροσώπευε το 1,35% των αντρικών ονομάτων έναντι του Πέτρου που ήταν 1%)

Ιστορικά ο Προφήτης Ηλίας έζησε το 900 π.χ.ο βίος του και τα έργα του προδίδουν τον χαρακτήρα του

Εβραίου εθνικού ήρωα υπεραμυνόμενου θεού του Ισραήλ. Έζησε σε μια περίοδο που εξαιτίας της

 ανάπτυξης της γεωργίας και του εμπορίου αλλάζουν οι παραγωγικές συνθήκες στην περιοχή και έχουμε την

 αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων που δεν δέχονται τους πολιτικούς και κοινωνικούς νεωτερισμούς και

 θέλουν να κρατήσουν τις προηγούμενες μορφές κοινωνικού βίου και κυρίως την κοινοκτημοσύνη. Τηρούσαν

 πιστά τις θρησκευτικές τους παραδόσεις ενώ οι πλούσιοι νεωτέριζαν σε όλα ακόμα και σε εισαγομένους

 θεούς. Έτσι όσο περνούσε ο καιρός η άρχουσα τάξη νεωτέριζε πιο πολύ και καλοπερνούσε ενώ ο πολύς

 λαός δυστυχούσε και στην αμάχη οι νεωτεριστές είχαν σύμμαχο το επίσημα κράτος ενώ ο λαός ήταν

 ακέφαλος. ΤΟΤΕ λοιπόν μέσα από τη σύγκρουση αυτή βγήκαν οι οι πνευματικοί ηγέτες του λαού και αυτοί

 ήταν οι ΠΡΟΦΗΤΕΣ . ένας από αυτούς ήταν και ο Προφήτης Ηλίας. Σύνθημα του ήταν «διωγμός κάθε ξένης

 θρησκείας και επαναφορά της λατρείας του Γιαχβε» ( πάντα οι θρησκευτικές συγκρούσεις κρύβουν την

 ταξική σύγκρουση)

Σύμφωνα με το συναξάρι ζούσε σε μια σπηλιά στην κορυφή του βουνού ,άνοιγε και έκλεινε τους ουρανούς,

 διέσχιζε στα δυο τον Ιορδάνη, είχε την δύναμη να κατεβάζει φωτιά από τον ουρανό ( όπως κι Διας

 αργότερα),να σκοτώνει τους εχθρούς , να προκαλεί βροχή και στο τέλος με το άρμα του ανελήφθη στους

ουρανούς.

ΔΙΑΣ-ΗΛΙΟΣ-ΗΛΙΑΣ

Η συνήχηση αυτή υπήρξε η γέφυρα μεταξύ αρχαιότητας και χριστιανισμού . Ο Ήλιος με την θεϊκή του

 ιδιότητα ταυτιζόταν στην αρχαιότητα με τον Δία θεό εκτός των άλλων και θεός των καιρικών φαινόμενων

 και γιαυτό προσονομάζετε και νεφεληγερέτης, Υέτιος και Κεραυνός. Ο προφήτης Ηλίας αντικατέστησε τον

 Δία των αρχαίων προγόνων μας και τα ιερά του στις κορυφές των βουνών έγιναν εκκλησάκια του προφήτη

 Ηλία. Τον Δία τον νεφοκράτη τον κύριο του Ηλιου , της αστραπής και τη βροντής αλλά και των ανέμων

 τον λάτρευαν την ιδια εποχή που γιορτάζετε ο προφήτης Ηλίας δηλαδή τις πρώτες μέρες του τελευταίου

 δεκαήμερο του Ιούλη κατά τα λεγόμενα «κυνικά καύματα» γιαυτό τότε γίνονται και οι μετεωρολογικές

 παρατηρήσεις της μέρας της γιορτήτου από τους πρακτικούς μετεωρολόγους.

Ο ΑΪ-ΛΙΑΣ ΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ

Σύμφωνα με την παράδοση οΑϊ-Λιάς συνδέθηκε και με τη θάλασσα που προσπάθησε πολλές φορές να τον

πνίξει και έτσι αποφάσισε να βρεί μέρος τόσο μακριά που να μην γνωρίζουν από θάλασσα. Πήρε λοιπόν ένα

 κουπί στον ώμο και βγήκε στη στεριά ρωτώντας τους ανθρώπους αν γνωρίζουν αυτό που κρατεί.. και όπου

 του έλεγαν κουπί δεν σταματούσε αλλα προχωρούσε ψηλότερα ώσπου έφτασε στην κορυφή ενός βουνό

 και ρωτώντας ένα τσοπάνη πήρε την απάντηση ότι το κρατούμενο ήταν ξύλο έχτισε εκεί λοιπόν τη καλύβα

του και έμεινε για πάντα εκεί ψηλά. «Στένει ολόρθο το κουπί / και χτίζει μια καλύβα/αποφασίζει να

 μείνει εκεί/ολη του τη ζωή.Για τούτο το Αγιο Ηλία το βάζουν στα ψηλώματα.( Καρκαβίτσας)

Ο μύθος αυτός έχει τις ρίζες του στην Οδύσσεια Ραψωδία Λ. Οταν ο Οδυσσέας πηγαίνει κατά εντολή της

 Κίρκης στον Αδη να συντήσει την ψυχή του Τειρεσία για να μάθει τι να κάνει για να γλιτώσει από τα βάσανα

 του Θεού της θάλασσας ο Τειρεσίας του απαντά και όταν θα φτάσει στην Ιθάκη και εξοντώσει τους

 μνηστήρες θα πρέπει για να εξιλεωθεί από το Ποσειδώνα θα πρέπει να πάρει στον ώμο του ένα κουπί

σύμβολο του οργισμένου θεού της θάλασσας και πορευθεί στα μεσόγεια μέχρι που οι άνθρωποι να τρώνε

 τροφέ που έχουν σχέση την θάλασσα και να μην γνωρίζουν το κουπί και τα καράβια.Θα αποδείξει λοιπόν ο

 Οδυσσέας ότι βρήκε τέτοιο μέρος όπου στο αντίκρισμα του κουπιού οι κάτοικοι του είπαν ότι είναι

 «αθηρηλοιγός» δηλαδή πλατύ φτυάρι για το λίχνισμα του σανού .Εκεί λοιπόν ο Οδυσσέας έστησε το κουπί

στο χώμα έκανε θυσία στον Ποσειδώνα και έχτισε ναό.


σύμφωνα με μελετητές του Ομηρου το μέρος αυτό είναι το εσωτερικό ορεινό μέρος της Ηπείρου.

                                                                                                                                                                                                                         Λύτρας Χρήστος 22-7-2009

 

 

 

   



 
 
 

ArtaNet  2006