ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

                                                                                       Το νόημα του Καρναβαλιού

Λυτρας Χρήστος  11/2/2018

Οι ρίζες του καρναβαλιού βρίσκονται στις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις με επίκεντρο το θεό Ο ανατρεπτικός και πολιτικός χαρακτήρας του καρναβαλιού αναδείχτηκε ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα, όταν το καρναβάλι υπήρξε το μέσο διά του οποίου αμφισβητήθηκε η κυρίαρχη κουλτούρα του κράτους και οι ιεραρχίες του μεσαιωνικού πολιτισμού. Από μια παθητική και αμετάβλητη βιολογική ύπαρξη το σώμα μετατρέπεται, κατά τη διάρκεια των καρναβαλικών εκδηλώσεων, σε ένα ενεργητικό στοιχείο και μια δυναμική πραγματικότητα, βρίσκεται σε συνεχή επεξεργασία και κινητικότητα, πηγαίνει πέρα από τον εαυτό του.

Το σώμα παύει να υπόκειται σε περιορισμούς, απελευθερώνεται: ο στολισμός του σώματος, οι μάσκες, η θεατρικότητα, το φαντασμαγορικό παιχνίδι των χρωμάτων, η μουσική, ο χορός, η κοινή συμμετοχή στο τελετουργικό του καρναβαλιού και στη γιορτινή ατμόσφαιρα, σπάνε τα όρια μεταξύ του ατομικού και του συλλογικού, του πραγματικού και του φανταστικού, του ρεαλιστικού και του πλαστού, του λογικού και του παραλόγου.

Είναι γεγονός ότι πέρα από την ψυχαγωγία, η γιορτή του καρναβαλιού προσφέρει την αίσθηση αντίστασης στις κυρίαρχες σχέσεις εξουσίας και την ικανοποίηση του αισθήματος για απόδοση δικαιοσύνης (μέσω π.χ. της σάτιρας, της πολιτικής διακωμώδησης). Η προστασία της μάσκας και της μεταμφίεσης δίνει την ευκαιρία στα άτομα να εκφράσουν τη γνώμη και τα συναισθήματά τους για θέματα που απασχολούν την καθημερινότητά τους (π.χ. στους τομείς της υγείας, της παιδείας, της οικονομίας) ή την επικαιρότητα, να μεταφέρουν πληροφορίες και μηνύματα ή ακόμα και να διατυπώσουν αιτήματα. 


. Δίνει τη δυνατότητα στα άτομα να κατασκευάσουν μια νέα αντίληψη για τον εαυτό τους, να παίξουν ρόλους και να γίνουν κάποιοι άλλοι από αυτό που είναι πραγματικά. Απαλλαγμένα από αναστολές και κανόνες, είναι από τις λίγες φορές που τα άτομα ρισκάρουν να εκτεθούν, ενώ αποκτούν τη δύναμη να προβάλλουν την εικόνα που αυτά θέλουν για τον εαυτό τους και να προκαλέσουν τις επιθυμητές εντυπώσεις μέσω της διαδικασίας της μεταμόρφωσης, η οποία, πέρα από την υιοθέτηση ενός διαφορετικού τρόπου συμπεριφοράς, υποβοηθείται από την ενδυμασία, τη μάσκα και το μακιγιάζ.

Όπως, εξάλλου, έχει αναφέρει χαρακτηριστικά ο σημαντικός παιδαγωγός, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος του 20ού αιώνα Ευάγγελος Παπανούτσος «την προσδιοριστική, την περιοριστική δύναμη του φορέματος την αισθανόμαστε όταν ανταλλάσουμε το αληθινό μ’ένα ψεύτικο – που μας κρύβει. Π.χ. στην αποκριάτικη αμφίεση. Τότε έχουμε το αίσθημα ότι αποδεσμευτήκαμε, αποβάλαμε ένα μέρος του εαυτού μας, εκείνο που έχουμε συνθέσει για να το θεωρούν οι άλλοι (και ’μεις οι ίδιοι) για το πρόσωπό μας, και μπορούμε πια να παίζουμε ένα ρόλο – αυτόν που δεν έχουμε καθόλου ή συχνά το θάρρος ή την ευκαιρία να υποδυθούμε στην καθημερινή ζωή. Εάν μας αποσπάσουν την ψεύτικη περιβολή, ξαναγυρίζουμε στην τάξη και στη νηφαλιότητα – η παρένθεση έχει κλείσει» (1973, σσ.208-209).

Ας αφήσουμε, λοιπόν, το εορταστικό κλίμα των αποκριών να μας συνεπάρει για λίγο, και το κάψιμο του καρνάβαλου ας είναι η αφορμή για προσωπική αναγέννηση και μια δυναμική επανεκκίνηση στην καθημερινότητά μας.

 

 

του Δασκάλου ΛΥΤΡΑ ΧΡΗΣΤΟΥ    9-5-2016

Το τέλος του Πιλάτου και των Αρχιερέων Καϊάφα και Άννα

 
Το κείμενο που ακολουθεί μνημονεύει μια από τις διάφορες παραδόσεις αναφορικά με τις τύχες του Πιλάτου και των Αρχιερέων Άννα και Καϊάφα, μετά την άδικη θανάτωση του Χριστού. Προέρχεται από χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Ιβήρων, αντίγραφο του οποίου απόκειται στο Κελλί του Αγίου Γοβδελά του Πέρσου της αυτής Μονής, το οποίο αντέγραψε και εξέδωσε δίς ο Αγιορείτης (+) Ιερομόναχος Αβέρκιος το 1895 και 1896 στην Βάρνα.
Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, ο ηγεμών της Ιουδαίας Πόντιος Πιλάτος, έγραψε αναφορά κατά καθήκον στον Αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο, αναφορικά με τα γεγονότα που συνέβησαν με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Ο Τιβέριος, που είχε πληροφορηθεί τα πάμπολλα θαύματα του Κυρίου, την εκ νεκρών Ανάστασή του, και ότι πολλοί πίστευαν ότι είναι ο Θεός, ανέφερε τα σχετικά στην Ρωμαϊκή Σύγκλητο, και φοβέρισε με θάνατο τους κατηγόρους των χριστιανών. Η απάντηση του Τιβέριου στον Πιλάτο, ήλθε με επιστολή επικριτική για την άδικη απόφασή του να καταδικάσει τον Χριστό, αλλά και την αποστολή του Επιτρόπου του Ραχαάβ μαζί με 2000 άνδρες, προκειμένου να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στη Ρώμη, ομού μετά των Αρχιερέων Καϊάφα και Άννα. Η αποστολή εκ της Ρώμης συνέλαβε τον Πιλάτο και τους Αρχιερείς, τους οποίους έδεσε με αλυσίδες. Σιδηροδέσμιοι απέπλευσαν για την Ρώμη. Στην Κρήτη απέθανε ο Καϊάφας. Σταμάτησε το πλοίο και έθαψαν το παμμίαρο σώμα του Αρχιερέα, το οποίο εκβράστηκε εκ του τάφου, αφού δεν τον δέχονταν ούτε η γη. Επτά φορές τον έθαψαν, αλλά «η γης τον ανεξέρνα (απέβαλε) άλυωστο και μαύρο σαν τον Κάη, για το μεγάλο κακό πώκαμε, που καταδίκασε το Χριστό». Μαζεύτηκε τότε μέγα πλήθος και με κατάρες τον έθαψε κάτω από ένα τεράστιο σωρό πέτρες. Αυτό ήταν του Καγιάφα το μνήμα σε ένα χωριό κοντά στο Ηράκλειο. Σωζόταν μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Η παράδοση αυτή είναι πολύ παλιά και την αναφέρουν αρκετοί περιηγητές (δεν επιβεβαιώνετε όμως ιστορικά). Το πλοίο συνέχισε τη πορεία του και έφθασε στην Ρώμη. Ο Τιβέριος δεν θέλησε να τους εξετάσει. Έδωσε προσταγή και ο μεν Αρχιερέας Άννας τυλίχτηκε γυμνός με δέρμα βοδιού και αφέθηκε στον ήλιο μέσα στο καλοκαίρι. Από τη ζέστη, ξηράθηκε και έσφιξε το δέρμα το σώμα του με αποτέλεσμα να  σκάσει και να εξέλθουν τα ενδότερα της κοιλίας του έξω και ούτως να γνωρίσει οικτρό θάνατο. Για τον Πιλάτο διέταξε και τον έκλεισαν σε έναν πύργο αλυσοδεμένο, με σκοπό να τον φονεύσει ο ίδιος. Κάποια ημέρα είχε βγει για κυνήγι ο Τιβέριος, κοντά στον πύργο που κρατούνταν αιχμάλωτος ο Πιλάτος. Ο τελευταίος το πληροφορήθηκε από τη φρουρά και έσπευσε σε μια οπή του τοίχου για να δει τον Καίσαρα. Τότε ένα ζαρκάδι πλησίασε το τοίχος του πύργου, περίπου στο ύψος της οπής από όπου παρακολουθούσε ο Πιλάτος. Ο Καίσαρας Τιβέριος φοβούμενος ότι θα χάσει το θήραμα σημάδεψε ταχέως με το τόξο του και το βέλος εισήλθε δια της οπής του τοίχους του πύργου, και διαπέρασε τα μάτια του Πιλάτου, αφήνοντάς τον νεκρό.
Σύμφωνα με τον Ευσέβιο Καισαρείας (Εκκλησιαστική Ιστορία, τομ. Β΄, VII), o Πιλάτος εξορίστηκε στη Βιέννη της Γαλλίας, όπου και αυτοκτόνησε. Κατ΄ άλλη παράδοση ρίφθηκε στον Τίβερη ποταμό, το δε πτώμα του προκάλεσε πλημμύρες και καταστροφές. Μια ακόμη δέχεται ότι γκρεμίστηκε από όρος που φέρει και σήμερα το όνομά του στην λίμνη Λουκέρνη της Ελβετίας. Ενώ άλλη ότι αποκεφαλίστηκε στα χρόνια του Τιβέριου. Ο Μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος, στην Εκκλησιαστική του Ιστορία αναφέρει τα εξής : Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, ο ηγεμών της Ιουδαίας Πόντιος Πιλάτος, έγραψε αναφορά κατά καθήκον στον Αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο, αναφορικά με τα γεγονότα που συνέβησαν με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Ο Τιβέριος, που είχε πληροφορηθεί τα πάμπολλα θαύματα του Κυρίου, την εκ νεκρών Ανάστασή του, και ότι πολλοί πίστευαν ότι είναι Θεός, ανέφερε τα σχετικά στην Ρωμαϊκή Σύγκλητο, και φοβέρισε με θάνατο τους κατηγόρους των χριστιανών. Μετά την εκλογή των επτά διακόνων, επισυνέβη διωγμός στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων. Τότε, η Μαρία η Μαγδαληνή, μαζί με τη Μάρθα, τον Λάζαρο και τον Ιωσήφ από Αριμαθαίας, επισκέφθηκαν τον Τιβέριο στη Ρώμη (κατά τον Βαρώνιο στη Μασσαλία της Γαλλίας), στον οποίον διηγήθηκε τα συμβάντα με τις παρανομίες που διέπραξαν οι Εβραίοι στον Χριστό και διαμαρτυρήθηκε για την άδικη θανάτωσή του. Ο Τιβέριος εξοργίστηκε και διέταξε να φονευθούν οι Αρχιερείς (Καϊάφας –Άννας) και ο Πιλάτος. Μόλις δε ανέλαβε ο Βιτέλλιος την ηγεμονία της περιοχής της Συρίας, αντικατέστησε τον Πιλάτο με τον Μάρκελλο, και τον έστειλε στη Ρώμη, προκειμένου να απολογηθεί στον Τιβέριο. Έκαμε δύο έτη να φτάσει στη Ρώμη, και εν τω μεταξύ είχε αποθάνει ο Τιβέριος, ο δε νέος βασιλεύς Γάϊος Καλιγούλας, τον εξόρισε στην Βιέννη, όπου υπέστη μεγάλες συμφορές και απελπισμένος, αυτοκτόνησε. Ο Βιτέλλιος υποστηρίζει ότι την ίδια τύχη είχε και ο Καϊάφας, ο οποίος αυτοκτόνησε. Το ίδιο δέχεται και ο Κλήμης Ρώμης. Ο δε πεθερός του Καϊάφα, Άννας,  είχε κι αυτός– Θεία δίκη – κακό θάνατο. (σσ. ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΘΗΝΩΝ,ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΤΟΜΟΣ 1, εν Βιέννη της Αούστριας 1794, σσ. 119-126). Αξίζει να αναφέρουμε κλείνοντας το σημείωμα, ότι η σύζυγος του Πιλάτου, Πρόκλα, μετά τον φοβερό του θάνατο, μετανόησε, βαπτίστηκε χριστιανή, έζησε με πίστη και ευσέβεια και τελειώθηκε ειρηνικά. Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της στις 27 του Οκτωβρίου.
ΠΗΓΗ : Αβερκίου Ιερομονάχου Αγιορείτου, Ιστορία ακριβής περί των κατά την Σταύρωσιν και Ανάστασιν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού τελεσθέντων, Συγγραφείσα το πρώτον υπό Ιουδαίου τινός Αινέα, συγχρόνου του Σωτήρος Μεταφρασθείσα δε εις την Λατινίδα γλώσσαν υπό Νικοδήμου τοπάρχου του εκ Ρώμης, Σώζεται εν τινι χειρογράφω εν τω Αγίω Όρει, Εν Βάρνη 1896, σσ. 60-63.

 

 

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΑΠΕΡΓΗΣΩ (και μία πρόσκληση…).
του Δασκάλου ΛΥΤΡΑ ΧΡΗΣΤΟΥ                                 4/2/2016
 /
Θα απεργήσω γιατί έχω κουραστεί να υποχωρώ…

Θα απεργήσω γιατί βλέπω πως κάθε υποχώρηση μου δυναμώνει την όρεξη αυτών που μου στερούν τη ζωή για νέες περικοπές στο δικαίωμα να υπάρχω ως εργαζόμενος, ως άνθρωπος.

Θα απεργήσω γιατί ο αγώνας για να είναι νικηφόρος και να έχει συνέχεια πρέπει να έχει μία αποφασιστική εκκίνηση, γιατί είναι ψέμα κατάφορο πως όλα έχουν αποφασιστεί από τα πριν και οριστικά. Γιατί η απόφαση να αγωνιστώ για τη ζωή μου μπορεί να προκαταβάλλει και να ακυρώσει τις όποιες αποφάσεις «τους».

Θα απεργήσω γιατί κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης είναι και κατάργηση του δικαιώματος σε περίθαλψη υγεία, είναι κατάργηση στο δικαίωμα να ζεις μετά τη δουλειά. Γιατί είναι μία κορυφαία μάχη.

Θα απεργήσω γιατί αυτοί που περικυκλώνουν τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας είναι σήμερα περικυκλωμένοι από τη λαϊκή οργή και πολύ πιο αδύνατοι από αυτό που δείχνουν.

Θα απεργήσω γιατί θέλω να βρεθούν μαζί όλα τα κομμάτια του λαού, οι εργαζόμενοι της πόλης και του χωριού, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και αυτή είναι μία σημαντική ευκαιρία.

Θα απεργήσω για ξεμπροστιάσω τις άθλιες συνδικαλιστικές ηγεσίες που κρύβονται πίσω από την απογοήτευση του κόσμου που οι ίδιες καλλιέργησαν, που κάνουν την απογοήτευση μου δικαιολογία-φερετζέ για να συνεχιστεί το υπονομευτικό έργο τους

Θα απεργήσω για να αποκαλυφτεί ο πραγματικός αντιλαϊκός ρόλος των δυνάμεων του σάπιου συστήματος αυτών που ξεκίνησαν και κλιμάκωσαν την επίθεση στο λαό ΜΕ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ και καμώνονται σήμερα τους συμπαραστάτες των λαϊκών αγώνων . .. Αλλά και για αποκαλυφτεί –ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ΠΙΑ-πως η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει καμία σχέση με την αριστερά και τους αγώνες της. Γιατί τα δικαιώματα που σήμερα καταργούνται οφείλονται στην αριστερά, στους αγώνες της και τον άλλο κόσμο που επιχείρησε να οικοδομήσει.

Θα απεργήσω γιατί έρχονται πολύ χειρότερα πράγματα από την οικονομική εξαθλίωση όταν ο λαός είναι στο περιθώριο. Γιατί πίσω από την πλάτη μου υπογράφουν συμφωνίες και παραχωρήσεις που φέρνουν κοντά τον πόλεμο.

Θα απεργήσω γιατί έχω κουραστεί να υποχωρώ….

1.Παιδικό Βιβλίο
2.Παιδικό Παιχνίδι
3.Το Νόημα της 25ης Μαρτίου
4.Το Βιβλίο της ΣΤ Δημοτικού
5.Εργατική Πρωτομαγιά
6.Το νόημα του Πολυτεχνείου
7.Καταλήψεις 2007
8.Εφιαλτικό Μοντέλο
9.Ολυμπιακοί αγώνες
10.Θεοφάνεια στο Χωριό 2009
11.Η κατάργηση της Δωρεάν παιδείας
και των σχολικών βιβλίων

12.Ενα παραμύθι σαν πραγματικό( 10-7-2011)

13.Τ ι θα ελεγα σήμερα στα παιδια μου

14.Επίκαιρη άποψη του Λύτρα Χρήστου 2-1-2012

15.Προεκλογικο σποτ 6-6-2012

16.Ο πολεμος των φωνηέντων (του δασκαλου Λυτρα Χρηστου18-7-2012

17.Οι σχολικες  εορτες 22-7-2012

18Όλοι στο δρόμο

19.Παιδί- τηλεόραση και βιβλίο

20.Ελληνική οικονομία το 1843. 
21.Το αστρο της Βηθλεεμ

22.T σφαγειο ΕΛΛΑΣ

23.Γεναρης 2013    

24.ο Αστεροειδής

25.Για την 25η ΜαρτίουΑναρτηθηκε 24-3-2014  απο Λυτρα Χρήστο

            Για την 25η Μάρτη

 

Τότε τρομοκρατούσαν το λαό ότι αν ξεσηκωθεί κατά του Σουλτάνου, των ντόπιων συνεργατών του και της «Ιερής Συμμαχίας» θα καταστραφεί. Σήμερα μας λένε ότι θα ζήσουμε το χάος αν συγκρουστούμε με το μαντρί της ΕΕ, αν δεν δεχθούμε τις αλυσίδες και την εξαθλίωση που μας φέρνει αυτή η σάπια κοινωνία της εκμετάλλευσης.

Θέλει θυσίες ο αγώνας; Ναι θέλει. Όμως οι θυσίες του αγώνα του λαού για το δίκιο του είναι ασύγκριτα λιγότερες από τα δεινά, τις συμφορές, που του φέρνει η υποταγή και η μοιρολατρία.

 Δύο ήταν τα εικοσιένα, το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων και το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων. Υπήρχαν λοιπόν και Έλληνες που εχθρεύονταν την Επανάσταση, όπως οι κοτζαμπάσηδες και οι Φαναριώτες. Αυτοί υπερασπίζονταν το παλιό κοινωνικό καθεστώς, το οθωμανικό σύστημα και την εξουσία του Σουλτάνου γιατί αντλούσαν προνόμια από αυτό. Θυμήσου τη δίκη του Κολοκοτρώνη, την δολοφονία του Ανδρούτσου, κ.α.

Όλοι αυτοί καλλιεργούσαν τη μοιρολατρία, τρομοκρατούσαν το λαό. Του έλεγαν να αλλάξουμε τον Σουλτάνο με τους Άγγλους και τους Γάλλους. Απαιτούσαν πίστη και υποταγή στην "Ιερή Συμμαχία" των δυναστών.

Μπροστά σε τέτοιους εκβιασμούς έχει βρεθεί πολλές φορές ο λαός μας. Βρέθηκε και την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, όταν οι συνεργάτες των ναζί, πολιτικοί πρόγονοι της σημερινής Χρυσής Αυγής, καθώς και αστοί πολιτικοί, τον καλούσαν σε υποταγή και συνεργασία με τους κατακτητές, είτε οργάνωναν ή ευλογούσαν τα Τάγματα Ασφαλείας (Θ. Πάγκαλος, Στ. Γονατάς, Θεμ. Σοφούλης κ.ά.).

Οι επαναστάσεις έχουν σημαία τους το δίκιο του λαού!

Οι επαναστάτες του 21 λέγανε «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», δεν διαπραγματεύονταν με τους εχθρούς τους.

Σήμερα, «προσκυνημένοι» είναι αυτοί που στηρίζουν την ΕΕ, το ΔΝΤ, την κοινωνία του κέρδους και της αγοράς.

Ο στρατός της αντίδρασης (Ιερή συμμαχία τότε, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ σήμερα) δεν είναι ανίκητος.

Και σήμερα επίκαιρο σύνθημα είναι: «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη»!

 

Την ιστορία τη γράφουν οι λαοί!

Σήμερα είναι η δική σου σειρά. Σπάσε τα δεσμά!

Αντάρτης-κλέφτης-παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός!

 

Αναρτηθηκε 9-11-2013  απο Λυτρα Χρήστο

 

 

Αυτό το σχολείο θα έλεγα σχολειό μου

Στο σχολειό που ονειρεύομαι

δεν θέλω να είναι ασήκωτες οι τσάντες

θέλω να μαθαίνω με εκείνον τον τρόπο που να μη το καταλαβαίνω ,

 θέλω να διδάσκομαι από αυτά που αισθάνομαι

και  όχι από αυτά που ακούω ή βλέπω μόνο

θέλω στο κουδούνι του σχολάσματος να σκέφτομαι πως πέρασε έτσι η ώρα

θέλω εκείνα τα όρια που θα μάθω να βάζω μόνος μου,

για να τα σέβομαι και όχι να τα φοβούμαι μόνο

θέλω να είναι η χώρα των χρωμάτων και των εκπλήξεων ,

εκεί όπου μαγικά συμβαίνουν

δεν θέλω άλλα αριστεία και βραβεία ,

παινέματα της μαμάς στη γειτονιά

θέλω να ανασαίνω κανονικά

και όχι στα κλεφτά  όπως όταν ακούω για  διαγώνισμα ,εξετάσεις, επιτυχία

θέλω τους δασκάλους μου εκπαιδευτικούς

και όχι εκπαιδευτές

υπερήφανους δικούς μου ήρωες

και όχι φοβισμένους ,σκυφτούς που κάνουν απλά μια δουλειά

που  φυσάνε απαλά τη φλόγα μου για να φουντώσει

και όχι με δύναμη ανέμου να τη σβήνουν

θέλω όταν γυρνάω  στο σπίτι να έχω να λέω  όμορφες ιστορίες

και όχι να με ρωτούν μόνο πως στα μαθήματα τα πήγα

δεν θέλω κανένα ταλέντο μου να ξαναπάει χαμένο

γιατί ποτέ κανείς δεν έψαξε για να το ανακαλύψει

δεν θέλω να διδάσκομαι δυο φορές το κάθε πράμα

μια στο σχολειό και μια μετά το σχολειό

θέλω να έχω χρόνο να παίξω ,να κάνω κάτι που μου αρέσει

και να μη θυσιάζω το παρόν μου  για το μέλλον μου

θέλω να μαθαίνω με λαχτάρα για να μένει για πάντα

και όχι με το πρέπει που έχει ημερομηνία λήξης

θέλω  να βλέπω τους συμμαθητές μου ως συνοδοιπόρους

και όχι ως αθλητές που πρέπει να προσπεράσω

θέλω  να ανοίγομαι στους άλλους, να κοινωνώ

 και όχι να συγκεντρώνομαι ,πρωτιά για να πετύχω

θέλω να μάθω να αναλύω ,να συνθέτω και να αξιολογώ

και όχι μόνο αντιγραφή που από τη πρώτη δημοτικού ακόμα κάνω

θέλω ένα σχολειό που να μη μπερδεύει

το καλό με την αδράνεια και το κακό με τη δράση

δεν θέλω ένα σχολείο που θα μου βάζει επαγγελματική ετικέτα

πριν καν γνωρίσω τον κόσμο και τον εαυτό μου

θέλω η ζωηράδα μου να είναι ευκαιρία για δημιουργία

και όχι πρόβλημα μαθησιακό  να θεωρείται

θέλω να υπογραμμίζει τις ιδιαιτερότητες

και όχι να γίνεται γόμα που θέλει να τις σβήσει

θέλω να έχω ,όταν μεγαλώσω , να θυμάμαι και άλλα πράματα

πέρα από τις εκδρομές και τα πάρτι

θέλω το κουδούνι για μέσα να είναι το ίδιο γλυκό

με το κουδούνι για έξω

δεν  θέλω  σχολείο  φυλακή και  αίθουσες ανήλιαγα κελιά

αλλά να είναι της ελευθερίας μου τα πρώτα μονοπάτια

θέλω ένα σχολειό όπου να μη με μαθαίνει μόνο εντολές να υπακούω

αλλά να δίνω σημασία  στις πιο ισχυρές εσωτερικές φωνές μου

θέλω να μου αφήνει χώρο για την παιδικότητα και την εφηβεία μου

και όχι να με πιέζει να τις αναβάλω για αργότερα ή να τις ματαιώσω και τελείως

και θέλω η Εκπαίδευση να είναι ο πιο έμπιστος υπηρέτης  της Παιδείας

και όχι εκείνος που εξαγοράστηκε για να την προδώσει.

 

 

Αναρτηθηκε 3-Ιουνη 2013  απο Λυτρα Χρήστο

“Είναι η βαρβαρότητα!”, 

όταν ο Ελύτης «προφήτευε»:(Ποσο δίκιο ειχε )

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»

Τα παραπάνω «προφητικά» περί βαρβαρότητας,

 καθώς ξέρουμε ο Ελύτης τα αποτύπωσε και ποιητικά στο «Άξιον εστί»:

«Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα
στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γω-
νιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεν-
νήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα
πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και
το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.
Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβου-
νε τα όνειρα εκδίκηση. Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιη-
τή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

-Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και

στο ξινόχορτο.                      

-Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων

και Στρατηγών.

-Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των

δικών τους πτωμάτων.

-Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων…»

(Ο. Ελύτης, «Προφητικόν» από το «Άξιον εστί»)

 

25.Αναρτήθηκε 22-3-2013

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Του δασκάλου Λυτρα Χρήστου

                                                                                                                  

1.            Ο «ρεαλισμός» ποτέ δε «γράφει» ιστορία. Ποτέ δεν αλλάζει την κατάσταση. Ο Ρήγας Φεραίος που ονειρεύτηκε την επανάσταση κι ο Παπαφλέσσας που την «εκβίασε», δεν είχαν «ίχνος» ρεαλισμού. Είχαν όμως δίκιο κι απόλυτη εμπιστοσύνη στο λαό. Kι  η ιστορία δε «θυμάται» ποτέ τους «ρεαλιστές». Το ίδιοι κι οι λαοί. Αλλά «θυμάται» και τιμά τους «τρελούς» και τους επαναστάτες.

2.           Η ιστορία δε γράφεται με «διαπραγματεύσεις» και «διαλόγους». Η ιστορία όλων των λαών του κόσμου και πάνω απ΄ όλα των Ελλήνων, αυτό δείχνει. Ο Κολοκοτρώνης δεν πήγε σε «διάλογο» στα Δερβανάκια. Κι ο Διάκος δεν πήγε για «διαπραγματεύσεις» στην Αλαμάνα.

3.     Η ιστορία δε γράφεται μέσα στα πλαίσια της όποιας «νομιμότητας» της εκάστοτε εξουσίας. Τότε «νόμος» ήταν ότι έλεγε ο Σουλτάνος κι ο Μέτερνιχ. Όλοι οι αγωνιστές του 1821 ήταν λοιπόν τότε ... «παράνομοι». Ποτέ η ιστορία δεν προχώρησε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας της παλιάς τάξης, αλλά προχώρησε «σκίζοντας» τους νόμους και τις συμφωνίες των μεγάλων και των ισχυρών και βάζοντας «νέο δίκαιο», σύμφωνο με τα συμφέροντα των ανθρώπων, με τις ανάγκες της κοινωνίας και με τα βήματα της ιστορίας. Κι αυτή η αέναη διαδικασία δε θα σταματήσει ποτέ.

4.      Η ιστορία «δε νοιάζεται» για τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου. Δεκάδες γενιές ανθρώπων έζησαν με τουρκοκρατία και πόνεσαν, επαναστάτησαν και μάτωσαν, χωρίς να δουν τη λευτεριά τους. Όμως αυτοί την έφεραν τη λευτεριά. Χωρίς αυτούς δε θα είχε έρθει ποτέ η «κρίσιμη ώρα» της επανάστασης. Ο αγώνας συχνά είναι μακροχρόνιος.  Κι απαιτεί υπομονή κι επιμονή. Κι η αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου αγώνα δε φαίνεται πάντα εύκολα. Ο ιστορικός χρόνος είναι πολύ μεγαλύτερος απ΄ τη ζωή του καθενός μας.

5.       Όλοι οι κατακτητές και καταπιεστές όπου γης, μιλούσαν πάντα «ενάντια στη βία». Κι εννοούσαν ενάντια στη λαϊκή βία. Ενάντια στην επαναστατική βία. Φυσικό ήταν. Και φυσικό είναι και σήμερα αυτοί που φέρνουν τη δυστυχία στο λαό να ζητούν «ηρεμία», «καλό κλίμα» και «μη βία». Αυτοί που καταδικάζουν τα παιδιά του λαού στις πρόσκαιρες καταρτίσεις και τις εφήμερες δεξιότητες και τους στερούν την ομορφιά της γνώσης και της μόρφωσης, είναι φυσικό να φοβούνται την αντίδρασή τους. Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την ανεργία να φτιάχνουν θεωρίες για το ότι η ανεργία είναι «ψυχολογικό φαινόμενο». Αυτοί που φτιάχνουν το κατάμαυρο «νέο σχολείο» είναι φυσικό να το φαντάζονται αυτό το σχολείο σιδερόφρακτο, γεμάτο κάμερες και με εκπαιδευτικούς παιδονόμους.  

6.         Πάει λοιπόν λίγος καιρός που σ΄ όλα τα σχολεία γέμισαν οι τοίχοι και τα μυαλά των μικρών μαθητών , των γονιών και των εκπαιδευτικών, με αφίσες και «μηνύματα» για το «Bulling», «ενάντια στη βία», με φράσεις όπως «μίλα» ... «πέστα όλα και κανείς δε θα μάθει το παραμικρό» κλπ. Τώρα που γιορτάζουμε την επανάσταση του 1821 τι θα λένε οι «παιδαγωγοί της αντιβίας» για τη «βία» των ηρώων του 1821; Η ανατίναξη του Κουγκίου απ΄ το Σαμουήλ ήταν «τρομοκρατική πράξη» ; Αν όχι, τότε πώς χαρακτηρίζεται με βάση το δικό τους σκεπτικό ; Η κατάληψη της Τρίπολης απο τον Κολοκοτρώνη ήταν «διαλλακτικότητα» και «εποικοδομητικός διάλογος» ή κάτι άλλο ; Και τι άλλο ήταν ;

7.            Η φράση «μίλα» «πέστα όλα», στην ιστορία και στη συνείδηση των Ελλήνων, είχε πάντα σχέση με χαφιέδες, με κουκουλοφόρους και με ομολογίες αγωνιστών που βασανίστηκαν. Σήμερα επιχειρούν να το κάνουν «οικειοθελή συνεισφορά» ή συμπεριφορά. Να μας κάνουν χαφιέδες του διπλανού μας, με τη θέλησή μας. Από το δημοτικό μέχρι τον εργασιακό χώρο. Τα καταπιεστικά καθεστώτα πάντα είχαν αυτή την ανάγκη.

8.      Η βία δεν είναι ούτε καλή, ούτε κακή, εξ ορισμού. Είναι άλλες φορές προοδευτική κι άλλες αντιδραστική. Η Γαλλική κι η Αμερικάνικη Επανάσταση, ήταν «προοδευτική βία» μέσα στην ιστορία, γιατί την έσπρωξε προς τα εμπρός. Η βία των ΜΑΤ και της Χρυσής Αυγής σήμερα,  ή η βία των τάνκς στο Πολυτεχνείο, ή η βία των αμερικανόδουλων δικτατορικών καθεστώτων, ήταν και είναι αντιδραστική, γιατί επιχειρεί να επιβάλλει εξουσίες και πολιτικές αντιλαϊκές. Επιχειρεί να καθυστερήσει την ιστορία. Η βία των λαών που απαιτούν καλύτερη ζωή και δικαιώματα, που ζητούν να καρπώνονται οι ίδιοι τον πλούτο που παράγουν κι όχι κάποια παράσιτα, αυτή η βία είναι νόμιμη και δικαιολογημένη.  Η βία των κυβερνήσεων που θέλουν να επιβάλλουν το δίκιο των παράσιτων (πλουτοκράτες, δανειστές, τράπεζες, κλπ) είναι παράνομη και αδικαιολόγητη. Η βία που στηρίζεται στο δίκιο του λαού, είναι και νόμιμη και αναπόφευκτη ! Αυτή η βία είναι «ο μοναδικός συγγραφέας της ιστορίας» !

9.            Στην επανάσταση του 1821 δεν πήραν μέρος μόνο ορθόδοξοι Χριστιανοί και ΄Ελληνες το «γένος». Πήραν μέρος κι οι λεγόμενοι Φιλέλληνες. Αλλά πήραν μέρος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και Βλάχοι, Μολδαβοί, Βούλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι, Τσιγγάνοι, Ούγγροι, Πολωνοί και άλλοι. Τι γλώσσα άραγε μιλούσαν οι ναύτες του Μιαούλη ; Μήπως ζητούσαν οι Έλληνες επαναστάτες «ταυτότητα» ή «εξέταση αίματος» για να πάρει κανείς μέρος στην επανάσταση και να γίνει «Κλέφτης» ;  Ποιος στρατηγός της επανάστασης ήταν επικεφαλής της εξόδου του Μεσολογγίου και τι εθνικότητας ήταν αυτός ; Ο Ρήγας Φεραίος ζωγράφιζε το χάρτη της Ελλάδας, ή τη «Χάρτα» των Βαλκανίων ; Ο ίδιος ο Ρήγας μιλούσε για «ελεύθερη Ελλάδα» ή μήπως καλούσε Χριστιανούς και Τούρκους κατοίκους όλων των Βαλκανίων σε κοινό αγώνα για το γκρέμισμα της οθωμανικής κυριαρχίας και στη δημιουργία μιας «Βαλκανικής Ομοσπονδίας» ; Η επανάσταση του 1821 δε βοηθά κανένα σοβαρό άνθρωπο να βγάζει «ρατσιστικά» ή «εθνικιστικά» συμπεράσματα. Άλλωστε ο «εθνικισμός» (που συνήθως πάει χέρι χέρι και με την υποτέλεια) όσες φορές έγινε «επίσημη πολιτική» του κράτους, οδήγησε τη χώρα και το λαό σε εθνικές ήττες, καταστροφές, διχασμούς (πόλεμος 1896, Μικρασία, Εμφύλιος, χούντας, Κύπρος, κλπ). Αντίθετα όσες φορές πήρε το λόγο ο λαός χωρίς να κοιτά «πιστοποιητικά καταγωγής ή αίματος», ο λαός αυτός μεγαλούργησε (1821, Εθνική Αντίσταση 1940-45 κ.λ.π.). «Αντάρτης κλέφτης παλληκάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός». 

10.         Καμιά φορά η ζωή δείχνει σα να χάθηκε μια μάχη. Ή και ο πόλεμος. Ακόμα κι όταν αυτό είναι αλήθεια αυτό, δε σημαίνει κατ΄ ανάγκην «ιστορική ήττα». Ο Σπάρτακος έχασε την τελευταία μάχη και τον πόλεμο. Αλλά είχε ήδη κερδίσει την ιστορία. Ο Διάκος θυσιάστηκε. Αλλά νίκησε ηθικά. Ο Ρήγας πέθανε για τις ιδέες του. Τίποτε όμως δεν τέλειωσε με το θάνατό του. Αντίθετα μ΄ αυτόν «άρχισε» και νίκησε η επανάσταση.

11.          Ποτέ οι Έλληνες δεν ήταν «όλοι μαζί». Και τότε στο 1821 υπήρχαν οι «προσκυνημένοι», οι «ρεαλιστές» που δεν ήθελαν την επανάσταση, οι «συμβιβαστικοί» που ήθελαν να τα βρούμε με τους Τούρκους. Τις φράσεις : «Πού πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα ; Πού στρατός πεπαιδευμένος;» δεν τις είπε Τούρκος, αλλά κάποιος «΄Ελληνας» ... ρεαλιστής. Τη φράση «Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να 'χει δικαιώματα» δεν την είπε ούτε Άγγλος, ούτε Ρώσος, αλλά κάποιος «Έλληνας» κοτσαμπάσης, που ήθελε «τάξη και ασφάλεια» απ΄ τον «εχθρό λαό». Αυτός που είπε στον Παπαφλέσσα «Είσαι απατεώνας, άρπαγας, εξωλέστατος!» δεν ήταν Τούρκος, αλλά «Έλληνας». Γι΄ αυτούς όλους τους «Έλληνες» ο Κολοκοτρώνης έλεγε «Φωτιά και τσεκούρι στους προσυνημένους». Σ΄ αυτούς όλους απάντησε ο Παπαφλέσσας ότι : «Η επανάσταση είτε θέτε είτε όχι θα γίνει ! Πάρτε το απόφαση. Αν εσείς γυρεύετε να την εμποδίσετε, εγώ πήρα προσταγή από την Αρχή να ξεσηκώσω το λαό και να την κάνω. Και τότες όποιον βρουν ξαρμάτωτο οι Τούρκοι, ας τον κόψουν...».

Γι  αυτούς όλους κι εμείς λέμε σήμερα το ίδιο. Για όλους όσους υπηρετούν την πολιτική της Τρόϊκας και των Μνημονίων, για όσους απολογούνται για λογαριαμό της τρικομματικής κυβέρνησης, για όσους φέρνουν το «νέο σχολείο» κι επιχειρούν να αλλάξουν τα αυτονόητα των εκπαιδευτικών και των γονιών.

Για απελευθέρωση του έθνους δεν μπορούν να μιλούν όσοι συμμετέχουν στο μακελειό για την υποδούλωση λαών και πρώτα πρώτα του δικού μας.

Για ελευθερία δεν μπορούν να μιλάνε όσοι υπηρετούν την υποδούλωση στη νέα τάξη της Τρόϊκας, της Ε.Ε., της πλουτοκρατίας. Καλύτερα να πάνε να κρυφτούν αυτοί, όσο γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου. Γιατί σκεφτόμαστε όλοι : Tι θα πει σήμερα απελευθέρωση ; Από ποιον ;

- Συνεχίζουμε λοιπόν να γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου κι όλα τα περήφανα ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού. Γιορτάζουμε λέγοντας σήμερα τα δικά μας ΟΧΙ. «Όταν η αδικία γίνεται νόμος, τότε η επανάσταση είναι καθήκον μας».

- Συνεχίζουμε να αντιγράφουμε τα μηνύματα της λαϊκής επανάστασης του 1821. Γράφοντας τις δικές μας παρακαταθήκες για την αυριανή επανάσταση του λαού μας ενάντια σ΄ όσους τον καταπιέζουν σήμερα.

- Συνεχίζουμε να πολεμάμε ενάντια στους σύγχρονους καταπιεστές, στους σύγχρονους κατακτητές, αλλά και ενάντια στους διάφορους «φίλους» και τις «ιερές τους συμμαχίες» τους, τύπου Ε.Ε. ή «Ιερής Συμμαχίας» του Μέτερνιχ. Με τους εχθρούς μας δε διαπραγματευόμαστε.

- Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ακράδαντα στις δυνάμεις και στα δίκια του λαού μας και να λέμε Η ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ. Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το λαό και την ιστορία. Ο λαός πάντα στο τέλος 

 

 

 

Αναρτήθηκε 9-2-2012

απο Μιχάλη Πέτρου Σταμάτη

 

 

Ο αστεροειδής 2012DA14

 

Ο μικρός αστεροειδής 2012DA14 φλερτάρει με την πανέμορφη Γη μία μέρα μετά την ημέρα των ερωτευμένων …

Στο ηλιακό μας σύστημα υπάρχουν και οι αστεροειδείς ή μικροί πλανήτες που είναι ουσιαστικά βράχοι ακανόνιστου σχήματος και λαμπρότητας και σε πλήθος περίπου ένα εκατομμύριο ή και περισσότεροι. Οι περισσότεροι βρίσκονται σε απόσταση 2,2AU έως 3,3AU από τον Ήλιο με τροχιές ανάμεσα αυτών του Άρη και Δία. Όμως υπάρχουν και κάποιοι που τέμνουν την τροχιά της Γης (μετεωροειδή) . (1AU≈150.000.000 km)

Στις 15 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 19:24 UTC, ώρα Ελλάδας περίπου 21:24 το βράδυ ο αστεροειδής 2012DA14 θα προσεγγίσει τη Γη με πλησιέστερη απόσταση περίπου 27.700 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της Γης (η πιο κοντινή τις τελευταίες δεκαετίες) και συγκεκριμένα πάνω από τον ανατολικό ινδικό ωκεανό ανοιχτά του Sumatra με γεωγραφικό πλάτος -6ο νότια και 97,5ο ανατολικά.

Όπως προβλέπει το Near-Earth Object Program Office της NASA δεν υπάρχει περίπτωση να συγκρουστεί με τη Γη και η επίδραση του στη Γη θα είναι απειροελάχιστη. Υπάρχει μια πολύ μικρή πιθανότητα να επηρεάσει την τροχιά κάποιου τεχνητού δορυφόρου ή διαστημικού σκάφους ,αφού ο αστεροειδής πλησιάζει τη Γη από κάτω και θα μπει στη περιοχή που ορίζουν οι γεωσύγχρονες τροχιές των τηλεπικοινωνιακών και μετεωρολογικών δορυφόρων ύψους 35.800 km και οι τροχιές δορυφόρων πολύ πιο κοντά στη Γη ύψους 386 km .

 

Αναρτήθηκε 28-1-2013

                                                                Λυτρας χρηστος

                                                                     

Τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…

«Κείνες οι ξαφνικές λιακάδες μες στο καταχείμωνο δεν είναι παρά οι προσπάθειες που κάνει ένα παραπλανημένο περσινό τζιτζίκι να ξαναβρεί τον προσεχή Ιούλιο» (Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 Όμως τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…. Εμείς τα «παραπλανημένα τζιτζίκια» φαίνεται πως εγκαταλείψαμε τις προσπάθειες για μια καινούρια άνοιξη, για έναν προσεχή Ιούλιο που θα ζεστάνει τις καρδιές μας και θα φωτίσει τα πρόσωπά μας. Φως στην άκρη του τούνελ δε φαίνεται και το μέλλον μάς προμηνύει πολλή ξηρασία. Επικρατεί ο άψυχος άνθρωπος με τη σιδερένια πυγμή. Οι «σιδερόφραχτοι» σκληροί κι αδίστακτοι μας επιβάλουν για «κράτος και εξουσία» τη λύπη, την απόγνωση, την απελπισία. Μας έκαναν «αξημέρωτη νύχτα τη ζωή μας». Οι «σιδερόφραχτοι», οι άνθρωποι με τη σιδερένια πυγμή, τα άψυχα ανδρείκελα της εξουσίας με τα σκληρά πρόσωπα από θειάφι. Οι «σιδερόφραχτοι» του τρόμου, του παράλογου, της προπαγάνδας, της απελπισίας, των περικοπών στις γάζες – κι όποιος επιζήσει.

Δεν κάνει πολύ κρύο, τουλάχιστον όχι τον περισσότερο καιρό μέσα σε τούτον το σκληρό Γενάρη του ‘13, αλλά εκείνες τις παράξενες ηλιόλουστες μέρες μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που ο ελληνικός Γενάρης κρατάει στην αγκαλιά του σαν πρελούδιο και υπόσχεση άνοιξης, οι περισσότεροι άνθρωποι τις νιώθουν απλώς σαν ημέρες που δεν έκανε πολύ κρύο κι όχι σαν προμήνυμα της άνοιξης.

Διότι τον σκληρό Γενάρη του 2013 οι άνθρωποι είναι θλιμμένοι. Στον δρόμο συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν με μάτια χωρίς προοπτική, βλέμματα σαν από ξεχασμένες διευθύνσεις. Οι εφημερίδες με μικρές κυκλοφορίες, πού και πού παίρνει κανένα δισέλιδο ο άνεμος σαν να θέλει ο ίδιος να διαβάσει τα νέα κατά μόνας – τι να διαβάσει; για τους διαβητικούς που υποβάθμιζαν τις θεραπείες τους; για τη γενικότερη έλλειψη φαρμάκων, ουρές τη μια μέρα στα φαρμακεία και την άλλη άδεια, ουρές στις εφορίες, ουρές παντού σε μια πόλη που της κόβουν τα δένδρα απ’ τα άλση για καυσόξυλα, που άλλοι στα τζάκια καίνε καρεκλοπόδαρα, άλλοι οικοδομικά υλικά κι άλλοι ό, τι άλλη βρώμικη ύλη βρουν.

Μια λύπη ξεχύνεται από τις κουβέντες των ανθρώπων σ’ έναν δυσοίωνο ουρανό που δεν λέει, παρά «τις αλκυονίδες ημέρες», να ξαστερώσει. Βουρκωμένος ουρανός κι ένα βουβό πλήθος που βαδίζει με σκυφτό κεφάλι και προσπαθεί να κρυφτεί στα καφενεία, να πει τον πόνο του και κάποτε να ακούσει τον δικό σου.  

Μας χρειάζονται τούτη την ακραία ώρα πολλά αυτιά για να ακούν, πολλά μάτια για να βλέπουν, να μην προσπερνούν. Γιατί να μη μιλάμε μεταξύ μας βραδυπορώντας στα σαραβαλιασμένα πεζοδρόμια, γιατί να μην έχουμε την εμπιστοσύνη να πούμε ένα γεια, μια καλημέρα, έτσι διά ζώσης, μακριά από τα τηλέφωνα με τις φορτωμένες αγωνία γραμμές, μακριά από το Διαδίκτυο που κινδυνεύει από υπερθέρμανση, με τόσο συναίσθημα, καλό, κακό, ανάποδο ακουμπισμένο πάνω του.

Το έγκλημα συνετελέστη προ πολλού… Τα φαντάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων στοιχειώνουν τη ζωή μας, σφαγμένα μεροκάματα παντού, κομματιασμένες ψυχές, χαίνουσες βαθιές πληγές. Το ειδεχθές έγκλημα είναι εδώ , μπρος στα τρομαγμένα μάτια μας.

Στο βιβλίο του «Βία – Έξι λοξοί στοχασμοί» (εκδόσεις Scripta), ο Σλαβόι Ζίζεκ ανασύρει το παλιό ανέκδοτο με τον Πικάσο. Όταν ο αξιωματικός των ναζί τον ρώτησε στο ατελιέ του στο κατεχόμενο Παρίσι, δείχνοντας την «Γκερνίκα», «Εσείς το κάνατε αυτό;», ο Πικάσο απάντησε: «Όχι, εσείς». Παρόμοια, μας λέει ο Ζίζεκ, πρέπει να είναι η απάντησή μας στους  «σιδερόφραχτους» που διατάζουν τη στυγερή εξόντωσή μας: «Να τους πούμε, αυτό είναι το οικτρό αποτέλεσμα της δικής σας πολιτικής».

Κι όμως πρέπει να ξαναβρεί ένα καινούριο νόμισμα η ζωή μας… «Απελπίσου τέλος πάντων ως άνθρωπος, ορθώσου στα νύχια της αγωνίας, γίνου διάττορος» (Ν. Καρούζος)… Να ορθοποδήσουμε, να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι, να στήσουμε αυτί και ν’ αφουγκραστούμε τον «Προφήτη», από το «Δωδεκάλογο του γύφτου*»,  του Κωστή Παλαμά:

«(…) και μην έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί

να κατρακυλήσεις πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα-

για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!»

 

*(Ο «Δωδεκάλογος» του Παλαμά θεωρήθηκε για χρόνια ξεπερασμένος. Γράφτηκε σε –άλλη μια- εποχή κατάπτωσης της χώρας μετά τη συντριβή του πολέμου του 1897. Και αποτελεί στο πρώτο του κομμάτι ένα ανελέητο μαστίγωμα των τρωτών μας, τότε και τώρα. Δεν στοχεύει όμως στην ενοχοποίηση του λαού, αλλά στο ξύπνημα της βούλησής του για αντίσταση. Δεν ξέρω ποιο θα ήταν το ισοδύναμο ενός τέτοιου έργου στη σημερινή εποχή, όπου δύσκολα μπορούν να βρεθούν τα λόγια για το πένθος που μας κατατρύχει. Μένει όμως η δύναμη της ματιάς του ποιητή, η απόφασή του να δει το δράμα μας κατάματα. Αυτή είναι η κληρονομιά του και αυτό κάνει τον τίτλο «Ο προφήτης» της ενότητας όπου ανήκουν αυτοί οι στίχοι να αληθεύει. Τα φτερά θα φυτρώσουν και πάλι.)

                             

Αναρτηθηκε 22-1-2013

Λυτρας Χρηστος

…Το «Σφαγείο η ΕΛΛΑΣ»

 

Είμαι θρεφτάρι μ’ έχουν κλείσει στο σφαγείο
σήμερα εσύ αύριο εγώ…

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό» (Μίκης Θεοδωράκης)

 Το «Σφαγείο η  ΕΛΛΑΣ: Πετσοκόβονται μισθοί, τσεκουρώνονται συντάξεις, σφαγιάζονται ζωές… Eκτός απ’ το 30% της ανεργίας. Εκτός απ’ το 60% της ανεργίας στους νέους. Προσθέσετε το άγνωστο ποσοστό της ανεργίας των (πρώην) αυτοαπασχολουμένων. Που καθημερινώς αυξάνεται. Επίσης συνυπολογίστε ότι, απ’ όσους απόμειναν να δουλεύουν (δουλείαν οικτρά), το 36% φυτοζωεί σε αδήλωτες εργασίες. Είναι φανερό.

Η Ελλάδα στον «πάγκο του χασάπη», η Ελλάδα σφαγιάζεται, η Ελλάδα πεθαίνει.

Εκατοντάδες χιλιάδες οι πένητες, οι υποσιτισμένοι, οι πεινασμένοι… Δεκάδες χιλιάδες οι νέο- άστεγοι…     Ήδη στο 17% των νοικοκυριών (βάλε πάνω από 20% για να είσαι μέσα) δεν υπάρχει ούτε ένας εργαζόμενος. Ούτε ένας! Κατόρθωμα που υπερέβη και τις πιο «ευγενικές φιλοδοξίες» του Γιωργάκη!

«Παράξενο πως χαμηλώνουν όλα τριγύρω κάθε τόσο
εδώ διαβαίνουν και θερίζουν
χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα.» (Γ. Σεφέρης)

Αυτό που γίνεται εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας -για να μην επεκταθούμε στον ευρωπαϊκό Νότο αλλά και ευρύτερα- ονομάζεται σφαγείο. Τελεία και παύλα. Κανένας άλλος χαρακτηρισμός δεν μπορεί να αποδώσει με ευκρίνεια το μέγεθος της καταστροφής. Σφαγείο και μόνο σφαγείο. Μπορεί να είναι ένα σφαγείο σε εξέλιξη και να μη φτάσαμε στο σημείο -Θεός φυλάξοι- να μαζεύουνε τους τυμπανιαίους νεκρούς από τον δρόμο, αλλά πάντως πρόκειται για σφαγείο.

Αυτή τη στιγμή σφαγιάζονται (ακόμα και κατά κυριολεξία, αφού οι αυτοκτονίες είναι δολοφονίες, για να μην πω εκτελέσεις) ζωές, ψυχές, ελπίδες, όνειρα, προσπάθειες, τα πάντα που θα μπορούσαν να δώσουν ανάσα ζωής στον ορυμαγδό του φονικού που μας κυκλώνει. Και μας τυφλώνει. Και δεν μπορούμε να δούμε καθαρά το σφαγείο που γίνεται γύρω μας. Γιατί σφαγείο είναι όταν κατά χιλιάδες χάνουν οι άνθρωποι τις δουλειές τους και οδηγούνται στον ζόφο. Κι άσε τον πασιφανώς, πλέον, ολίγιστο Βενιζέλο στην αβαθή “φιλοσόφηση” της κατάστασης. Κι άσε τον Φώτη Κουβέλη που δηλώνει παρών, δηλαδή παρών στο σφαγείο. Και να ψηφίζει οπλίζοντας τους φονιάδες με οξύαιχμα όργανα σφαγής. Κι άσε τα γελοία ανδράποδα της Βουλής να νομοθετούν την ίδια τους την κατάργηση χωρίς -λόγω τερατώδους αμορφωσιάς και βλακείας- να το γνωρίζουν, σαν να ήταν τα τελευταία ψοφοδεή δουλάρια μιας ανεξήγητης και μεταφυσικής πατρικής εξουσίας, ικανά μόνο να νομοθετηθούν και ουδόλως να νομοθετήσουν, αφού δεν διαθέτουν το απαραίτητο “εγώ” της ελευθερίας.

Άσε αυτά τα προσκυνημένα, ταπεινωμένα, οντάρια με το μυαλό κότας και ψυχή ποντικιού καταδιωκόμενου να λυζίγουν κάτω από το βάρος της ευθύνης για ελευθερία που τους ανέθεσε η Ιστορία ακόμα και με τις πιο αιματοβαμμένες εκδοχές των στιγμών της, άσε τους αυτούς τους υποτακτικούς να ψηφίζουν τη σφαγή.

Άσε και τα άλλα, τα ψυχρά υποκείμενα, τα σκοτεινά κοστούμια, τα στίλβοντα και αρυτίδωτα μυαλά, τα λαμπρά πρωινά της απανθρωπίας και τα λαμπρότερα βράδια της χαρούμενης ιδιώτευσης -σε στενό κύκλο- των δολοφόνων, άσε την ταξική “γενναιότητα” μιας τάξης -ας μην το ξεχνάμε αυτό- που κερδίζει. Πάντα. Και κόβει νόμισμα από το αίμα. Γι’ αυτό και το σφαγείο που συμβαίνει εδώ και τώρα, εδώ και πάντοτε, της είναι απαραίτητο.

Αλλά το σφαγείο είναι εδώ. Το σφαγείο. Αισχρά αιτιολογημένο και αισχρά νομοθετημένο. Διότι η σφαγή δεν γίνεται να αιτιολογηθεί και δεν γίνεται να νομοθετηθεί. Ουδέποτε συνέβη μέσα στην τραγική κατάσταση που λέγεται Ιστορία. Από τον Αισχύλο μέχρι τον Χομπσμπάουμ, η Ιστορία λυγρά υπενθυμίζει ότι ουδέποτε η σφαγή ανήκε στα χρειώδη. Και επίσης υπενθυμίζει η Ιστορία, από τον Τζορντάνο Μπρούνο μέχρι τον Πολ Ποτ, ότι η αναγκαιότητα της θυσίας παίζει πάντοτε ένα περίπλοκο και μαρτυρικό παιχνίδι με τη σφαγή. Που δεν θα έπρεπε να υπάρχει, αλλά υπάρχει αφού ο κόσμος ακόμα αντέχει τη σφαγή του. Πικρό να το λες, αλλά πικρότερο το ότι υπάρχει. Διαφορετικά όλες αυτές οι χρωματικές κηλίδες που έχουν σβήσει μέσα στο πρόσωπό τους θα έπρεπε να έχουν διαγραφεί από την πραγματικότητα. Όμως όχι. Εφευρίσκουν διαρκώς τον εαυτό τους μέσα στο σφαγείο που προκαλούν. Εφευρίσκουν το βουλιαγμένο χώμα της εκατόμβης και προχωρούν. Μεταλλαγμένοι ηλίθιοι. Φονικοί ηλίθιοι. Μέσα -ωστόσο- στην ίδια σφαγή που είμαστε κι εμείς. Κι Εμείς, οι θυματοποιημένοι ηλίθιοι του σφαγείου. Και η Ιστορία προχωράει. Ισορροπώντας ανάμεσα στην απειλή και στην ελπίδα. Δεν σταματάει. Κι αύριο Ιστορία είναι.

 

 

 

Συντακτης :Μιχάλης Π Σταμάτης

Το Άστρο των Χριστουγέννων

Το άστρο των Χριστουγέννων εμφανίστηκε πριν από 2000 χρόνια περίπου και ήταν αυτό που καθοδήγησε τους μάγους στον μικρό Ιησού. Το άστρο αυτό ακτινοβολεί ακόμη και σήμερα το μυστήριο για την φύση του στην επιστήμη. Πολλοί επιστήμονες προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το παράδοξο αυτό φαινόμενο, αλλά καμία θεωρία δεν κατάφερε να το ερμηνεύσει εξ ολοκλήρου. Σε κάθε άνθρωπο έλκει τον θαυμασμό, σε μεγάλο ή μικρό βαθμό αυτό το αξιοσημείωτο γεγονός.

Η μόνη αξιόπιστη πηγή που δίνει πληροφορίες για το άστρο των Χριστουγέννων (ή Άστρο) είναι το ευαγγέλιο κατά Ματθαίου στην αρχή του 2oυ κεφαλαίου. Εκεί ο ευαγγελιστής αναφέρει : <<1 Aφού λοιπόν γεννήθηκε ο Iησούς Xριστός στη Bηθλεέμ της Iουδαίας, στις μέρες του βασιλιά Hρώδη, κατέφτασαν στα Iεροσόλυμα σοφοί από την Aνατολή,2 ρωτώντας: Πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Iουδαίων; Γιατί είδαμε το άστρο του στην Aνατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε. 3 Aλλ’ ο βασιλιάς Hρώδης ταράχτηκε, όταν το άκουσε αυτό, και μαζί του όλη η πόλη των Iεροσολύμων! 4 Έτσι, συγκέντρωσε όλους τους αρχιερείς και τους δασκάλους του λαού και ρωτούσε να μάθει απ’ αυτούς πού είναι καθορισμένο να γεννηθεί ο Xριστός. 5 Kι εκείνοι του είπαν: Στη Bηθλεέμ της Iουδαίας, γιατί έτσι έχει γραφτεί από τον προφήτη: 6 Kι εσύ Bηθλεέμ, περιοχή του Iούδα, δεν είσαι καθόλου ασήμαντη ανάμεσα στις επιφανέστερες πόλεις του Iούδα, γιατί από σένα θα βγει αρχηγός, που θα καθοδηγήσει το λαό μου, τον Iσραήλ. 7 Tότε ο Hρώδης, αφού κάλεσε κρυφά τους σοφούς, εξακρίβωσε απ’ αυτούς τον καιρό που είχε φανεί το άστρο.8Kατόπιν τους έστειλε στη Bηθλεέμ λέγοντάς τους: Πηγαίνετε και ψάξτε προσεκτικά για το παιδί κι όταν το βρείτε να μου το πείτε, για να έρθω κι εγώ να το προσκυνήσω. 9 Eκείνοι, αφού άκουσαν το βασιλιά, αναχώρησαν. Kαι φάνηκε πάλι το αστέρι που είδαν στην Aνατολή, το οποίο προχωρούσε μπροστά τους καθοδηγώντας τους, μέχρι που ήρθε και στάθηκε πάνω εκεί που ήταν το παιδί. 10 Kαι σαν είδαν το αστέρι, ένιωσαν χαρά πάρα πολύ μεγάλη. >>

Παρακάτω αναφέρονται τα συμπεράσματα για το Άστρο, έτσι όπως αναφέρονται στο ιερό κείμενο της Αγίας Γραφής :

Σύμφωνα με την παραπάνω περικοπή οι <<μάγοι>> που προσκύνησαν τον Ιησού ήταν σοφοί και καταγόταν από χώρα ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού, πιθανόν από την Περσία. Ο αριθμός των σοφών δεν είναι γνωστός , όμως επικράτησε πως είναι τρεις, λόγω των 3 δώρων που προσέφεραν στον Χριστό.Οι σοφοί παρατήρησαν το Άστρο στην Ανατολή, δηλαδή στη χώρα από την οποία ήρθαν και όχι στο ανατολικό μέρος του ουρανού. Προφανώς το Άστρο θα βρισκόταν στο δυτικό ή νότιο δυτικό τμήμα του ουρανού για να το ακολουθήσουν και να φθάσουν στα Ιεροσόλυμα.

Όταν ο Ηρώδης άκουσε τα λεγόμενα των μάγων ταράχτηκε μαζί με αυτόν και ο λαός της Ιερουσαλήμ. Επιπλέον ο Ηρώδης πληροφορήθηκε κρυφά από τους μάγους για την εμφάνιση του άστρου και τους ζήτησε να εξακριβώσουν την τοποθεσία του Ιησού. Μήπως ο Ηρώδης και ο λαός του δεν μπορούσαν να παρατηρήσουν το Άστρο, που τους καθοδηγούσε στον Χριστό, παρά μόνο οι μάγοι;

Αν ήταν λαμπρό θα το έβλεπαν και οι υπόλοιποι εκτός των μάγων . Αν ήταν αρκετά αμυδρό ώστε να μην το διακρίνουν εύκολα οι μη ειδικοί (οι μάγοι ήταν ειδικοί) τότε απορρίπτονται αυτόματα οι θεωρίες που το θέλουν φωτεινό αστρικό αντικείμενο και φανερό και από μη ειδικούς.

Ο Ηρώδης εξακρίβωσε κάποιες πληροφορίες για το ταξίδι των μάγων και διέταξε την σφαγή όλων των αγοριών έως 2 χρονών. Από αυτό προσδιορίζεται ότι το ταξίδι των μάγων διήρκησε περίπου 2 έτη. Τα ταξίδια τότε γινόταν με ζώα. Άρα το Άστρο φαινόταν στον ουρανό για 2 έτη και είχε σχετικά είχε μεγάλη διάρκεια .

Όταν οι μάγοι έφυγαν από τον Ηρώδη , το Άστρο ξαναφάνηκε, βρισκόταν συνεχώς μπροστά τους και τους καθοδηγούσε, μέχρι που κατέβηκε και στάθηκε πάνω από το παιδί πλέον Ιησού. Μπορεί ένα αστρικό αντικείμενο να εμφανιστεί ,να εξαφανιστεί και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα να ξαναεμφανιστεί; Βεβαίως οι αστέρες νόβα . Αφού έδειξε τον τόπο που ζούσε ο Ιησούς, ο Ηρώδης γιατί δεν το αντιλήφθηκε για να θανατώσει τον μικρό Ιησού; Ο Ηρώδης ήθελε οπωσδήποτε να θανατώσει τον Χριστό.

Μπορεί ένα αστρικό αντικείμενο ή φαινόμενο να βρίσκεται συνεχώς μπροστά από τον παρατηρητή ,να τον καθοδηγεί και να του φανερώνει έναν συγκεκριμένο τόπο ή άτομο πάνω στην επιφάνεια της γης; Προφανώς όχι !! Υπάρχουν πολλές ενδείξεις και είναι πολύ πιθανό οι μάγοι να ήταν οι μόνοι που είδαν το Άστρο και βέβαια ήταν πολύ εντυπωσιακό και παράξενο φαινόμενο, αφού οι μάγοι ξεκίνησαν ένα μακρινό ταξίδι με πολλές αντιξοότητες .


 

Εν συνεχεία παρατίθενται διάφορες θεωρίες για την φύση του Άστρου. Εδώ και 2000 χρόνια και ακόμα η φύση του αστεριού αυτού αποτελεί σπαζοκεφαλιά για τους επιστήμονες. Πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς, μερικές από τις οποίες παρατίθενται παρακάτω, και συνεχίζουν να διατυπώνονται. ΜΕΤΕΩΡΟ. Μερικές θεωρίες θέλουν το Άστρο να ήταν κάποιο μετέωρο. Όταν ένα αντικείμενο μικρών συνήθως διαστάσεων, περίπου όσο ο κόκκος ενός ρυζιού, εισέλθει στην ατμόσφαιρα της γης, λόγω της τριβής του με τα μόρια του αέρα, εξαερώνεται, ιονίζει τα μόρια και άτομα της ατμόσφαιρας τα οποία όταν αποδιεγείρονται εκπέμπουν φώς και παρατηρείται ο διάττων αστέρας, το φαινόμενο διαρκεί συνήθως 2 δευτερόλεπτα , οπότε προφανώς δεν ήταν ένα τέτοιο αντικείμενο το συγκεκριμένο Άστρο.

 

Διάττων αστέρας .

ΚΟΜΗΤΗΣ. Ο κομήτης είναι στην ουσία μια βρώμικη χιονόμπαλα μεγάλων σχετικά διαστάσεων η οποία διαγράφει ελλειπτική τροχιά γύρω από τον ήλιο με μεγάλη εκκεντρότητα. Καθώς πλησιάζει τον Ήλιο τα υλικά του κομήτη αρχίζουν να θερμαίνονται και μερικά από αυτά εξαερώνονται σχηματίζοντας μια ουρά πλάσματος και σκόνης στην κατεύθυνση που <<φυσά>> ο ηλιακός άνεμος. Το 12 π.Χ. έγινε η εμφάνιση του θαυμαστού κομήτη του Halley και το 5 π.Χ. καταγράφηκε από κινέζους ένας άλλος κομήτης. Ένας κομήτης αυτή την εποχή ήταν κακό σημάδι και θα το παρατηρούσαν όλοι στα Ιεροσόλυμα. Οι μάγοι ακολούθησαν το Άστρο διότι ήξεραν πως κάτι χαρμόσυνο έγινε.

 

Ο κομήτης Hale-Bopp στις 29-3-1997 στη πόλη Pazin της Κροατίας .

ΚΑΙΝΟΦΑΝΗΣ Η ΥΠΕΡΚΑΙΝΟΦΑΝΗΣ. Μήπως ήταν ένας καινοφανής αστέρας ή νόβα ή υπερκαινοφανής; Τα άστρα καθώς γερνάνε οι θερμοπυρηνικές τους αντιδράσεις γίνονται όλο και πιο ασταθής με συνέπεια κάποια στιγμή σε μεγάλη ηλικία το άστρο να αποβάλει με μια ή περισσότερες εκρήξεις τα εξωτερικά του αέρια στρώματα με αποτέλεσμα να αυξάνεται η λαμπρότητά του (αστέρας νόβα). Σε έναν νόβα δηλαδή μπορούν να γίνουν παραπάνω από μια εκρήξεις ,κάτι που ικανοποιεί το γεγονός ότι το Άστρο εμφανίστηκε (1η έκρηξη) , εξαφανίστηκε και ξαναεμφανίστηκε (2η έκρηξη) . Ωστόσο ένας καινοφανείς το ίδιο και ο υπερκαινοφανείς χάνεται συνήθως μέσα σε εβδομάδες ή μήνες. Άλλα αστέρια μέσω μόνο μιας μεγάλης έκρηξης αυτοκαταστρέφονται και γίνονται πολύ λαμπροί (υπερκαινοφανείς ή σούπερνοβα) .Δεν έχει καταγραφεί όμως καμία τέτοια έκρηξη εκείνη την εποχή . Επιπλέον όλοι θα μπορούσαν να δουν έναν υπερκαινοφανή ,αν όχι έναν καινοφανή . Με κάθε επιφύλαξη υπάρχει μία αναφορά στα χρονικά της Σινίκης, ενός καινοφανούς αστέρα στο ζωδιακό αστερισμό του Αιγόκερω, η οποία έχει καταγραφεί από Κινέζους αστρολόγους, το 5 π.Χ. και ήταν ορατός συνεχώς επί εβδομήντα ημέρες, εκ των οποίων τις είκοσι τρεις ήταν ορατός και κατά τη διάρκεια της ημέρας, ωστόσο το Άστρο των Χριστουγέννων είχε πολύ μεγαλύτερη διάρκεια απ’ ότι ο νόβα στον Αιγόκερω. Άρα το μυστήριο αυτό Άστρο δεν θα μπορούσε να είναι ούτε καινοφανής ούτε υπερκαινοφανής αστέρας.

 

Ο νόβα στον αστερισμό του Μονόκερου το 2004 από το HST.

 

Ο σούπερνοβα SN1987A στο Μεγάλο Μαγγελανικό Νέφος το 1987.

ΠΛΑΝΗΤΗΣ. Κάποιος πλανήτης δεν θα μπορούσε να ήταν διότι ήξεραν πολύ καλά τις θέσεις των πλανητών. Το άστρο εμφανίστηκε ξαφνικά στον ουρανό .

ΣΥΖΥΓΙΑ ΠΛΑΝΗΤΩΝ. Υπάρχει και η θεωρία περί συζυγίας πλανητών. Έστω ένα σώμα Ο πάνω στο οποίο βρίσκεται ο παρατηρητής. Λέμε ότι ένας πλανήτης ή περισσότεροι πλανήτες είναι σε συζυγία με το σώμα Α, αν είναι τοποθετημένος/οι πάνω στη νοητή γραμμή που σχηματίζουν τα σώματα Ο και Α . Όπως είναι φανερό από τα προηγούμενα, έχουμε δύο ειδών συζυγίες, τη σύνοδο και την αντίθεση. Στην πρώτη περίπτωση, το Α βρίσκεται μεταξύ του Ο και του/των πλανήτη/των, ενώ στη δεύτερη, το Ο είναι τοποθετημένο ανάμεσα στο Α και στον/στους πλανήτη/πλανήτες. Το Ο θα μπορούσε να είναι η Γη και το Α ο Ήλιος. Η σύνοδος και η αντίθεση ονομάζονται από κοινού συζυγίες. Οι συζυγίες δεν είναι σπάνια φαινόμενα. Οι μάγοι σίγουρα θα τα είχαν παρατηρήσει και δεν θα αποτελούσε κάτι τέτοιο αφορμή για ένα μεγάλο ταξίδι. Επίσης η συζυγία δεν έχει τόση μεγάλη διάρκεια όση είχε το Άστρο. Άρα ούτε συζυγία θα μπορούσε να ήταν .

 

Συζυγία, στις 2-5-2002, του Άρη Αφροδίτης Γης και Ερμή .

Επιπλέον κάποιες θεωρίες αναφέρουν πως όταν εμφανίστηκε το Άστρο ίσως να συνέβηκε ένα συγκεκριμένο αστρονομικό φαινόμενο (ένας νόβα) και όταν αυτό εξαφανίστηκε και ξαναεμφανίστηκε συνέβηκε ένα άλλο αστρονομικό φαινόμενο (συζυγία ) έτσι ώστε οι μάγοι καθ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού να βλέπουν κάποιο αστρικό αντικείμενο να τους καθοδηγεί .Αυτό όμως απορρίπτεται αφού αναφέρεται πως όταν οι μάγοι έφυγαν από τον Ηρώδη για να πάνε στον Ιησού είδαν ξανά το Άστρο που είχαν δει στη Ανατολή και προφανώς όλη τη διάρκεια του ταξιδιού τους έβλεπαν το ίδιο Άστρο .

Όλες οι παραπάνω θεωρίες έχουν ένα κοινό μειονέκτημα το οποίο είναι η αιτία απόρριψής τους και αυτό είναι ότι ένα αστρικό αντικείμενο ή φαινόμενο δεν μπορεί με κανένα τρόπο να βρίσκεται συνεχώς μπροστά από κάποιον παρατηρητή και να τον καθοδηγεί προς έναν συγκεκριμένο τόπο τον οποίο και να φανερώνει. Το Άστρο έδειξε ένα μικρό συγκεκριμένο τόπο όπου γεννήθηκε ο Ιησούς. Ένα αστρικό αντικείμενο όμως λόγω της μακρινής απόστασης στην οποία βρίσκεται δεν μπορεί να υποδείξει κάποιο συγκεκριμένο τόπο στην επιφάνεια της γης παρά μόνο κατεύθυνση ,προσανατολισμό. Προκειμένου να υποδειχθεί ένα ορισμένο γήινο σημείο θα πρέπει το αντικείμενο να δημιουργηθεί στα κατώτατα στρώματα της γήινης ατμόσφαιρας γεγονός όμως αδύνατο για ένα αστρικό σώμα.

ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ .Επιπρόσθετα δεν θα μπορούσε να είναι κάποιο μετεωρολογικό φαινόμενο, όπως ένας σφαιρικός κεραυνός , διότι η κίνηση η διάρκεια και οι ιδιότητές του δεν αντιπροσωπεύουν αυτές του Άστρου .

Α.Τ.Ι.Α. . Υπάρχει επίσης η εκδοχή ότι το Άστρο θα μπορούσε να ήταν κάποιο Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενο Αντικείμενο, ωστόσο αυτή θεωρείται ακραία και ουτοπική παραδοχή για πολλούς λόγους καθώς και ότι θα το έβλεπαν και οι υπόλοιποι άνθρωποι.

Σε πολλά απόκρυφα κείμενα αναφέρεται πως ήταν πολύ λαμπρό και ξεπερνούσε το φως του Ήλιου καθώς και ότι ήταν ένας άγγελος.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. Σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο (344 – 407 μ.Χ.) και πολλούς άλλους θεολόγους και πιστούς της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης που ερεύνησαν το θέμα αυτό, το Άστρο ήταν μια υπερφυσική δύναμη, ίσως ένας άγγελος που έστειλε ο Θεός στους ειδωλολάτρες μάγους να γευτούν και αυτοί το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του σωτήρα όλου του κόσμου. Την άγια εκείνη νύχτα της γέννησης του Μεσσία πλήθος αγγέλων με υπέρλαμπρο φως κατέβηκε στη Γη και δοξολογούσαν το Θεό. Ακόμη μια άλλη εκδοχή είναι ότι έχει αλληγορική σημασία και δεν πρόκειται περί πραγματικού αστρικού αντικείμενου αλλά θεϊκής και υπερφυσικής δύναμης η οποία πήρε τη μορφή αυτή που έχουν τα άστρα και καθοδηγούσε τους μάγους . Κάθε Χριστούγεννα λοιπόν μπορεί ο καθένας από εμάς να δει αυτό το Άστρο με τα μάτια της ψυχής μας .

Πολλοί ορθολογιστές και υλιστές επιστήμονες απορρίπτοντας την ύπαρξη του υπερφυσικού, κατασκευάζουν θεωρίες για την φυσική ερμηνεία τους υπερφυσικού χάνοντας όμως την ουσία του συγκεκριμένου γεγονότος.


 

Σε τελική όμως ανάλυση δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία το τι συνέβη στον ουρανό εκείνη τη νύχτα των Χριστουγέννων, γιατί κάτι πολύ πιο σπουδαίο συνέβαινε επάνω στη Γη . Κάτι υπέροχο συνέβη στη μικρή πόλη της Βηθλεέμ, εκείνη την παγερή άγια νύχτα. Γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Αξίζει λοιπό να ερευνηθεί με περισσότερο θαυμασμό και πόθο το τι είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Ήλιος της δικαιοσύνης ,περισσότερο από το Άστρο των Χριστουγέννων .

Ύστερα από αυτό το απολαυστικό ταξίδι ανιχνεύοντας τη αλήθεια, εύχομαι να βρείτε το πανέμορφο αυτό Άστρο αυτά τα Χριστούγεννα .Καλές και Ουσιαστικές εορτές λοιπόν σε όλους με αγάπη υγεία και χαρά !

 

 

 

 

Αναρτήθηκε 24-10-2012

Λύτρας Χρήστος

 

20.Ελληνική οικονομία το 1843. Συγκρίνετέ το με το σήμερα .

 

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλαιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα.

Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος. (Μας θυμίζει τίποτα;)

Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό των συνολικών εσόδων του... ελληνικού κράτους, που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Μήπως κάτι αρχίζει να μας θυμίζει;)

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να ...συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα.

Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κοίτα κάτι συμπτώσεις...)

Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων, με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του.

Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (απ νάτο!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Αυτό σίγουρα κάτι μας θυμίζει;)

Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. (Ε όχι, δεν γίνεται, πλάκα μας κάνουν...)

Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου. Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού που τα κατέγραψε:

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.(ώπα...)

2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού, αλλά σε ειδικές κατηγορίες. (αμάν...)

3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια. (και όχι τα βουνά...).

4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της "δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή. (από τότε ε...)

5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου. (ΦΠΑ δεν είχε τότε...)

6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα. (έλα...)

7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους. (είχε ο Λοβέρδος προ-προπάππου τότε;)

8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου. (πιθανόν να έφερναν ξένους...)

9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. (ε, όχι, αυτό όχι...)

10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες "εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.(ερχόμαστε δεύτεροι...)

11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.(αθάνατη Ελλάδα...)

(Είναι να τρελαίνεσαι, είναι δυνατόν να αντέγραψαν οι τωρινοί ένα τόσο παλιό σχέδιο, μια που δεν είχαν άλλες ιδέες;) Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; Για ποιούς; Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε "τι πέτυχαν με όλα αυτά;", σας απαντώ:

Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλίρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το "Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαρίλαου Τρικούπη, το 1893. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

 

 

 

 

 

19. 27-9-2012

Παιδί- τηλεόραση και βιβλίο

Του Λύτρα Χρήστου

Η τηλεόραση είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας και ιδιαιτέρως για τα παιδιά αποτελεί φυσικό γεγονός, όπως π.χ το καθημερινό μας φαγητό ή όπως τα σύννεφα στον ουρανό

Όταν μιλάει κανείς για τηλεόραση με τα παιδιά, συχνά έχει την εντύπωση ότι την αισθάνονται σαν προέκταση του σώματός των, κάτι σαν μάτι ή έκτη αίσθηση, και προσλαμβάνουν την παρουσία της ως φυσικό γεγονός, ενώ την απουσία της ως ακρωτηριασμό.

Έρευνες έχουν δείξει ότι όταν ζητούμε απ’ τα παιδιά να φτιάξουν σχέδια στο χαρτί στην περίπτωση που λειτουργεί η τηλεόραση αυτά είναι χαρούμενα και ζωηρά, με χρώματα. Όταν όμως φαντάζονται πως η τηλεόραση είναι χαλασμένη τείνουν να κάνουν σχέδια λυπητερά, με ανθρώπους σε στάση παθητικότητας. Σε μια περίπτωση έρευνας σε τάξη σχολείου ένα παιδί ζωγράφισε τον εαυτό του κατάμαυρο ξαπλωμένο στο κρεβάτι. Σ’ αυτή την τάξη μόνο ένα κορίτσι έκανε και τα δύο μέρη του σχεδίου κατά τρόπο περίπου ισοδύναμο από συναισθηματική άποψη: η χαλασμένη τηλεόραση δεν το ανησύχησε, γιατί είχε εναλλακτική λύση: έπιασε ένα βιβλίο με παραμύθια και διάβασε-αυτό το κοριτσάκι βλέπετε είχε συνηθίσει και να διαβάζει και να μη βλέπει μόνον τηλεόραση.

 

Ορισμένες απαντήσεις μικρών παιδιών (από το βιβλίο των Λαστρέγκο και Τέστα «από την τηλεόραση στο βιβλίο) επιβεβαιώνουν τα παραπάνω: Πίνο: «η τηλεόραση σήμερα είναι τελείως απαραίτητη, αδύνατον να μην έχεις…» Νικόλα: «Όσο για μένα, αν δεν υπήρχε η τηλεόραση θα ένοιωθα πολύ μόνος…» Λουίτζι: « Έχει περάσει μια μέρα μόνον χωρίς τηλεόραση και μου φαίνεται σαν αιώνας…Χτες βράδυ βαρέθηκα απελπιστικά , πήγα νωρίς στο κρεβάτι και σκεφτόμουν «γιατί το κάνανε αυτό;» αλλά σε λίγο ανακουφίστηκα, γιατί σκέφτηκα ότι αύριο θα τη φτιάξουν και θα έχω να περάσω την ώρα μου».

Τα παραπάνω, αλλά και δικές μας προσωπικές εμπειρίες, αποδεικνύουν πόσο επηρεάζει τη ζωή των παιδιών μας η τηλεόραση. Όχι μόνον απλά τα επηρεάζει αλλά τα υποβάλλει και τα κατευθύνει. Τους δημιουργεί πρότυπα (συνηθέστατα αρνητικά), επηρεάζει άμεσα με τη δύναμη της εικόνας και του εντυπωσιασμού, τα εκπαιδεύει κατάλληλα και διαμορφώνει το χαρακτήρα τους. Και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο, αφού κύριος στόχος αυτών που κατέχουν την εξουσία των ΜΜΕ να ελέγχουν τη σκέψη των «υπηκόων» τους και να την εκμεταλλεύονται για εμπορικούς (διαφήμιση, οικονομικά κέρδη κλπ.) αλλά και για πολιτικούς σκοπούς.

Σ’ αυτού όμως την τόσο ύπουλη εξουσία πρέπει οικογένεια και σχολείο, γονείς και εκπαιδευτικοί, να βρούμε τα κατάλληλα «όπλα» για να αντισταθούμε, γιατί ο Μεγάλος Αδερφός παραμονεύει για να μεταμορφώσει τις νέες γενιές σε αθύρματά του. Δύσκολο είναι μα πρέπει να βρούμε τρόπους να αντισταθούμε.

 

Τι μπορεί να γίνει;

Πρέπει να βρούμε λοιπό τρόπους και μέσα να αντισταθούμε στην τηλεοπτική χυδαιότητα και εξουσία που μας κατακλύζει.

Κατ’ αρχή πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και να αποδεχτούμε ότι υπάρχει πρόβλημα και να το εντοπίσουμε από διάφορες πλευρές. Αυτό θα είναι ένα αποφασιστικό βήμα.

Είναι χρήσιμο πρώτα  να συνειδητοποιήσουν οι γονείς- όσοι ακόμα δεν είναι πεισμένοι- τη σπουδαιότητα του προβλήματος.

Δεν πρέπει να παρουσιάσουμε στα  παιδιά μας την τηλεόραση σαν δαίμονα που εγκυμονεί μόνον κινδύνους. Δεν είναι δυνατόν στις μέρες μας να απαγορέψουμε στα παιδιά να βλέπουν τηλεόραση. Αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει είναι πόσο τηλεόραση και τι βλέπουν.

Ελέγχουμε και βάζουμε όρους κοινά αποδεκτούς στη χρήση της τηλεόρασης..

Δεν υποχωρούμε και δεν παραβιάζουμε τους όρους αυτούς.

Δεν υπάρχει τηλεόραση στο υπνοδωμάτιο των παιδιών.

Δεν παρακολουθούμε τηλεόραση την ώρα του φαγητού

Δεν αφήνουμε τα παιδιά μας να κάνουν τα μαθήματά τους απέναντι από την αναμμένη τηλεόραση.

Βάζουμε εύλογους χρονικούς περιορισμούς στην παρακολούθηση της τηλεόρασης.

Συζητούμε με τα παιδιά και τα συμβουλεύουμε να παρακολουθούν επιτρεπτές για την ηλικία τους και καλές τηλεοπτικές εκπομπές.

 Παρακολουθούμε εκπομπές μαζί με τα παιδιά μας και κατά τη διάρκεια της εκπομπής μπορούμε να συζητούμε μαζί τους και να διευκρινίζουμε διάφορες απορίες τους.

 Προσπαθούμε να μη βλέπουν τα παιδιά μας ταινίες τρόμου και στην ανάγκη παραιτούμαστε και μεις να παρακολουθούμε τέτοιες ταινίες.

 Τέλος και το σημαντικότερο για να αποφύγουμε να βλέπουν πολλές ώρες τηλεόραση, οργανώνουμε για τα παιδιά μας εναλλακτικές δημιουργικές, ψυχαγωγικές δραστηριότητες, όπως π.χ. η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και δη λογοτεχνικών.

 

Χρέος τόσο του σχολείου όσο και της οικογένειας είναι να εμφυσήσουν την αγάπη στα παιδιά για τα καλά εξωσχολικά βιβλία. Και βασική προϋπόθεση γι αυτό είναι να υπάρχουν καλά βιβλία τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι και βεβαίως να διαπιστώνουν τα παιδιά ότι η αγάπη για το βιβλίο αφορά και μας τους μεγάλους και είναι πολύ σημαντικό να μας βλέπουν να διαβάζουμε.

Μερικές πρακτικές συνταγές που μπορούμε να ακολουθήσουμε είναι οι εξής:

Να έχουμε υπόψη μας ότι τα παιδιά δεν είναι ποτέ πολύ μικρά για  βιβλίο: μπορούν να αρχίσουν αμέσως από βιβλία μόνο με εικόνες.

Να φροντίζουμε να έχουν τα παιδιά αρκετά και διαφορετικών περιεχομένων βιβλία.

Να τους δίνουμε την ευκαιρία να «ανακαλύψουν» τη βιβλιοθήκη και να επισκεπτόμαστε κάποιες φορές και την κοντινή μας δημοτική ή άλλη     βιβλιοθήκη.

Να διαβάζουμε κάποιες φορές μαζί με τα παιδιά μας. Να ενδιαφερόμαστε να μάθουμε τι διάβασε, αν έμειναν ικανοποιημένα, να τους ζητούμε να μας περιγράψουν τις εντυπώσεις τους και να απαντούμε στις τυχόν απορίες τους.

Να πηγαίνουμε μαζί στο βιβλιοπωλείο.

Να τους μάθουμε στην αρχή πώς να επιλέγουν βιβλία και μετά να τα αφήνουμε να επιλέγουν μόνα τους έχοντας στο νου κάποια κριτήρια.

Τέλος να τους χαρίζουμε για δώρα πρωτίστως βιβλία.

 

 

 

18.Όλοι στο δρόμο! Όλοι στον αγώνα!20-9-2012

 

 

1.ΠΑΙΔΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ

Μια άποψη του Δασκάλου

ΛΥΤΡΑ ΧΡΗΣΤΟΥ

Το Παιδικό Λογοτεχνικό Βιβλίο είναι ένα είδος που στην εποχή μας συζητιέται αρκετά και γνωρίζει μεγάλη άνθηση. Με τις προσπάθειες που καταβάλλονται από ειδικούς φορείς για την βελτίωσή του, το περιεχόμενο αλλά και την εμφάνισή του ολοένα και τραβά την προσοχή των ενηλίκων.

Είναι όμως ανάγκη να δούμε τι εννοούμε λέγοντας Π.Λ.Β.. Είναι το αισθητικά δικαιωμένο κείμενο που γράφεται από μεγάλους και απευθύνεται σε παιδιά με που σκοπός του είναι να τα φέρει σε επαφή με την τέχνη και την λογοτεχνία. Το περιεχόμενο του μπορεί να αναφέρεται, σε πραγματικές ή φανταστικές καταστάσεις, θέματα που απασχολούν το παιδί, την ιστορία και ακόμα σε προβλήματα σύγχρονης κοινωνίας.

Θίγοντας τέτοια θέματα ,μπορεί να αγγίζει την παιδική ψυχή και να συντελέσει στην γενικότερη αγωγή του παιδιού ως ανθρώπου .Στο είδος αυτό του ΠΛΒ πρέπει να συμπεριλάβουμε και τα λαϊκά παραμύθια αφού από αιώνες τώρα καταξιώνονται σε είδος λαϊκής τέχνης σύμφωνα με το περιεχόμενο τους.

Ας δούμε όμως αν το ΠΛΒ είναι σε θέση να βοηθήσει και να παίξει κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση του παιδιού και της κοινωνίας γενικότερα.

Από διάφορες συζητήσεις, μελέτες, συνέδρια που γίνανε με τη φροντίδα Της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τους νέους κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ΝΑΙ μπορεί το Παιδικό Βιβλίο να παίξει ρόλο στη βελτίωση του ανθρώπου και της σύγχρονης κοινωνίας με την κατάλληλη αγωγή που δίνει στα παιδιά και γίνεται η γέφυρα που ενώνει τους λαούς σε μια ειρηνική συμβίωση.

Θα πρέπει όμως να δούμε και τι προϋποθέσεις πρέπει να έχει ένα ΠΒ για να είναι πετυχημένο.

1.Καταρχή πρέπει το ΠΒ να συντελεί στο πλάσιμο τέτοιων ανθρώπων που να έχουν ελεύθερη συνείδηση και ευαισθησία που να ενδιαφέρονται για το κοινό καλό και όχι για το ατομικό συμφέρον. Γιατί είναι γνωστό πως μόνο εκείνοι που έχουν ξεπεράσει τον εγωκεντρισμό είναι σε θέση να συνεργαστούν αρμονικά με το ανθρώπινο περιβάλλον είτε αυτό λέγεται οικογένεια, σχολείο, κοινωνία. Είναι γνωστό βέβαια η άποψη ότι η μοίρα των ανθρώπων δεν μπορεί να βελτιωθεί αν πρώτα δε βελτιωθεί ποιοτικά ο ίδιος ο άνθρωπος. Βοηθός λοιπόν θα πρέπει να έρχεται το Βιβλίο στην δημιουργία τέτοιων ανθρώπων.

2.Παράλληλα το ΠΒ θα πρέπει να προβάλλει όσο το δυνατό τις αιώνιες παραδεκτές αξίες στις οποίες βασίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θα πρέπει δηλαδή να κυριαρχείται από βαθύ ανθρωπισμό ώστε να οδηγεί τα παιδιά σε ανάλογη στάση ζωής.

3.Σημαντικό επίσης είναι ότι το παιδικό βιβλίο να βοηθά στην από νωρίς στην γνωριμία και καλλιέργεια φιλίας ανάμεσα στα παιδιά ανεξάρτητα από χρώμα φυλή και θρησκεία .Η ομορφιά μιας χώρας και ο πολιτισμός προβάλλονται καλύτερα μέσα από τα βιβλία στο τρόπο επικοινωνίας των παιδιών μεταξύ των χωρών .

 

Το παιδικό Βιβλίο μπορούμε να το χωρίσουμε σε κατηγορίες όπως Παραμύθι, Μικρές Ιστορίες, Διηγήματα-Μυθιστορήματα, Ποιητικά

Ας δούμε με λίγα λόγια κάθε κατηγορία:

1.Παραμύθια

.Είναι γνωστό πως τα λαϊκά παραμύθια απευθύνονται κυρίως στους μεγάλους που τα διηγούνταν στα νυχτέρια ,στους καφενέδες ,στους μύλους ,στο τρύγο και γενικά όπου μαζευόταν ο κόσμος για κάποια δουλειά. Μέσα στα παραμύθια υπάρχει το υπερφυσικό και το φανταστικό όπως δράκοι ,τέρατα και τρομερές υπερφυσικές δυνάμεις. Το παραμύθι όμως δεν τρομάζει το παιδί αλλά του ανοίγει τον ορίζοντα και αναπτύσσει την παιδική φαντασία. Δεν δημιουργεί φοβίες στο παιδί της προσχολικής και σχολικής ηλικίας γιατί ταυτίζει το ωραίο με το καλό και το άσχημο με το κακό και τελειώνει με την τιμωρία του κακού και την αμοιβή καλού. Έχουμε δηλαδή μια ταύτιση της ηθικής με την αισθητική. Επίσης το λαϊκό παραμύθι φέρνει σε επαφή το παιδί με την παράδοση του τόπου και το λαϊκό πολιτισμό και είναι φανερή η σημασία της .Σήμερα δεν υπάρχουν παραμυθάδες αλλά τον ρόλο τους τον έχουν αναλάβει οι σύγχρονοι συγγραφείς παραμυθιών μόνο που αλλάζουν ονομασία οι ήρωες και από δράκοι και τέρατα γίνονται μόλυνση περιβάλλοντος ρύπανση και μια σειρά από σύγχρονα προβλήματα.**

2.Μικρές Ιστορίες .

Το είδος αυτό απευθύνεται κυρίως σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας .Δεν υπάρχει μέσα το φανταστικό στοιχείο αλλά τόπος και χρόνος καθορισμένος. Κύριος στόχος είναι η γνωριμία του παιδιού με το περιβάλλον και την πραγματικότητα .Από την (μικρή Ιστορία) αρχίζει η σημαντική προσφορά του ΠΒ. Αναπτύσεται η γλωσσική ευχέρεια του παιδιού για να συνεχιστεί αργότερα στο διήγημα και το μυθιστόρημα.

3.Διήγημα-Μυθιστόρημα:

Απευθύνεται σε μεγαλύτερα παιδιά από 10 χρονών και πάνω .Στη κατηγορία αυτή θα πρέπει να μας ενδιαφέρουν τα βιβλία με θέματα Ιστορικά και από την σύγχρονη Ζωή. Τα ιστορικά βιβλία ζωντανεύουν με συγκεκριμένη εποχή της ιστορίας μας με έντεχνο τρόπο. Γνωρίζει λοιπόν το παιδί την ιστορία του τόπου ,την εθνική κληρονομιά.

Περιττή και επικίνδυνη θα έλεγε κάποιος η ωραιοποίηση των γεγονότων και η θεοποίηση των προσώπων. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι θα νοιώσει το παιδί μεγαλώνοντας και μελετώντας την ιστορία ανακαλύπτοντας την πραγματικότητα..

Γιαυτό τα ιστορικά γεγονότα θα πρέπει να παρουσιάζονται με μεγάλη αντικειμενικότητα και ειλικρίνεια Πρέπει να αναγνωρίζονται τα σφάλματα και οι αδυναμίες ηγετών και ηρώων, δεν πρέπει να καλλιεργείται ο εθνοκεντρισμός και ο σωβινισμός που εύκολα μπορούν να οδηγηθούν σε φανατισμούς. Ας θυμηθούμε τις νεολαίες του Χίτλερ και του Μουσολίνι.

Η ιστορική μνήμη είναι απαραίτητη, σας αναφέρω κάτι που βρέθηκε γραμμένο σε τοίχο του Νταχάου «Αν τα ξεχάσεις ,θα τα ξαναζήσεις!!!»

4)Τελευταία κατηγορία βιβλίων είναι η Ποίηση.

Η ποίηση στην εποχή μας μέσα από τα βιβλία διοχετεύει στο παιδί τις ηθικές αξίες που συντελούν στη δημιουργία ενός πραγματικού ανθρώπου. Οι Ελληνες σύγχρονοι ποιητές έχουν προσφέρει πολλά ποιήματα γιατί έχουν απόλυτα κατανοήσει το ρόλο της ποίησης στη σύγχρονη κοινωνία.

Πέρα από την προσφορά της κάθε κατηγορίας ξεχωριστά υπάρχει και κάτι που δεν φαίνεται σοβαρό και όμως είναι αναγκαίο για την ψυχική υγεία των παιδιών που σε όλα τα είδη του ΠΒ προσφέρεται:είναι το χιούμορ και το γέλιο. Μεγάλη τους η προσφορά στη καταθλιπτική και αγχώδη κοινωνία που υποχρεώνονται τα παιδιά να ζούνε και θα πρέπει η ανάγκη για το γέλιο να μεγαλώνει.

Οσο όμως κατάλληλο και να είναι το περιεχόμενο ενός ΠΒ δεν θα πετύχει το στόχο του αν δεν φτάσει στα χερια του παιδιού. Και για να φτάσει πρέπει :

Α)Να πιστεύουν στην αξία του οι ενήλικοι και ιδιαίτερα οι γονείς. Πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια από τους γονείς να υπάρχουν στο σπίτι βιβλία. Πώς θα πάρει το παιδί να διαβάσει ένα βιβλίο αν δεν έχει δεί ποτέ τους γονείς να διαβάζουν κάτι!.

Β) Για να φτάσει το βιβλίο από τον συγγραφέα στον αναγνώστη μεσολαβούν μια σειρά από μεσάζοντες (βιβλιοπώλες .εκδοτικοί οίκοι κ.λ.π.)που ανεβάζουν το κόστος και γιαυτό πρέπει να προσφέρονται σε προσιτές τιμές.

Γ) Να υπάρχουν και αν δεν υπάρχουν να δημιουργηθούν δανειστικές βιβλιοθήκες σε συνεργασία με διάφορους φορείς

 

Σαν γενικό συμπέρασμα μπορούμε να πούμε ότι το Παιδικό Βιβλίο έχει τις ιδιότητες που χρειάζεται για να παίξει σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη κοινωνία και να θεωρηθεί το μονοπάτι για το μέλλον και να γίνει( όνειρο πολύ μακρινό βέβαια) η εποχή που θα λένε

…………..Ήταν μια φορά και έναν καιρό………….

……………ένας δράκος που τον έλεγαν Πόλεμο….

…………….μια μάγισσα που την έλεγαν αδικία…

……………μια κακιά νεράιδα που την έλεγαν σκλαβιά…

αυτή την ελπίδα μπορεί μόνο να τη θρέψει και να την καλλιεργήσει το παιδικό βιβλίο.

 

 

 

 

 

2.ΤΟ  ΠΑΙΔΙΚΟ  ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Του δασκάλου

Λύτρα Χρήστου

 

Το παιχνίδι έχει μεγάλη σημασία στη ζωή του παιδιού, την ίδια σημασία που έχει  για τον ενήλικο η δραστηριότητα η δουλειά του , η απασχόληση. Όπως είναι το παιδί στο παιχνίδι  έτσι θα είναι  και στη δουλειά  του όταν μεγαλώσει. 

Το παιδί  μέσα από το παιχνίδι μαθαίνει τη ζωή, τον εαυτό του  και τους γύρω του. Το παιχνίδι είναι η κύρια δραστηριότητα του παιδιού. Το κυρίαρχο στοιχείο πατά το παιχνίδι είναι η κοινωνικοποίηση του παιδιού κάτω από οποιασδήποτε συνθήκες και με οποιοδήποτε  υλικό διαθέτει θα παίξει, γιατί έτσι ζει και δραστηριοποιείται. Στα παιδιά όμως αρέσει να παίζουν με  παρέα  δηλαδή το ομαδικό παιχνίδι. Όταν τα παιδιά αρχίζουν να ομαδοποιούνται  επινοούν συνεχώς άλλα παιχνίδια δικά τους. Μαθαίνουν πώς να φέρονται, τσακώνονται ,οικοδομούνε φιλίες, προωθείται η συλλογικότητα , η υπευθυνότητα, το μοίρασμα  και η δημιουργία.

 “Η  γνωριμία του παιδιού με τους γύρω του , με τον κόσμο ,τους  ανθρώπους και τον εαυτό του γίνεται μέσα από το παιχνίδι. Ως   κύρια δραστηριότητα του παιδιού , το παιχνίδι δεν είναι μια απλά υπόθεση , αλλά  πολύ περισσότερο αποτελεί την βάση πάνω στην οποία  διαμορφώνονται οι εύπλαστες συνειδήσεις των παιδιών..”

Το παιχνίδι είναι η πρώτη γνωριμία του παιδιού με την ένταξη σε μια ομάδα , μαθαίνει την αυτενέργεια , την πρωτοβουλία, να υπερασπίζεται τον εαυτό του, όταν βρίσκεται έξω από την  προστασία της οικογένειας , βιώνει τις έννοιες «δίκιο» και «άδικο» καλλιεργεί την υπευθυνότητα.

 Το παιδικό παιχνίδι  αναπαριστά και μιμείται την κοινωνία , τον κόσμο των μεγάλων. Τα παιχνίδια σε κάθε  εποχή αποτελούν αντικαθρέφτισμα της κοινωνίας. Σήμερα αυτό που κυριαρχεί στο παιχνίδι είναι αφ’ ενός μεν η εξόφθαλμη βία, τα τερατόμορφα παιχνίδια και το υπερφυσικό και αφ’ ετέρου για τα κοριτσάκια το παιχνίδι που τους μαθαίνει να θεωρούν την ομορφιά πρωτεύον.

 Σήμερα η κοινωνία έχει άμεση σχέση  και με ορατά αποτελέσματα  στο περιορισμό του παιχνιδιού και στην όλη του διαδικασία.

1.     Η εντατικοποίηση του σχολείου και η μανία της οικογένειας για όλο και περισσότερα  «εφόδια»  των παιδιών , μειώνεται κατά πολύ ο ελεύθερος χρόνος του παιδιού για παιχνίδι.

2.     Η αυξημένη εγκληματικότητα καλλιεργούν φόβους στην οικογένεια για παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους με αποτέλεσμα να περιορίζεται η ελευθερία , η κοινωνικοποίηση και η αυτονομία των παιδιών.

3.     Ο αφανισμός ελεύθερων χώρων  αναψυχής και άθλησης , ο ελάχιστος χρόνος των γονιών για βοήθεια λειτουργούν ανασταλτικά στην μύηση του παιδιού στο δημιουργικό και συλλογικό παιχνίδι

4.     Η επιλογή του παιχνιδιού πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή  ανεξάρτητα από τι ζητά το παιδί και από τι διαφημίζεται. Η επιλογή πρέπει να βοηθά το παιδί να αναπτύσσεται νοητικά και να οξύνονται οι διανοητικές του και χειρωνακτικές του  ικανότητες. Οι γονείς  ή οι αγοραστές των παιδικών παιχνιδιών πρέπει να έχουν κατά νου   «ότι  το παιδί δεν χρειάζεται ένα ακριβό παιχνίδι, αλλά χώρο , παρέα και καθοδήγηση για να παίξει.»

Παρατηρείται το φαινόμενο  παιδιά να έχουν πάρα πολλά παιχνίδια και να μην τα παίζουν ή τα βαριούνται γρήγορα και  απολαμβάνουν μόνο τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μέσω τηλεόρασης η κονσόλας. Αυτά τα παιδιά δυσκολεύονται να πάρουν μέρος και σε συζητήσεις που γίνονται στο σχολείο για έχουν εθιστεί στη εικόνα. Και πρέπει να τονιστεί ότι το παιχνίδι σε  εξωτερικούς χώρους δεν αναπληρώνεται με τίποτα γιατί  είναι η φύση του παιδιού η σωματική δραστηριότητα.

 

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Τα παιχνίδια των παιδιών μπορούν να χωριστούν σε  τέσσερις κατηγορίες.

1.     Τα παιχνίδια κίνησης. Παίζοντας τα παιδιά με αυτά συνηθίζουν στην συλλογική συμπεριφορά και μαθαίνουν να υποτάσσονται σε κανόνες.

2.     Τα παιδαγωγικά παιχνίδια . Δίνουν στα παιδιά την δυνατότητα να  γνωρίσουν  με διάφορα αντικείμενα την πραγματικότητα και να αναπτύξουν την παρατηρητικότητα την μνήμη την αντίληψη.

3.     Τα παιχνίδια κατασκευών. Σημαντικά γιατί μαθαίνουν να χρησιμοποιούντα χέρια παράλληλα με την σκέψη. Εδώ εντάσσονται η ζωγραφική και  χειροτεχνία.

4.     Τα δημιουργικά παιχνίδια  με ρόλους . Εδώ  είναι τα πιο σημαντικά για την ανάπτυξη των παιδιών, γιατί παίζοντας τα κρατούν  απέναντι στην  υποτιθέμενη δουλειά , τα  παιχνίδια και τους συμπαίκτες τους, τη στάση που κρατούν οι ενήλικοι στη δουλειά και στις μεταξύ του σχέσεις.

 

                                                                                     Υπο κατασκευή

Στην προσπάθειά μας να  θυμηθούμε  αλλά και να ζωντανέψουμε τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων κάνουμε  μια μικρή αναφορά στα παιχνίδια της  «γειτονιάς μας»

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ  ΑΠΟ  ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

 

«Τυφλόμυγα, κουτσό, αμάδες ,κότσι,  πεντόβολα ,γουρούνα ,σκλέντζα  ……»

Είναι λέξεις που δεν ακούμε πλέον στις αυλές των σχολείων  ούτε και στις γειτονιές, λέξεις που παλιότερα σήμαιναν παιχνίδι και ξεγνοιασιά

Τα παιχνίδια αυτά σαν  «συστατικά» είχαν την συντροφικότητα, την εφευρετικότητα και βοηθούσαν τα παιδιά να αναπτύξουν με το μυαλό τους , ενώ όσα «υλικά» και αν έλειπαν περίσσευε η φαντασία.

Τα παιδιά έφτιαχναν μόνα τους τα παιχνίδια χρησιμοποιώντας υλικά από το περιβάλλον. (Ενα άχρηστο αντικείμενο για τους μεγάλους μπορούσε να πάρει διαστάσεις και να γινόταν το καλύτερο παιχνίδι στα χέρια ενός παιδιού.(πεταμένα στεφάνια  από βαρέλια γινότανε τσέρκι, άχρηστα κουρέλια γινότανε πάνινες κούκλες. πεταμένα κονσερβοκούτια  γινόταν καρότσες και αυτοκίνητα κ.λ.π.)

1.     Τυφλόμυγα. Ένα παιδί τα φυλάει με δεμένα τα μάτια  με μαντήλι. Τα υπόλοιπα κινούνται γύρω του αγγίζοντάς τον και αυτός με ψηλάφισμα προσπαθεί να μαντέψει ποιο παιδί είναι φωνάζοντας δυνατά το όνομά του ………(Παιδαγωγικός σκοπός του παιχνιδιού:(Παιδαγωγικός σκοπός του παιχνιδιού:Τα  παιδιά εξασκούνται στις κινήσεις των χεριών και στην αντίληψη του χώρου με κλεισμένα μάτια προσπαθώντας να θυμηθούν που ήταν τα εμπόδια)

2.     Το κουτσό. Σένα άξονα που χάραζαν στο χώμα , έφτιαχναν τρία ή πέντε ημικύκλια διαδοχικά και εναλλάξ. Τα παιδιά ένα-ένα κινούνταν όπως  δείχνουν τα βέλη , στο ένα πόδι (κουτσό) σπρώχνοντας  και μια πετρούλα  από το ένα ημικύκλιο στο άλλο χωρίς να πατήσουν τη διαχωριστική γραμμή ή να βγουν από το  ημικύκλιο ούτε αυτοί ούτε η πετρούλα που έσπρωχναν.(Παιδαγωγικός σκοπός :Τα παιδιά μαθαίνουν την ισορροπία  και την αρίθμηση )

3.     Οι Αμάδες. Το παιχνίδι αυτό παίζονταν από τους μεγάλους κυρίως τις Αποκριές. Στήνανε  μια πέτρα σένα σημείο. Κατόπιν έπαιρνε ο καθένας από μια πέτρα λεία και πλακουτσή και πετώντας την από μια  προκαθορισμένη απόσταση προσπαθώντας να την ρίξουν όσο πιο κοντά στην άλλη. Αυτός που θα πλησίαζε πιο κοντά ήταν ο νικητής (Παιδαγωγικός σκοπός του παιχνιδιού: Τα παιδιά προσπαθούν να αντιληφθούν την απόσταση αλλά και με πόση  δύναμη θα πρέπει να ρίξουν την πέτρα ,νοητική ικανότητα)

4.     Κότσι ή Βεζύρη. Κότσι ήταν ένα κόκαλο  από το γόνατο κάποιου ζώου κυρίως το κότσι του γουρουνιού. Το κόκαλο αυτό είχε τέσσερις  έδρες και η κάθε μια είχε και μια  διαφορετική ονομασία  π.χ.βεζύρης, κλέφτης ,ψωμάς κ.λ.π.. Το κάθε παιδί το έριχνε στον αέρα και ανάλογα με ποια έδρα  σταματούσε έπαιρνε και το παιδί το όνομα της έδρας .(Παιδαγωγικός σκοπός του παιχνιδιού: Η έννοια της πιθανότητας)

5.     Πεντόβολα. Τα πεντόβολα ήταν πέντε πετραδάκια λεία , πέντε βόλοι. Τα έπιανε ο παίχτης και τα πετούσε στο έδαφος. Κατόπιν διάλεγε ένα για  και το έπαιρνε στο χέρι του. Αυτό ήταν η μάνα. Κατόπιν πέταγε τη μάνα στον αέρα και με το άλλο χέρι έπιανε από κάτω ένα –ένα τα πετραδάκι , ύστερα δυο-δυο και ύστερα όλα μαζί .Αν σε κάποια φάση του παιχνιδιού έχανε συνέχιζε άλλος παίκτης.(Παιδαγωγικός σκοπός του παιχνιδιού: Αρίθμηση ,γρήγορη χρήση των κινήσεων και  καλλιέργεια της αντίληψης)

6.     Γουρούνα. Παιζόταν από πολλούς παίκτες και  ο κάθε παίκτης κρατούσε από ένα   ξύλο. Υπήρχε ένα παιδί που έκανε τη μάνα  και είχε  σαν πόστο για φύλαξη  μια  λακκούβα και για γουρούνα είχε μια μπάλα , ένα τενεκεδένιο κουτί, κ.λ.π. Στόχος του παιχνιδιού ήταν να  μπορέσουν οι  παίκτες   με το ξύλο τους  και με σπρωξιές της μπάλας  να την   βάλουν στην φυλασσόμενη από τη μάνα  λακκούβα. Αυτόν όμως που θα χτυπούσε η μπάλα  σε οποιοδήποτε σημείο  έβγαινε από το παιχνίδι.( Παιδαγωγικός σκοπός του παιχνιδιού: Κινητικότητα)

7.ΣκλέντζαΠαίζονταν με  δύο ή και περισσότερους παίκτες.Τα υλικά που χρησιμοποιούσαν ήταν μια βέργα ξύλινη( σκλέντζα) και μια πιο μικρή βέργα  30 περίπου εκατοστά (σκλιντζάρι). Χτυπούσε με την σκλέντζα όσο πιο μακριά μπορούσε ο ένας παίκτης το σκλιντζάρι και ο άλλος παίκτης προσπαθούσε να το πιάσει πριν χτυπήσει στο έδαφος, οπότε γινόταν αλλαγή ρόλων. Αν δεν το έπιανε η μάνα χτυπούσε με δεξιοτεχνία το σκλιντζάρι σε σημείο ώστε να αναπηδήσει και με απανωτά χτυπήματα το κρατούσε στον αέρα όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε μετρώντας τα εναέρια χτυπήματα. (Παιδαγωγικός στόχος του παιχνιδιού: Νοηματικός υπολογισμός της απόστασης ,αρίθμηση, κινητικότητα)

 

 

                                                       3.ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

 Του Δασκάλου Λύτρα Χρήστου

  

Γιορτάζουμε σήμερα το μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός της νεότερης ιστορίας μας , το μεγάλο ξεσηκωμό των Ελλήνων για την αποτίναξη του τούρκικου ζυγού.

Ταυτόχρονα γιορτάζεται και ο ευαγγελισμός της Θεοτόκου που συμβολικά ταυτίστηκε με την επανάσταση του 21 ύστερα απο βασιλικό διάταγμα του Οθωνα το 1838.

Τις μέρες αυτές όλοι μας πρέπει να φέρουμε στο μυαλό μας ότι υπήρξαν γενεές και γενεές προγόνων μας που γεννήθηκαν και πέθαναν σκλάβοι , χωρίς να γνωρίσουν και να γευθούν τον ελεύθερο αέρα, χωρίς να αισθανθούν τι σημαίνει να ζεί κανείς ελεύθερος , τι σημαίνει να ρυθμίζει κανείς μόνος του όλα εκείνα που τον αφορούν.

Και όμως ,είναι αλήθεια όμως αυτοί οι άνθρωποι αγωνίστηκαν για κάτι που ποτέ δεν είχαν ποτέ γευτεί.

Το εκπληκτικό που άφησε όλους τους ξένους παρατηρητές άφωνους, ήταν πως κατόρθωσε αυτή η ελληνική ψυχή να παραμείνει αδούλωτη για 400 χρόνια και όταν ωρίμασαν οι συνθήκες και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, βρήκε το κουράγιο να ξεσηκωθεί και διεκδικήσει το δίκαιά της.

Γεγονός είναι ότι οι Έλληνες ηττήθηκαν μεν αλλά δεν αποδέχθηκαν την ήττα τους ποτέ παρόλο που πνευματικά υπήρχε μαύρο σκοτάδι.

Το πρώτο που συνέβηκε μετά την πτώση της Πόλης είναι ότι οι Ελληνες έμειναν ξεκρέμαστοι χωρίς να περιμένουν από πουθενά βοήθεια, χωρίς να ελπίζουν σε τίποτα.

Τα φοβερά βασανιστήρια , ο κεφαλικός φόρος, ο βίαιος εξισλαμισμός , οι ληστείες και οι σφαγές , το παιδομάζωμα έκαναν τον ζυγό καθημερινά αβάσταχτο.

Τι ήταν όμως εκείνο που κράτησε όρθιους τους Ελληνες και τους έδωσε τις δυνάμεις να αποτινάξουν τον τούρκικο ζυγό;

Τον ρόλο να κρατήσουν άσβεστη την σπίθα της λευτεριάς την ανέλαβαν κάποιοι αφανείς ήρωες με την καλλιέργεια της γλώσσας και της εθνικής συνείδησης

Ηταν η ύπαρξη και λειτουργία των ανώτερων σχολών του Γένους όπως η Μεγάλη του Γένους Σχολή , η Ζωσιμαία των Ιωαννίνων , του Ιωάννου του θεολόγου στην Πάτμο, η σχολή της Σμύρνης , του Αγίου όρους και άλλες πολλές σχολές.

Ηταν επίσης ο κατώτερος Κλήρος, που κράτησε άσβεστη την ελληνική γλώσσα μεσα από το ψαλτήρι και την Οχτώηχο

Ηταν οι κοινότητες σε ορισμένες περιοχές όπως τα Ζαγοροχώρια στην Ήπειρο,

στα Αμπελάκια της Θεσσαλίας ,

στα Μαδεμοχώρια της Μακεδονίας όπου ιδρύονται συνεταιρισμοί και συσπειρώνουν τους κατοίκους .

Ήταν η ανερχομένη εμπορική τάξη ,

Ήταν η ισχυρή επίδραση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης,

Ήταν η βαριά φορολογία στα φτωχά αγροτικά ,λαϊκά στρώματα από την οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν τα στοιχεία που δημιουργούν το υπόβαθρο για την επανάσταση. ΄

Αυτό φαίνεται από τις μικροξεγέρσεις που γίνονται τις περισσότερες φορές είναι ακαθοδήγητες και τοπικού χαρακτήρα και άλλοτε υποκινούμες από ακτήμονες για ανακατανομή της γής που ήταν στα χέρια τσιφλικάδων.

Ονομαστές ηταν του Ευθύμιου Βλαχάβα στην Ήπειρο, του Διονύσιου σκυλόσοφου στην Μαγνησία ,του Λάμπρου Κατσώνη και πολλές άλλες που όλες έχουν το ίδιο τραγικό τέλος αποτυχία και αντίποινα για εκφοβισμό.

Τον 18ο όμως αιώνα κάτι φαίνεται να αλλάζει, με την ανάπτυξη του εμπορίου και την δημιουργία παροικιών στην Ευρώπη , γνωστοποιώντας έτσι το πρόβλημα της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Έχουμε επίσης την εμφάνιση του Ελληνικού διαφωτισμού με κυριότερους εκπροσώπους τον Αδαμάντιο Κοραή με το έργο του Σχολείο Ντελικάτων Εραστών

Είναι ο ηπειρώτης Αθανάσιος Ψαλιδας που κυκλοφορεί το ανατρεπτικό για την εποχή δοκίμιο Ελληνική Νομαρχία και τον Ρωσοαγγλογάλο,

Ο Ρήγας Φεραίος με το εθνογερτήριο του Ποίημα ο γνωστός Θούριος του Ρήγα

Σημαντική η προσπάθεια του και η άποψη να ξεσηκώσει επανάσταση εθνοτήτων σε όλο το βαλκανικό χώρο με προοπτική ίδρυσης βαλκανικής ομοσπονδίας. Ένα όραμα αρκετό προοδευτικό που αν συνδεθεί με το κοινωνικό του περιεχόμενο δείχνει άνθρωπο αρκετά προοδευτικό αφού καλούσε ακόμα και την φτωχολογιά των Τούρκων σε επανάσταση.

Βούλγαροι και Αρβανίτες και Σέρβοι και ρωμιοί

Νησιώτες και ηπειρώτες με μια κοινή ορμή

Για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί

Να ανάψουμε μια φλόγα σε ‘ολη την τουρκιά

Πώς οι προπάτορές μας ωρμούσαν σαν θεριά

για την ελευθερίαν πηδούσαν στη φωτιά.

Ετζι κ' ημείς, αδέλφια, ν' αρπάξωμεν για μιά

Τ' αρματα, και να βγούμεν απ' την πικρή σκλαβιά»,

Δεν προλαβαίνει όμως να υλοποιήσει βέβαια το έργο του για στραγγαλίζεται μαζί με άλλους 8 συντρόφους του από την τούρκικη αστυνομία στο Βελιγράδι κατόπιν προδοσίας από την Αυστριακή Αστυνομία χώρα προσκείμενη φιλικά προς την Τουρκία

 

 

Το 1814 ιδρύεται η Φιλική Εταιρία που σαν σκοπό ίδρυσης έχει να ξεκινήσει εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. Μπορεί να μην είχε τις ριζοσπαστικές ιδέες του Ρήγα για ίδρυση Βαλκανικής ομοσπονδίας ,αλλά έθετε ένα σοβαρό ζήτημα για την εποχή. Την αποτίναξη του τούρκικου ζυγού και ίδρυση Ελληνικού κράτους βασισμένου μόνο στις δυνάμεις των Ελλήνων. Στην αρχή ήταν υποτυπώδης με ελάχιστα μέλη και χωρίς ικανό αρχηγό.

Απευθύνονται στο Ιωαν Καποδίστρια αλλά αρνείται, δικαιολογώντας την άρνηση του αποκαλώντας τους φιλικούς ελεεινούς εμποροϋπαλλήλους χρεοκοπημένους και συνιστά στους Έλληνες να φυλάγονται από τέτοιους ανθρώπους γιατί ωθούν την Ελλάδα στον όλεθρο και την καταστροφή. Αναμενόμενη βέβαια η απάντηση από έναν άνδρα που το 1804 τοποτηρητής τότε του τσάρου στα Επτάνησα καταπνίγει σε αίμα την εξέγερση των αγροτών στην Κεφαλλονιά( γνωστή ως το ρεμπελιό των ποπολάρων) παίρνοντας το μέρος των Φεουδαρχών.

Απευθύνονται στον Υψηλάντη που δέχεται μετά χαράς παραμερίζοντας τα αξιώματα που είχες στον Ρώσικο στρατό και αναλαμβάνει την αρχηγία της Εταιρίας

Σιγά σιγά στην Φιλική Εταιρία μπαίνουν πολλοί αγωνιστές

Κλέφτες Αρματολοί Φαναριώτες ακόμα και Κοτσαμπάσηδες.

Στην αρχή του 1821 έρχονται στην Ελλάδα απεσταλμένοι των φιλικών για να συντονίσουν τον αγώνα. Χαρακτηριστική η συνάντηση στις 26 Γενάρη στο Αίγιο στο σπίτι του προκρίτου Αντρέα Λόντου όπου μάταια ο Παπαφλέσσας προσπαθεί να τους πείσει να ξεσηκωθούν και ότι όλα είναι κανονισμένα. Αρνούνται όμως να ακολουθήσουν οι πρόκριτοι και δεν του δείχνουν εμπιστοσύνη.

.

Ποια ήταν τα μέσα του είχαν στη διάθεσή τους οι ηρωικοί εκείνοι αγωνιστές; Λιγοστά ασφαλώς. Είχαν όμως κάτι πολύ σπουδαιότερο μες στην καρδιά τους. Την απόφαση και το φλογερό πάθος για τη λευτεριά. Απέναντί τους στεκόταν η πανίσχυρη Οθωμανική αυτοκρατορία σίγουρη για το μεγαλείο της και τη δύναμή της. Να σημειωθεί ότι την εποχή εκείνη οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης δεν ήταν διατεθειμένες να ανεχτούν επαναστατικά κινήματα που ενδεχόμενα θα τους έφεραν αρκετές σκοτούρες. Η ιερή συμμαχία που οργάνωσαν ήταν να καταπνίξουν κάθε επαναστατικό κίνημα με τη δύναμη των όπλων.

Το παράδειγμά της το μιμήθηκαν και στις μέρες μας διάφοροι στρατιωτικοί συνασπισμοί και οργανισμοί.

Οι εξελίξεις όμως είναι ραγδαίες

Στις 21 Μαρτίου ο Παναγιώτης Καρατζας ξεσηκώνει τους Πατρινούς και μπαίνουν στην Πόλη της Πάτρας και την ελευθερώνουν.

στις 22την σκυτάλη παίρνει η Μάνη .την επόμενη –

23 Μαρτίου ο Παπαφλέσας με τον Κολοκοτρώνη μπαίνουν στην Καλαμάτα και την ελευθερώνουν.

Στις 24 Μαρτίου φτάνουν στην ελεύθερη πλέον Πάτρα ο Α.Λόντος μαζί με τον ΠΠ Γερμανό και αναγκαστικά πλέον κηρύσσουν την επανάσταση στην Πελοπόνησσο.

28 Μαρτίου έχουμε την Υδρα ακολουθούν η Ανδρος η Σάμος.στις αρχές του Απρίλη ο Μελέτης Βασιλείου ξεσηκώνει την Αθήνα και αποκλείει τους Τούρκους στη Ακρόπολη. Μέχρι το Μάιο επαναστατούν η Μαγνησία, η Χαλκιδική, η Εύβοια , η Κρήτη, Αγρίνιο το Μεσολόγγι Και το Σούλι..

Πάρα πολλές οι μάχες ποτάμι το αίμα των ηρώων. Στις μάχες αυτές αναδεικνύονται οι ηρωικές μορφές του Κολοκοτρώνη της Μπουμπουλίνας του Καραϊσκάκη του Ανδρούτσου .τον Μακρυγιάννη του Αθ. Διάκου και τόσων άλλων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων.

Αν σένα χάρτη της χώρα μας υπήρχε τρόπος να φαίνονται τα μέρη όπου έγινε και μια μάχη, σχεδόν όλος ο χάρτης θα ήταν γεμάτος με κουκίδες.

Τα Δερβενάκια , η Αλαμάνα η Χίος τα Ψαρά ,το Μεσολόγγι, η Γραβιά το Μανιάκι ,τα Βασιλικά και πολλές περιοχές της ελληνικής γής είναι ποτισμένα και κερδισμένα με αίμα αθάνατων πολεμιστών

Όμως ο τυφλός κομματισμός και ο παραγκωνισμός άξιων οπλαρχηγών έφεραν την επανάσταση στο χείλος του γκρεμού.

Υπήρξε κίνδυνος τόσες θυσίες να πάνε χαμένες και οι Έλληνες να μην γευτούν ποτέ την χαρά της Ελευθερίας.

Τότε για πρώτη φορά έχουμε την εμφάνιση στην χώρα μας των πολιτικών κομμάτων .

Από την μια μεριά έχουμε το Κόμμα των προοδευτικών, συνεχιστές του Ρήγα με τις ίδιες ιδέες του και με εκπροσώπους τον Κολοκοτρώνη , Παπαφλέσσα, Ανδρούτσο και από την άλλη μεριά τους εκπροσώπους της συντηρητικής πλευράς με εκπροσώπους τους προκρίτους , Μαυροκορδάτο , Κουντουριώτη Λόντο Ζαϊμη Κωλέτη κ.λ.π.

Η επανάσταση του 21 πέρασε δύσκολες στιγμές. Κινδύνεψε ακόμα και να συντριβή , όχι μόνο γιατί ο κατακτητής ήταν ανελέητος αλλά γιατί μερικοί συνωμοτούσαν σε βάρος των λαϊκών αγωνιστών που μαζί με την εθνική Λευτεριά ζητούσαν και κοινωνική δικαιοσύνη.

Δεν δίστασαν μάλιστα να καταφύγουν σε διώξεις και δολοφονίες ηγετών όπως του Οδυσσέα Ανδρούτσου, του Αντώνη Οικονόμου τον Μελέτη Βασιλείου τον Παναγιώτη Καραντζά αλλά και στη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, τον διωγμό του Μακρυγιάννη και άλλων.

Κατέφευγαν ακόμη σε εμφυλίους πολέμους σπρωγμένοι από κηδεμόνες και προστάτες.

Το 1828 στη Πέτρα της Βοιωτίας η τελευταία νικηφόρα μάχη του αγώνα φέρνει επιτέλους τον ούριο άνεμο της Λευτεριάς διώχνοντας μακριά τα σύννεφα της τυραννίας από την πολύπαθη χώρα μας.

Μέσα από αυτές τις συνθήκες έχουμε την ανόρθωση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους που δημιουργείται από το μηδέν.

Πρώτος κυβερνήτης ο Ιωάννης Καποδίστριας που προσπαθεί να δημιουργήσει την υποδομή του νέου Ελληνικού Κράτους με συνεχή και σκληρό αγώνα. Αμέσως όμως αρχίζει και ο διασυρμός της χώρας μας στους ξενόφερτους Βαυβαυρούς στην αρχή και με την δυναστεία των Γλύσμπουρκ στη συνέχεια θεωρώντας ανίκανους τους Έλληνες να κυβερνηθούν μόνοι τους.

Αυτό το γεγονός και η τακτική των δήθεν συμμάχων μας, δηλαδή άλλοι να πολεμούν για να ελευθερωθούν από τον δυνάστη και άλλοι να καρπώνονται την διοίκηση της χώρας οι οποίοι ούτε καν συμμετείχαν σε καμιά πολεμική επιχείρηση και ούτε έχοντες σχέση αίματος ,θρησκείας ούτε καν γλώσσας με τους Έλληνες , αλλά να έρχονται ως νέοι δυνάστες, αφένός μεν δεν θεωρείται σωστό και δίκαιο , αφέτέρου ας ληφθεί από όλους μας σαν προβληματισμός.

Τα επόμενα χρόνια είναι χρόνια δύσκολα για τον ελληνικό λαό γιατί χρειάζεται μια σειρά από επαναστατικά κινήματα για να αποσπάσει ο λαός ορισμένα συνταγματικά δικαιώματα για την οικονομική του ανάπτυξη.

Το σύνταγμα του 1864 που πάνω του στηρίχθηκε η οργάνωση του Εθνους σε κράτος κερδίθηκε ύστερα από εξέγερση και κινήμα με αρχηγό τον Μακρυγιάννη που δυστυχώς σήμερα ούτε καν αναφέρετε το όνομά του στα σχολικά βιβλία. Αυτό είναι το παράσημο της πολιτείας για την προσφορά του στην σύσταση του ελληνικού κράτους.

Σημασία όμως έχει ότι ο ξεσηκωμός του 21 ξεκίνησε χωρίς καμιά βοήθεια και οι Έλληνες ήταν αυτοί που κατάφεραν το πρώτο καίριο χτύπα στην μέχρι τότε αήττητη Οθωμανική αυτοκρατορία και έδωσαν το έναυσμα και σε άλλους υπόδουλους λαούς για ξεσηκωμό.

Η επανάσταση του 21 στάθηκε το πιο σημαντικό γεγονός για την εποχή του γιατί απέδειξε ότι η αποφασιστικότητα και η ισχυρή θέληση ενός λαού μπορεί να αλλάξουν την ιστορική του μοίρα.

Παρά την διχόνοια και τα μελανά στοιχεία της οι πρόγονοί μας μας παρέδωσαν το συμβόλαιο της Ελευθερίας γραμμένο με αίμα παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές. Και κατά πως λέει και ο Μακρυγιάννης «ας δουλέψουμε όλοι μας να το φυλάξουμε.

Η επανάσταση του 21 αν διδαχθεί σωστά μπορεί να αποτελέσει ανεξάντλητη πηγή διδαγμάτων για τους αγώνες του σήμερα.

Το 1821 καταγράφτηκε στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας ως η επανάσταση που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πορεία ευρωπαϊκής ηπείρου. Μια επανάσταση που ξεκίνησε πρώτα από τα χαμηλά λαϊκά στρώματα και στην συνέχεια παρέσυρε το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού.

Με το να εξωραΐζουμε όμως πρόσωπα και κοινωνικές ομάδες που δυνάστευσαν και ταλαιπώρησαν το λαό δεν προσφέρουμε την αυτογνωσία του λαού μας.

Η τουρκοκρατία εξέθρεψε κοινωνικές τάξεις με συγκρουόμενα και ανταγωνιστικά συμφέροντα εκμετάλλευση και καταπίεση. Αυτό είναι μια αλήθεια που οφείλουμε να την αποδεχθούμε γιατί όπως λέει ο ποιητής μας Διονύσιος Σολομός

Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθινό.

Τιμή και δόξα στους ήρωες του 21.

                    4.ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Του δασκάλου Λύτρα Χρήστου

Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης έχει βρεθεί το νέο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄

τάξης του Δημοτικού, που όχι μόνο αναπαράγει τα ιδεολογικά και πολιτικά

στερεότυπα με τα οποία ανέκαθεν παρουσιαζόταν η ιστορία στα σχολικά

βιβλία, αλλά προχωρά παραπέρα, σε μία πιο ανοιχτή ιδεολογική παρέμβαση.

Το νέο σχολικό βιβλίο, στην πεπατημένη που ακολουθούσαν και τα αντίστοιχα

προηγούμενα, δεν μπαίνει στη διαδικασία να εξετάσει την κοινωνική εξέλιξη

από το ένα στο άλλο στάδιο, να κάνει τους μαθητές να κατανοήσουν την

πραγματική κινητήρια δύναμη της ιστορίας, τις αντιθέσεις και την πάλη των

τάξεων. Χαρακτηρίζεται από μια αντίληψη ότι η ιστορία είναι υποκειμενική -

τοπική κλπ. και δεν είναι αντικειμενική, αλλά θέμα οπτικής γωνίας. «Στόχος

μας εδώ δεν είναι να δικαιώσουμε κάποιες από τις μνήμες και να

περιθωριοποιήσουμε κάποιες άλλες. Είναι να λειτουργήσουμε εισαγωγικά στα

ιστορικά θέματα που έχουν διχαστική δυναμική, δίνοντας μια εικόνα που δεν

είναι πολωτική». Ετσι περιγράφουν στο βιβλίο εκπαιδευτικού (σελ. 13) οι

συγγραφείς το στρογγύλεμα των γεγονότων και την απόκρυψη της πραγματικής

ιστορίας.

Ενα παράδειγμα αποτελεί ο τρόπος που παρουσιάζεται η Γαλλική Επανάσταση. Η

μία από τις τρεις όλες κι όλες σελίδες που αναφέρονται σε αυτό το γεγονός,

που σηματοδότησε το ποιοτικό άλμα από τη φεουδαρχία,

Η επιλογή λοιπόν να παρουσιαστεί με αυτόν τον τρόπο το θέμα, έρχεται να

δείξει την εχθρότητα με την οποία το περιεχόμενο του σχολείου

αντιμετωπίζει τις επαναστάσεις και διεκδικήσεις.

Στο ίδιο πνεύμα, σε ό,τι αφορά την ελληνική επανάσταση του 1821, συνοπτικά

αναφέρονται διάφορα γεγονότα και μία παράθεση πηγών (πίνακες, επιστολές,

διηγήσεις) χωρίς ο μαθητής να μαθαίνει τελικά βασικές πλευρές αυτού του

κομματιού της ιστορίας, που χαρακτηρίζεται από προοδευτικές πλευρές της

δράσης του λαού, την αντίσταση και βοηθά στην κατανόηση της έννοιας του

δίκαιου πολέμου ενάντια στους κατακτητές.

Τα καταΐφια του '21

Ετσι, η αναφορά σε μορφές όπως ο Κουντουριώτης, o Παπαφλέσσας κλπ.

καταλαμβάνει μισή μόλις σελίδα, ενώ στο πνεύμα της απάλειψης των πολιτικών

εκείνων στοιχείων που μπορεί - σύμφωνα με όσα διατείνονται οι συγγραφείς -

να προκαλέσουν εχθρότητες, παρατηρείται μια προσπάθεια οι αναφορές σε

ιστορικά γεγονότα να αντικατασταθούν από μία στροφή προς την περιγραφή της

καθημερινότητας: Τη στιγμή, λοιπόν, που η αναφορά στον Θ. Κολοκοτρώνη

καταλαμβάνει μια κειμενολεζάντα που με τη βία φτάνει τις 40 λέξεις, μία

σελίδα αφιερώνεται αφειδώς στα «αθηναϊκά καφενεία κατά το 19ο αιώνα» (σελ.

84) ή - σε άλλο σημείο - παρατίθεται αναλυτικά το τι έφτιαχναν οι φούρνοι

στην Κωνσταντινούπολη: «Τσουρέκια, καταΐφια, γαλέτες, παξιμάδια, πίτες,

καρβέλια, φραντζόλες, μπουρέκια και πίτες του Χαλεπιού και της Δαμασκού,

πλακούντια, φρέσκους τραγανιστούς λουκουμάδες» (σελ. 31).

Τι γεννά τις δικτατορίες;

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα στο οποίο αποφεύγεται η αναφορά στις έννοιες της

αντίστασης και της διεκδίκησης της ελευθερίας, έρχεται στη σελίδα 106 η

αναφορά στην άνοδο των φασιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη και την Ελλάδα

στην εποχή του Μεσοπολέμου.

«Η διεθνής οικονομική κρίση επηρεάζει και την κοινωνία. Μεγάλος αριθμός

εργατών και υπαλλήλων μένει άνεργος και οι περισσότεροι πολίτες αντιδρούν

με πορείες, διαδηλώσεις και απεργίες. Πολλά δημοκρατικά πολιτεύματα, κάτω

απ' αυτήν την πίεση, σταδιακά καταρρέουν. Τα διαδέχονται δικτατορίες».

Στην Ελλάδα, η αντίστοιχη περίοδος περιγράφεται ως εξής: «Οι συνθήκες

διαβίωσης για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι δύσκολες. Η ανεργία,

τα χαμηλά ημερομίσθια, οι ανυπόφορες συνθήκες εργασίας και η έλλειψη

ασφάλισης έχουν ως αποτέλεσμα απεργιακές κινητοποιήσεις από τους

εργαζόμενους. Μέσα σ' αυτό το κλίμα ξεσπούν κυβερνητικές κρίσεις και

εκδηλώνονται στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το 1936, ο Ιωάννης Μεταξάς

καταλύει το Σύνταγμα και επιβάλλει δικτατορία».

Τελικά, δηλαδή, η εντύπωση που σχηματίζεται στο μαθητή είναι ότι οι

διαδηλώσεις και οι διεκδικήσεις του δίκιου των εργατών είναι που φέρνουν

τις δικτατορίες και η άρχουσα τάξη, όταν δυσκολεύεται να κυβερνά

κοινοβουλευτικά. Και το μήνυμα που λαμβάνει τελικά είναι να προσέξουν να

μη διαδηλώνουν γιατί η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία μπορεί να γίνει

φασισμός. Καμία αναφορά στο γεγονός ότι και τα δύο είναι μορφές πολιτικής

εξουσίας της αστικής τάξης. Σ' αυτή τη γραμμή πλεύσης στη σελίδα που αφορά

την ιστορία του εργατικού κινήματος εξαφανίζεται παντελώς το ΚΚΕ, όταν η

ίδια η αστική ιστοριογραφία καταγράφει, έστω και με αρνητική κριτική, την

ίδρυσή του ως σημαντικό ιστορικό γεγονός.

Στις επόμενες σελίδες, το βιβλίο αναφέρεται στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο,

την κατοχή, την αντίσταση και τον εμφύλιο, από όπου και εδώ απουσιάζει

κάθε αναφορά στον αδιαμφισβήτητο ρόλο του ΚΚΕ στην οργάνωση της

αντίστασης. Εξαφανισμένοι είναι και οι χιλιάδες εξόριστοι και εκτελεσμένοι

αγωνιστές, όπως φυσικά και ο ρόλος των ΗΠΑ και Αγγλίας στον εμφύλιο.

Μετά την εξάλειψη κάθε μορφής αντίστασης, της ισοπέδωσης των γεγονότων της

ιστορίας και της σύγχυσης που δημιουργεί ο αχταρμάς που προηγήθηκε σε όλο

το βιβλίο, οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου είναι αφιερωμένες στην ΕΕ.

«Οι χώρες μέλη της ΕΕ προσπαθούν να χαράξουν ενιαία εξωτερική πολιτική και

να λειτουργούν συλλογικά σε μια σειρά θέματα όπως η Ειρήνη, ο Πολιτισμός,

το περιβάλλον» αναφέρεται στη σελ. 124 του βιβλίου, χωρίς περαιτέρω

αναφορές στον οικονομικό και πολιτικό της ρόλο. Προηγουμένως έχει

αξιοποιηθεί κάθε επικοινωνιακό - σημειολογικό τέχνασμα για τον εγκλωβισμό

της σκέψης των μαθητών να αποδεχτούν σαν αναγκαιότητα την ευρωπαϊκή

πολιτική ενοποίηση.

ενώ το βιβλίο πρέπει να αποσυρθεί ολόκληρο ως εξόφθαλμη αντεπιστημονική

θεώρηση, η σχετική συζήτηση επιχειρείται να εγκλωβιστεί σε μια

ψευδεπίγραφη αντίθεση που κεντρώνει σε εθνικιστικού - εκκλησιαστικού τύπου

ενστάσεις. Αυτό εξυπηρετεί ακριβώς τους υπερασπιστές του βιβλίου, γιατί η

αντίθεσή τους σε μια από τις αντιδραστικές θεωρήσεις της ιστορίας, τους

δίνει το κάλυμμα για να ντύσουν τις άλλες αντιδραστικές θεωρήσεις της με

δήθεν προοδευτική προβιά. Ο κεντρικός στόχος τους αποκαλύπτεται, όταν,

ταυτόχρονα, στο όνομα της εξάλειψης της εχθρότητας μεταξύ των λαών με το

ξαναγράψιμο της ιστορίας,.

Το να μη μαθαίνουν τα παιδιά ιστορία, η απόκρυψη γεγονότων που σχετίζονται

με την αντίσταση στην αδικία, δεν οδηγεί στην καλλιέργεια της φιλίας

μεταξύ των λαών. Αντίθετα, η διδασκαλία της πραγματικής ιστορίας, η

αναζήτηση των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, η ανάδειξη του ρόλου

της δύναμης που πραγματικά κινεί την ιστορία, η προσέγγιση της γνώσης με

επιστημονικό τρόπο αποτελεί όρο για την ανάπτυξη προσωπικοτήτων ικανών να

κρίνουν και να βγάζουν σωστά συμπεράσματα.

8:04 πμ 22/3/2007
 

 

5. Η ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς και οι πρώτοι γιορτασμοί στην Ελλάδα

 

 Στις 20 Ιουλίου  το 1889  το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς   καταλήγει σε μια απόφαση  που σφράγισε την ιστορία του  παγκοσμίου εργατικού κινήματος . Σκοπός ήταν να οργανωθεί μια μεγαλειώδης διαδήλωση σε συγκεκριμένη ημερομηνία , με τέτοιο τρόπο ώστε να  σε όλες τις χώρες  και σε όλες τις πόλεις  την ιδία συμφωνημένη ημέρα , οι εργάτες  να  απαιτήσουν  να μειωθεί με νόμο  η εργάσιμη ημέρα σε οκτώ ώρες . 

Έτσι δημιουργήθηκε η εργατική πρωτομαγιά . όμως δεν γεννήθηκε τυχαία  και ούτε επιλέχθηκε αυθαίρετα η 1 Μάη κάθε έτους να είναι ημέρα όπου η εργατική τάξη θα διεκδικεί  μαχητικά και θα απεργεί  για την ικανοποίηση των αιτημάτων της.

Επιλέχθηκε γιατί  τρία χρόνια πριν 1 Μάη  του 1886 έχουμε εκτεταμένο απεργιακό αγώνα της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας με σκοπό την καθιέρωση του οκτάωρου που πήραν μέρος περίπου μισό εκατομμύριο εργάτες και κατάφεραν να μειώσουν τον χρόνο εργασίας αλλού σε 9  ώρες  αλλού σε 10 και αλλού σε 12 ώρες. Σε πολλές επίσης περιοχές αναγνωρίστηκε  η ημιαργία του Σαββάτου  ενώ αρκετές βιομηχανίες  σταμάτησαν την Κυριακάτικη εργασία. Άρχισε  να υιοθετείτε πλέον ο γιορτασμός της Πρωτομαγιάς  από το 1890 και μετά.

Στην Ελλάδα  η πρώτη Πρωτομαγιά γιορτάστηκε το 1893 με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη που και την μαζικότητα είχε αλλά και την ωριμότητα  με συγκέντρωση  στο χώρου του Σταδίου και διαμαρτυρηθήκαν  κατά του «πλουτοκρατικού αθλίου  συστήματος».

Πρέπει να σημειωθεί όμως επειδή 1 Μάη  ήταν ημέρα Σάββατο αποφασίστηκε να γιορταστεί την Κυριακή 2 Μάη για να μπορούν να πάρουν μέρος όλοι οι εργάτες. Το ψήφισμα που εξέδωσαν ήταν 1. Την Κυριακή να κλείνουν τα καταστήματα όλα  και οι πολίτες να αναπαύονται 2.Οι εργάτες να εργάζονται 8 ώρες.3.Να απονέμεται σύνταξη στους παθόντες εν ώρα εργασίας και  κατέστησαν ανίκανοι για εργασία.

Το 1894 ‘έχουμε τον επίσημο γιορτασμό στο στάδιο  με ομιλητή τον Πλάτωνα Δρακούλη επικυρώνοντας τα  αιτήματα της προηγούμενης πρωτομαγιά και προσθέτοντας και την κατάργηση της θανατικής ποινής

 

Μετά το 1884  και για αρκετό διάστημα δεν έχουμε γιορτασμό Πρωτομαγιάς εξ αιτίας  πολιτικών  και πολεμικών γεγονότων. Το 1909  τα εργατικά κέντρα Βόλου Λάρισας  και Αθήνας  παρουσιάζουν κάποια δραστηριότητα με αποκορύφωμα το Κιλελέρ 1910.

Δημιουργείται ανάγκη επιτακτική για μια Πανελλήνια Εργατική Ομοσπονδία  και αυτή η υλοποίηση γίνεται το 1914 με πρωτοβουλία των καπνεργατών  με πανελλήνια συνδιάσκεψη και  την οργάνωση των εργατών και φτάνουμε έτσι στο 1919 όπου για πρώτη φορά στην Ελλάδα γιορτάζεται  ιστορικά σε ολόκληρη την χώρα με αντιδράσεις  του καθεστώτος  της κυβέρνησης του Βενιζέλου.
 

                        6.Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου
του Δασκάλου Λύτρα Χρήστου

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1973

 

Ο ξεσηκωμός στο Πολυτεχνείο, το Νοέμβρη του 1973 αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός, ορόσημο της λαϊκής πάλης, σε μια από τις δύσκολες περιόδους της νεότερης ιστορίας του λαϊκού μας κινήματος. Σαν τέτοιο ορόσημο μπορεί να σηματοδοτεί στη συνείδηση του λαού και της νεολαίας την αντίσταση και την ανυποταγή. Ενας λαϊκός ξεσηκωμός, τα όρια του οποίου δε χωρούν στα στενά πλαίσια της τωρινής, μα και κάθε αστικής δημοκρατίας, ενός κράτους που μπορεί να αλλάζει το μανδύα της κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης αυτής της άθλιας κοινωνίας, δηλαδή της δικτατορίας των μονοπωλίων αλλά με τον ίδιο πάντα σκοπό: Την εξουσία πάνω στην εργατική τάξη και στο λαό, για τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης.

Ο ξεσηκωμός του Νοέμβρη 1973 στο Πολυτεχνείο είχε ποιοτικά διαφορετικό περιεχόμενο, πολύ παραπάνω από τη διεκδίκηση μιας τυπικής μορφής αστικής ελευθερίας και δημοκρατίας, όσο κι αν και αυτές ήταν τότε στραγγαλισμένες. Στη μνήμη μπορεί να ηχεί ακόμη το σύνθημα «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», που και αυτό επίσης σε κάθε εποχή έχει το δικό του συμβολισμό και το δικό του πολιτικό περιεχόμενο, αλλά η εξέγερση δεν ήταν μόνο αυτό ή μόνο γι' αυτό. Το μήνυμα του ξεσηκωμού ήταν καθαρά πολιτικό, ανατρεπτικό, αντιαμερικανικό, διεκδικητικό από την άποψη της προβολής συνθημάτων όπως αυτό της λαϊκής κυριαρχίας, που στις δοσμένες συνθήκες, συμβόλιζε μια άλλη, έστω και θολή για τη δεδομένη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, πολύ πέρα από το αστικοκοινοβουλευτικό καθεστώς. Οσο βεβαίως μπορούσε τότε αυτό να γίνεται ξεκάθαρο, συγκεκριμένο και, κυρίως, πολιτικά ορατό από την άποψη της ρεαλιστικότητας και της πραγματοποίησης.

Αντικείμενο διαπάλης

 

Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου δεν ήταν μια «αυθόρμητη», «ανοργάνωτη» λαϊκή (ούτε, πολύ περισσότερο, μόνο «φοιτητική») εκδήλωση, όπως επίσης προβάλλουν οι απολογητές του συστήματος. Στο φοιτητικό κίνημα, που ήταν συλλογικά οργανωμένο, δρούσαν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις και μάλιστα με διαφορετικές και τότε προσεγγίσεις ως προς το σκοπό της αντιδικτατορικής πάλης. Αλλά, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που επίσης αποτελεί ποιοτικό στοιχείο και από το οποίο βγαίνει πείρα και για το σήμερα. Στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου εκφράστηκε η σύνδεση του φοιτητικού κινήματος με το εργατικό κίνημα. Μπορεί να μην είχε οργανωθεί με συγκεκριμένο σχέδιο από τα πριν η μορφή της κατάληψης, αλλά έγινε σε περίοδο κορύφωσης της πολύχρονης αντιδικτατορικής πάλης του λαού και της νεολαίας και είναι γεγονός ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η ίδια η ζωή, η εξέλιξη των γεγονότων επιδρά στη γέννηση της μιας ή της άλλης μορφής οργάνωσης ενός αγώνα.

Αλλωστε, το χρονικό των τριών ημερών της κατάληψης έχει τη δική του ιστορία. Μετά το κλείσιμο των φοιτητών στο Πολυτεχνείο, στην κατάληψη έρχονται και συμμετέχουν μαθητές κι εργαζόμενοι (οικοδόμοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι κ.ά.). Και οργανώνεται η κατάληψη, με μοίρασμα προκηρύξεων, τη λειτουργία του πομπού, ακούγονται παντού αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα. Οι συγκεντρωμένοι μέσα κι έξω από το Πολυτεχνείο είναι χιλιάδες. Ενώ στις 16 Νοέμβρη το απόγευμα η αστυνομία αρχίζει να χτυπάει άγρια τις μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας και γύρω από το Πολυτεχνείο (έχουν κινητοποιηθεί οι οικοδόμοι, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, άλλοι κλάδοι εργαζομένων, αγρότες από τα Μέγαρα). Η ανάπτυξη και ένταση των λαϊκών κινητοποιήσεων στην Αθήνα, με τους εργάτες να πυκνώνουν τις γραμμές των διαδηλώσεων, φαίνεται πως δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά από τη χούντα παρά μόνο με μέτρα άμεσης καταστολής και με τα όπλα, της αστυνομίας και του στρατού. Ετσι, τα δακρυγόνα τα διαδέχονται οι σφαίρες, εμφανίζονται τεθωρακισμένα της αστυνομίας, απαγορεύεται η κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας και λίγο μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς ζώνουν το Πολυτεχνείο.

Δεν ήταν όλοι το ίδιο

Υπάρχουν φωνές σήμερα, που λένε ότι το Πολυτεχνείο είχε αυτό το αποτέλεσμα, γιατί ήταν μια στιγμή ενότητας του κινήματος, πήγαμε όλοι μαζί (και συνήθως, υπονοούν τη λεγόμενη «Εθνική Ενότητα» ή κάποιοι άλλοι την «ανάγκη ενότητας της Αριστεράς»). Ομως δεν ήταν έτσι. Η διαπάλη στο πλαίσιο του κινήματος ήταν και τότε έντονη.

Στο αντιδικτατορικό κίνημα δεν ήμασταν όλοι μαζί. Υπήρχε το ΚΚΕ που πάλευε για να αποκτήσει η πάλη αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, να αναδείξει το ότι πίσω από τη χούντα και τις ελληνικές επιχειρηματικές δυνάμεις που αυτή εκπροσωπούσε ήταν και οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί τους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ότι το ζήτημα δεν είναι η αλλαγή της χούντας με μια άλλη μορφή αστικής κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης, αλλά το πώς θα ανοίξει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές στην κοινωνία με προοπτική τη ρήξη με τον ιμπεριαλισμό.

Από την άλλη, αστικές πολιτικές δυνάμεις διαπραγματεύονταν με τη χούντα, αλλά και με ιμπεριαλιστικά κέντρα για το ενδεχόμενο αστικής κοινοβουλευτικής μετάβασης που συμβιβάζονταν με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη, το μανδύα του δήθεν εκδημοκρατισμού της χούντας, υπήρχαν δυνάμεις που υποτιμούσαν τη μαζική λαϊκή πάλη, υιοθετούσαν αποπροσανατολιστικά συνθήματα, χωρίς στρατηγική διεξόδου σε όφελος του λαού.

Επομένως, η ιστορική αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί. Και επειδή τίποτα δεν πάει χαμένο, το πολιτικό μήνυμα του Νοέμβρη στις μέρες μας αποκτά το δικό του περιεχόμενο. Και η πορεία, μορφή που έχει ένα συμβολισμό, τον ελάχιστο που ανταποκρίνεται στην ηρωική πράξη του Νοέμβρη, έχει επίσης κατεύθυνση και περιεχόμενο. Την αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή πάλη, τη διεκδίκηση των λαϊκών δικαιωμάτων και συμφερόντων, στην προοπτική που ο λαός θα πάρει τις τύχες του στα χέρια του. Εδώ πια δεν οδηγεί μόνο το λαϊκό ένστικτο, το αλάνθαστο αισθητήριο των αδικημένων ενάντια στους κυρίαρχους. Εδώ υπάρχει πλέον συσσωρευμένη πολιτική πείρα από όλη τη νεότερη ιστορία του εργατικού, γενικότερα του λαϊκού κινήματος. Η πολιτική ωριμότητα των εξεγερμένων συνέδεσε την πάλη για ανατροπή της χούντας με στόχους και συνθήματα αντιιμπεριαλιστικά, αντιαμερικανικά και με μια προοπτική, που δε δικαιώθηκε ακόμη, αλλά που, αντικειμενικά, θα δικαιωθεί.

 Ο αγώνας συνεχίζεται, αλλά «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλιά πολλή». Και τότε και τώρα, δυο δρόμοι εξέλιξης υπήρχαν για την ελληνική κοινωνία. Τότε, οι εξεγερμένοι ακολούθησαν το δικό τους. Σήμερα, οι ανυπόταχτοι ανοίγουν στο λαό το δρόμο του λαϊκού μετώπου πάλης για να γυρίσει ο τροχός της ιστορίας από την προϊστορία στην αιωνιότητα. Για να δικαιωθεί οριστικά και ο Νοέμβρης.

 

7.Το «δέντρο» των καταλήψεων και το «δάσος» των προβλημάτων
του Δασκάλου Λύτρα Χρήστου
 



Την περίοδο 1990-91 οι καταλήψεις, με την έννοια της ακύρωσης της λειτουργίας ενός δημόσιου χώρου, εμφανίζονται μαζικά για πρώτη φορά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πριν το 1990 υπήρχαν μεμονωμένες καταλήψεις με αιτήματα που αφορούσαν κυρίως κτηριακά προβλήματα του υπό κατάληψη χώρου. Από το 1990 και μετά οι καταλήψεις εμφανίζονται μαζικά. Αιτία είναι τα σωρευμένα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος που «χτυπάνε κόκκινο». Είναι η περίοδος όπου όλες οι «υποσχετικές» του ελληνικού κράτους από το 1974 και μετά αρχίζουν να λήγουν, καθώς οι εναλλαγές των κυβερνήσεων, των υπουργών και των μεταρρυθμίσεων δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του ελληνικού σχολείου όπως τη φροντιστηριοποίηση της εκπαίδευσης, τις αυξημένες δαπάνες της οικογένειας, την έλλειψη ελεύθερου χρόνου των μαθητών, το άγχος ολόκληρης της οικογένειας για την εισαγωγή του παιδιού στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τη μη αξιοποίηση των κλίσεων και των ικανοτήτων των μαθητών, την αποστήθιση ως πρακτική προσέγγισης της γνώσης, την ανεργία των πτυχιούχων και την απουσία ουσιαστικών διεξόδων μετά την αποφοίτηση από το σχολείο αν η οικογένεια δεν έχει κάποια επιχείρηση ή γνωριμίες. Για αυτό όποιος βλέπει μόνο το «δέντρο» των καταλήψεων χάνει το «δάσος» των προβλημάτων. Χάνει το ότι είμαστε απέναντι σε μια γενιά που όπως έλεγε ο Πιερ Μπουρντιέ «δεν έχουμε τι ουσιαστικό να της προτείνουμε, δεν ξέρουμε τι θέλουμε να την κάνουμε».

 

 

8.   Εφιαλτικό εκπαιδευτικό μοντέλο


Σχολεία που μπορεί να μοιάζουν ελκυστικά θα βγάζουν όμως αμόρφωτα παιδιά, υποσχέσεις για χρηματοδότηση και για δωρεάν Παιδεία που στην πράξη αυτοαναιρούνται, «θεοποίηση» των νέων τεχνολογιών και κάθε λογής «χρηστικών» δεξιοτήτων σε βάρος της μόρφωσης και ...οικονομικά ταξίματα στους εκπαιδευτικούς, προκειμένου να εφαρμόσουν αυτό το εφιαλτικό εκπαιδευτικό μοντέλο. Αυτά περιλαμβάνει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, που ξαναπαρουσίασαν προχτές τα αρμόδια στελέχη του.

«Αντικαθιστούμε το ασφυκτικό αναλυτικό πρόγραμμα με ένα εθνικό πλαίσιο προγράμματος, που θα ανοίγει τα περιθώρια για δημιουργία και πρωτοβουλίες σε κάθε σχολείο», λέει το ΠΑΣΟΚ. Αυτά τα «εύηχα» σημαίνουν ότι καταργείται η όποια ισοτιμία υπήρχε μέχρι σήμερα με το ενιαίο αναλυτικό πρόγραμμα και κάθε σχολείο διδάσκει διαφορετικά πράγματα. Να μην έχει κανείς την αυταπάτη ότι αυτή η διαφοροποίηση των σχολείων δε θα είναι μια καθαρά ταξική διαφοροποίηση. «Μετατοπίζουμε την έμφαση της μάθησης από (...) ένα βιβλίο στην (...) οικοδόμηση της γνώσης από τον ίδιο το μαθητή, από διαφορετικές πηγές μάθησης». Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί σήμερα να ισχυριστεί ότι η μόρφωση δεν κατακτιέται με κόπο ή ότι το βιβλίο χάνει τη μορφωτική του αξία; Πώς θα οικοδομεί μόνος του γνώση ο μαθητής των 10, 15 και 16 χρόνων και ποια γνώση θα είναι αυτή;

Ανοιχτό σχολείο σε στενή συνεργασία με γονείς και τοπική κοινωνία (...) με ευελιξία, λόγο και ευθύνη στη διαχείριση πόρων», δηλαδή, ένα σχολείο - τοπική επιχείρηση. «Ως το τέλος της τετραετίας, το ολοήμερο σχολείο θα είναι βασικός τύπος σχολείου σε όλες τις βαθμίδες», λέει το ΠΑΣΟΚ και εμείς συμπληρώνουμε, γιατί οι ελαστικές μορφές απασχόλησης και, γενικότερα, τα ωράρια - λάστιχο θα είναι ο κανόνας για όλους τους γονείς!

Εθνικό Απολυτήριο το οποίο δίνεται μετά από γενικές και αντικειμενικές εξετάσεις σε επιλεγμένο αριθμό μαθημάτων». Δηλαδή, στο όνομα της αποσύνδεσης του Λυκείου από τις πανελλαδικές εξετάσεις, το ΠΑΣΟΚ προτείνει ένα σύστημα, όπου οι εξετάσεις θα γίνονται για το «αν» θα πάρει κανείς απολυτήριο λυκείου. «Οι νέοι που παίρνουν Εθνικό Απολυτήριο θα έχουν εγγυημένο ποσό στο όνομά τους από το κράτος (...) το ποσό αυτό θα κατευθύνεται στο δημόσιο ίδρυμα που θα τους δέχεται». Αυτό σημαίνει δίδακτρα στα ΑΕΙ, που αρχικά θα τα πληρώνει το κράτος και, φυσικά, στη συνέχεια ...το πορτοφόλι της λαϊκής οικογένειας. «Ο υποψήφιος θα εισάγεται στη σχολή ή στο πανεπιστήμιο, όχι στο Τμήμα, δίνοντάς του έτσι μεγαλύτερο εύρος επιλογών». Δηλαδή, ο φοιτητής θα διαλέγει μαθήματα από δω κι από κει σα να ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ.

Η χώρα μας να γίνει διεθνές κέντρο εκπαίδευσης, έρευνας και καινοτομίας», δηλαδή, να προσελκύει σπουδαστές από άλλες χώρες. Αυτό, όμως, σε τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι η εκπαίδευση που θα παρέχεται στα Ελληνόπουλα θα είναι πραγματικά υψηλού επιπέδου. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι, π.χ., οι ΗΠΑ είναι από τις πρώτες χώρες στον κατάλογο υποδοχής αλλοδαπών φοιτητών, αλλά οι αναλφάβητοι στη χώρα αριθμούν αρκετά εκατομμύρια...

9.Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαιότητα: Αυτά που δεν μας είπανε

Του Λύτρα Χρήστου


Οι Ολυμπιακοί Αγώνες όπως άλλωστε και όλοι αγώνες κατά την αρχαιότητα ήταν εκδηλώσεις στενά συνδεδεμένες με τη θρησκευτική λατρεία των αρχαίων Ελλήνων, με αγροτικές γιορτές που απέβλεπαν στην ευφορία της γης, καθώς και με τη λατρεία των νεκρών.
Οι κυριότεροι αγώνες ήταν "στεφανίται", είχαν δηλαδή για έπαθλο ένα στεφάνι. Όμως υπήρχαν κι άλλα κίνητρα πολύ πιο ισχυρά απ' το ταπεινό στεφάνι. Οι Ολυμπιονίκες απολάμβαναν απαλλαγή απ' τους φόρους, δωρεάν σίτηση και διάφορες τιμές. Στη Σπάρτη ο νικητής είχε το δικαίωμα να πολεμά δίπλα στο βασιλιά, ενώ σε πολλές πόλεις λατρευόταν σαν ήρωας μετά το θάνατό του.
Με το πέρασμα του χρόνου ο θρησκευτικο-λατρευτικός χαρακτήρας των αγώνων μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και μετατρέπονται σε καθαρά αθλητικές εκδηλώσεις. Ο ανταγωνισμός γίνεται το βασικό συστατικό τους συμπαρασέρνοντας στη φθορά και τα ιδανικά του "ευ αγωνίζεσθαι".
Η έρευνα και η μελέτη των αρχαίων συγγραφέων ρίχνει φως στα παρασκήνια των αγώνων και αποδεικνύει ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήταν έτσι όπως τους φανταζόμαστε, σαν κατι το ιδεατό και ατσαλάκωτο όπου οι νέοι επιδίδονταν στην ευγενή άμιλλα έχοντας αναπτύξει αρμονικά το σώμα και το πνεύμα αλλά "πεδίον δόξης λαμπρόν" σε δωροδοκίες αθλητών, χρηματισμό αξιωματούχων, παράνομες πολιτογραφήσεις αθλητών, εμπλοκή πολιτικών προσώπων, νίκες χωρίς συμμετοχή, πράξεις βίας. Ακόμα και το ποιος θα οργάνωνε τους αγώνες και θα εκμεταλλευόταν τα ωφελήματά τους μετέτρεψε το ιερό της Ολυμπίας σε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων. Αυτά προκάλεσαν τις φωνές διαμαρτυρίας εκ μέρους των διανοούμενων της εποχής.
Πιο συγκεκριμένα. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, το 364 π.Χ. η αντιδικία μεταξύ της Ήλιδος και της Αρκαδίας για το ποια πόλη θα οργάνωνε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είχε σαν αποτέλεσμα την εισβολή των Ηλείων στον ιερό χώρο της Ολυμπίας και τη διεξαγωγή φονικής μάχης μπροστά στα έντρομα μάτια των θεατών.
Αρκετοί αθλητές για να κερδίσουν χρήματα παραχωρούσαν σε άλλες πόλεις την εκπροσώπηση της νίκης τους π.χ. ο Σωτιάδης από την Κρήτη αγωνίστηκε και νίκησε στο δόλιχο δρόμο. Στους επόμενους Ολυμπιακούς αγωνίζεται ως Εφέσιος και τερματίζει πρώτος. Κατά τους 178ους Ολυμπιακούς ένας Ρόδιος αθλητής συλλαμβάνεται να δωροδοκεί άλλον Ρόδιο αθλητή.
Oι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται ότι κατείχαν τα μυστικά του ντοπαρίσματος. Χρησιμοποιούσαν ένα παρασκεύασμα από κρασί και στρυχνίνη για την αύξηση της απόδοσής τους. Έτρωγαν κοκόρια που είχαν νικήσει σε αγώνες, σε μια προσπάθεια να επωφεληθούν από την άφθονη τεστοστερόνη του νικητή κόκορα. Ο Πλίνιος ο νεότερος αναφέρει ότι οι δρομείς έπιναν αφέψημα ενός φυτού για να αυξήσουν την επίδοσή τους. Να σημειώσουμε ότι φυτά όπως η εφέδρα ήταν γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων για τις διεγερτικές τους ιδιότητες. Η ουσία εφεδρίνη που περιέχεται στην εφέδρα είναι μέχρι σήμερα απαγορευμένη. Ο Φιλόστρατος μας πληροφορεί στο έργο του "Περί γυμναστικής" ότι κάποιοι αθλητές έτρωγαν ένα ειδικό ψωμί καρυκευμένο με χυμό του βοτάνου μήκων η υπνοφόρος, απ' το οποίο παράγεται το όπιο.
Ο Αριστοτέλης ισχυριζόταν ότι οι μυς αυξάνονται και οι αποδόσεις βελτιώνονται με διάφορους αθέμιτους τρόπους και περιγράφει την παραμόρφωση του προσώπου των αθλητών, που μοιάζουν καθώς έλεγε με ζώα, λόγω της ειδικής δίαιτας στην οποία υποβάλλονταν. Ήταν γνωστό ότι οι αθλητές ορισμένων αθλημάτων, όπως της πάλης, καταβρόχθιζαν μεγάλες ποσότητες κρέατος για να αυξήσουν τη μυϊκή τους μάζα και υποβάλλονταν σε πολύωρες εξαντλητικές προπονήσεις. Ο Αριστοτέλης επέκρινε αυτό τον τρόπο ζωής, γιατί ξέφευγε από το ιδανικό της εποχής του το "μέτρον άριστον" και προέτρεπε τους νέους να συνδυάζουν τη σωματική άσκηση με την πνευματική. Ο Ευριπίδης ήταν το ίδιο επικριτικός λέγοντας ότι "από τα μύρια δεινά στην πόλη δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το γένος των αθλητών. Δεν γνωρίζουν ούτε μπορούν να ζουν σωστά". Ο Γαληνός, ξακουστός γιατρός της αρχαιότητας, έλεγε ότι ο πρωταθλητισμός είναι άσκηση νόσου και όχι υγείας.
Αυτά λοιπόν με αφορμή την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στην Κίνα καθώς θα ανασυρθούν και θα επιστρατευτούν μια σειρά ιδεολογήματα και μύθοι με στόχο την κατασκευή και προβολή μιας ειδυλλιακής εικόνας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατά την αρχαιότητα.

 

       10. Τα Θεοφάνεια στο χωριό μας  2009

Εγινε  και φέτος με μεγάλη επισημότητα  και  πλήθος κόσμου στην κεντρική πλατεία του χωριού με σύμαχο το κλό καιρό και αρκετό νερό στις πηγές για την  κατάδυση του Σταυρού.Φέτος στα παγωμένα νερά δεν δίστασαν να βουτήξαν  και πιάσουν το Σταυρό οι μαθητές του σχολείου μας Λάκκας Σωτήριος, Λάκκας Βασίλειος και Λίοντος Χρήστος(φωτ) που πέρα απο τη χάρη του Σταυρού θα αμειφθούν και με Αριστα 10 στο μάθημα της Γυμναστικής

 

 

 

 

Μεγάλη εορτή του Χριστιανισμού, σε ανάμνηση της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (ή Βαπτιστή). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τρίτη και τελευταία εορτή του Δωδεκαημέρου, που ξεκινά με τα Χριστούγεννα. Λέγεται, επίσης, Επιφάνεια και Φώτα.Το όνομα της εορτής προκύπτει από τη φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας, που σύμφωνα με τις Γραφές συνέβη κατά τη Βάπτιση του Ιησού. Στις Δυτικές Εκκλησίες, τα Θεοφάνια είναι περισσότερο συνδεδεμένα με την προσέλευση και την προσκύνηση των Τριών Μάγων στη Φάτνη της Γέννησης του Ιησού.

Ιστορικό

Όταν ο Ιησούς έγινε 30 ετών βαπτίστηκε στον Ιορδάνη Ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, που ήταν έξι μήνες μεγαλύτερός του και ασκήτευε στην έρημο, κηρύσσοντας το βάπτισμα της μετανοίας. Τη στιγμή της Βάπτισης, κατέβηκε από τον ουρανό το Άγιο Πνεύμα υπό μορφή περιστεράς στον Ιησού και ταυτόχρονα ακούσθηκε φωνή εξ ουρανού που έλεγε: «Ούτος εστί ο Υιός του Θεού ο αγαπητός, δια του οποίου ευδόκησε ο Θεός να σώσει τους αμαρτωλούς». Το γεγονός αυτό έχουν καταγράψει οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές, ο Μάρκος, ο Ματθαίος και ο Λουκάς. Αυτή δε είναι η πρώτη και μοναδική εμφάνιση στη Γη της Αγίας Τριάδας, σύμφωνα με τις Γραφές.

Το πότε καθιερώθηκε να εορτάζονται τα Θεοφάνεια δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρει ότι κάποιοι αιρετικοί Γνωστικοί γιόρταζαν από τις αρχές του δεύτερου αιώνα τη Βάπτιση του Ιησού, κατ' άλλους μεν στις 6 Ιανουαρίου, κατ' άλλους στις 10 Ιανουαρίου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος παραδέχεται και περιγράφει την εορτή ως αρχαία πανήγυρη στην Αντιόχεια τη Μεγάλη και ότι από εκεί την παρέλαβαν οι Γνωστικοί. Κατά τον τέταρτο αιώνα, η εορτή των Θεοφανίων γιορτάζεται πλέον με λαμπρότητα σε όλη την Εκκλησία ως εορτή του φωτισμού της ανθρωπότητας δια του Αγίου Βαπτίσματος, απ' όπου και το όνομα «Τα Φώτα», εορτή «των Φώτων».

Ο εκκλησιαστικός ύμνος που κυριαρχεί την ημέρα και βρίσκεται στα χείλη κάθε πιστού είναι το Απολυτίκιο των Θεοφανίων:

«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε
η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις
του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι
αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα
και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς
εβεβαίου του λόγου το ασφαλές
Ο επιφανής Χριστέ ο Θεός
Και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι»

Έθιμα

§ Κάλαντα των Φώτων. Ψάλλονται από τα παιδιά την παραμονή της εορτή σε πολλές παραλλαγές. Οι περισσότερες αρχίζουν με τους στίχους:
«Σήμερα είν' τα Φώτα και ο φωτισμός / και χαρά μεγάλη και αγιασμός….»

§ Αγιασμός των οικιών από τους ιερείς. Στην Ελλάδα ο αγιασμός γίνεται για πρώτη φορά την παραμονή των Θεοφανίων και λέγεται «Μικρός Αγιασμός» ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση». Με την Πρωτάγιαση, ο ιερέας γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών για να φύγει μακριά κάθε κακό. Παλαιότερα, οι λαϊκές δοξασίες συνέδεαν τον φωτισμό των σπιτιών με την εξαφάνιση των καλικάντζαρων, τους οποίους φαντάζονταν να φεύγουν περίτρομοι με την έλευση του ιερέα, κραυγάζοντας: «Φύγετε να φύγουμε κι έφτασε ο τρουλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του!»

Η εορτή των Θεοφανίων περικλείει άλλωστε και πολλές εκδηλώσεις που αποτελούν διαιώνιση αρχαίων ελληνικών εθίμων. Ο Αγιασμός στη χώρα μας έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει τις ρίζες της στην αρχαία λατρεία.

Η κατάδυση του Σταυρού, κατά τη λαϊκή πίστη, δίνει στο νερό καθαρτικές και εξυγιαντικές ικανότητες. Οι κάτοικοι πολλών περιοχών μετά τη κατάδυση τρέχουν στις παραλίες ή στις όχθες ποταμών και λιμνών για να πλύνουν τα αγροτικά τους εργαλεία, ακόμη και εικονίσματα. Κατά τη λαϊκή δοξασία, ακόμη και τα εικονίσματα με το πέρασμα του χρόνου χάνουν την αρχική δύναμη και αξία τους, που την αποκτούν όμως εκ νέου από το αγιασμένο νερό. Αυτή ακριβώς η διαδικασία δεν αποτελεί παρά επιβίωση της αρχαίας αθηναϊκής γιορτής των «Πλυντηρίων».

Ενημερωτικό Σημείωμα 1

Πού αποσκοπεί το σύνθημα για ελεύθερη πρόσβαση στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα;

Το σύνθημα για ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια φαντάζει πολύ προοδευτικό και σύγχρονο. Ωστόσο, είναι πολύ επικίνδυνο και απατηλό, κρύβει οδυνηρές καταστάσεις και ακόμα περισσότερους ταξικούς φραγμούς.

Σήμερα είναι πάρα πολλοί οι μαθητές που δεν ολοκληρώνουν το δωδεκάχρονο σχολείο και πολλοί εκείνοι που δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική εκπαίδευση. Πώς μπορεί κανείς να μιλάει για ελεύθερη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση; Ελεύθερη πρόσβαση για ποιους; Για τους κάθε χρόνο και λιγότερους μαθητές που καταφέρνουν να τελειώσουν το σχολείο;

Το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της παραγωγής δεν επιβάλλει όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν ανώτατη παιδεία. Αντίθετα καθιστά αναγκαίο και δυνατό όσο ποτέ να αποκτούν όλοι οι εργαζόμενοι - ανεξάρτητα από το επάγγελμα που κάνουν - ολόπλευρη γενική μόρφωση μέσα από ένα ενιαίο για όλους δωδεκάχρονο σχολείο. Το ζητούμενο λοιπόν είναι αν όλοι οι εργαζόμενοι θα διαθέτουν το αναγκαίο στην εποχή μας υπόβαθρο γενικής μόρφωσης από το σχολείο και όχι αν θα μπουν όλοι στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Επιπλέον, για όλα εκείνα τα επαγγέλματα για τα οποία δεν απαιτείται επιστημονική μόρφωση, οφείλουν να υπάρχουν επαγγελματικές σχολές. Πρέπει, δηλαδή, να υπάρχει ένα πλέγμα «μεταλυκειακών» δημόσιων και δωρεάν επαγγελματικών σχολών, ώστε ο νέος να μπορεί να σπουδάζει το επάγγελμα που επιλέγει να ακολουθήσει και να μην εξαναγκάζεται σε ψευτοκαταρτίσεις επί πληρωμή, τύπου ΙΕΚ και κολεγίων της πλατείας Κάνιγγος.

Από τη στιγμή που απουσιάζουν όλα αυτά - βασική μόρφωση για όλους από το σχολείο και επαγγελματικές σχολές - το σύνθημα για ελεύθερη πρόσβαση αποσκοπεί να μετατρέψει τα δημόσια πανεπιστήμια σε ένα συνονθύλευμα ιδρυμάτων πολλών κατηγοριών, με τα περισσότερα ιδρύματα να παρέχουν υποβαθμισμένη κατάρτιση. Συνέπεια αυτής της κατάστασης θα είναι πολύ λίγοι νέοι να φοιτούν τελικά σε πραγματικά πανεπιστήμια και να αποκτούν αληθινή επιστημονική μόρφωση. Έτσι κι αλλιώς, το επίπεδο των σπουδών εξαρτάται από τις κατευθύνσεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, τις οποίες συνυπογράφει και υλοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ (όπως και οι προηγούμενες του ΠΑΣΟΚ) με γοργούς ρυθμούς: Σπουδές ευέλικτες, ιδιωτικοποιημένα πανεπιστήμια, περιορισμός της φοιτητικής μέριμνας, επιχειρήσεις στα Πανεπιστήμια, καταρτίσεις και επανακαταρτίσεις αντί ολόπλευρης μόρφωσης για την πλειοψηφία των νέων.

 

Με την ελεύθερη πρόσβαση το «ξεκαθάρισμα» μεταφέρεται στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Στοχεύει στη μετατροπή του Πανεπιστημίου και των ΤΕΙ σε κέντρα διαλογής των νέων. Δηλαδή, ας μπουν όλοι στα Πανεπιστήμια και τα Πανεπιστήμια μετά θα καθορίσουν ποιοι μπορούν να συνεχίσουν, σε ποιον τομέα, ποιοι παίρνουν πτυχίο κλπ. Οι ταξικοί διαχωρισμοί δηλαδή μεταφέρονται στο ίδιο το ίδρυμα: Προαπαιτούμενα, πολλαπλές εξετάσεις, διαγραφές λόγω ξεπεράσματος των ετών φοίτησης, μεταφορά μαθημάτων από το πρόγραμμα σπουδών στον μεταπτυχιακό κύκλο... Ετσι ώστε η μεγάλη μάζα των νέων να μην παίρνει ολοκληρωμένη και υψηλού επιπέδου επιστημονική μόρφωση.

Η πρόταση για ελεύθερη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση συνδέεται με τη λογική ότι η εκπαίδευση είναι ατομική υποχρέωση, ωφελεί μόνο το άτομο που τη λαμβάνει. Οτι, δηλαδή, η εκπαίδευση δεν είναι κοινωνική υπόθεση, για την οποία πρέπει μέσα από κοινωνικό κεντρικό σχεδιασμό να φροντίζει το κράτος (όπως για παράδειγμα να σχεδιάζει ότι σε τόσα χρόνια η κοινωνία χρειάζεται τόσους μηχανικούς, τόσους γιατρούς, τόσους εκπαιδευτικούς...). Εντάσσεται στη λογική που παραδίδει τη ρύθμιση του πόσοι και ποιοι θα σπουδάσουν στην αγορά με κριτήριο: όποιος έχει χρήματα σπουδάζει. Εντάσσεται στη λογική που λέει ότι το σχολείο και το Πανεπιστήμιο θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κεφαλαίου για «κατασκευή» από νωρίς του φτηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.

 

 

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση, μεταθέτει την ευθύνη για τα κριτήρια και τον τρόπο εισαγωγής στα ίδια τα πανεπιστήμια. Οπως σημειώνεται, όλοι οι μαθητές που τελειώνουν το Λύκειο θα παίρνουν ένα «Εθνικό Απολυτήριο» και από εκεί και πέρα το κάθε Ιδρυμα θα θέτει τους όρους εισαγωγής. οι οποίοι μπορεί να είναι διαφορετικοί από Ιδρυμα σε Ιδρυμα». Διαμορφώνονται έτσι πολλές ταχύτητες πανεπιστημίων και, αντίστοιχα, πολλές ταχύτητες πτυχίων και πτυχιούχων, με την πλειοψηφία των πτυχίων να μετατρέπονται σε πιστοποιητικά δεξιοτήτων για το αυριανό φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό.

Μήπως όμως έτσι γίνεται πιο δίκαιο το σύστημα εισαγωγής; Μπορεί το κάθε Ιδρυμα να διενεργεί εξετάσεις εισαγωγής που να είναι αδιάβλητες; Και με ποια κριτήρια το κάθε πανεπιστήμιο θα ορίσει πόσους και ποιους εισακτέους θέλει; Αλλωστε, το κάθε ίδρυμα δεν μπορεί να έχει εικόνα συνολικά της κοινωνίας παρά μόνο του «οίκου» του. Δηλαδή, ανάλογα με τη χρηματοδότηση που λαμβάνει από το κράτος, ανάλογα με τις χρηματοδοτήσεις από τους επιχειρηματίες και ανάλογα με τα έσοδα που θα αποκομίσει από τους φοιτητές του, το κάθε πανεπιστήμιο κρίνει πόσους εισακτέους μπορεί να «σηκώσει». Μήπως δε θα αποτελέσει κριτήριο το κατά πόσον οι περισσότεροι ή οι λιγότεροι εισακτέοι ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα του ιδρύματος; Αλλωστε, και μόνο το γεγονός ότι το κάθε ίδρυμα θα θέτει τα δικά του κριτήρια, ανοίγει το δρόμο για τη διαμόρφωση «προφίλ» σε κάθε πανεπιστήμιο: Τα πανεπιστήμια - ελίτ θέτουν αυστηρά κριτήρια, ενώ τα πανεπιστήμια χαμηλότερου επιπέδου είναι πιο «ελαστικά» στα κριτήριά τους κ.ο.κ....

Ακόμα, το ΠΑΣΟΚ προτείνει εισαγωγή «στη Σχολή ή στο Πανεπιστήμιο, όχι στο Τμήμα, δίνοντάς του έτσι μεγαλύτερο εύρος επιλογών». Στο όνομα των «επιλογών» κατακερματίζονται πτυχία και επιστημονικά αντικείμενα, ενώ δημιουργούνται πτυχιούχοι πολλών ταχυτήτων, που θα έχουν διδαχτεί «ένα μάτσο» δεξιότητες και γενικόλογου χαρακτήρα γνώσεις, για να αποκτήσουν στη συνέχεια και κάποιες γνώσεις από ένα αντικείμενο. Με τον τρόπο αυτό καταργούνται οι ενιαίες σπουδές και η έννοια του πτυχίου σε επιστημονικό αντικείμενο, τα ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα, με άμεσες συνέπειες στα εργασιακά δικαιώματα: Εφόσον δεν υπάρχουν ενιαία δικαιώματα, για ποιο λόγο να υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις

 

Από την πλευρά του, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να χαϊδέψει τα αυτιά της νεολαίας ρίχνοντας το πιασάρικο αλλά κάλπικο σύνθημα για «ελεύθερη πρόσβαση» στην ανώτατη εκπαίδευση.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζει ότι όλοι οι απόφοιτοι Λυκείου θα εισάγονται στο πανεπιστήμιο ή το ΤΕΙ, όχι όμως σε πρόγραμμα σπουδών αλλά σε ένα γενικόλογο πρώτο έτος, το οποίο θα είναι μια «συρραφή» μαθημάτων από διάφορα αντικείμενα, τμήματα ή και σχολές. Δηλαδή, ο νέος εισάγεται σε ένα πρώτο έτος - σούπα από το οποίο τελικά δεν αποκομίζει γνώσεις σε ένα επιστημονικό αντικείμενο αλλά «τσαλαβουτάει» σε μαθήματα διαφόρων αντικειμένων...

Μάλιστα, ο ΣΥΝ υποστηρίζει ότι «η αναμόρφωση του πρώτου έτους δε θα επηρεάσει ούτε στο ελάχιστο προσθετικά τη διάρκεια για την απόκτηση πτυχίου ΑΕΙ ή ΤΕΙ». Δηλαδή, από τα τετραετή πτυχία απλά αφαιρείται ένα έτος σπουδών από το πρόγραμμα σπουδών το οποίο γίνεται ένα πρώτο έτος - σούπα. Να πώς τα πτυχία των δημόσιων πανεπιστημίων γίνονται επί της ουσίας τρίχρονα υποβαθμισμένα μπάτσελορ διατηρώντας τον ψευδεπίγραφο τίτλο των τετραετών πτυχίων!

Στο προκείμενο, στην υποτιθέμενη δηλαδή ελεύθερη πρόσβαση, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι «στο τέλος του πρώτου έτους θα γίνεται η κατάταξη του φοιτητή στη συγκεκριμένη σχολή ή τμήμα με βάση την επιλογή του (...) και την απόδοσή του στα μαθήματα του πρώτου έτους». Η μόνη διαφορά δηλαδή της πρότασης του ΣΥΝ, είναι ότι, όπως προτείνει και το ΠΑΣΟΚ, το ταξικό φίλτρο πλέον μετακινείται στο εσωτερικό των πανεπιστημίων. Εκεί, μετά το πρώτο έτος, θα γίνεται και το ξεσκαρτάρισμα για το ποιοι νέοι θα εισαχθούν πραγματικά στο πανεπιστήμιο, ποιοι δηλαδή θα παρακολουθήσουν ένα πρόγραμμα σπουδών. Και φυσικά, όταν το ταξικό φίλτρο παραμένει, κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι καταργείται και η παραπαιδεία. Απλά, αντί για τα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει τα... πανεπιστημιακά φροντιστήρια!

 

Η πρόταση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας είναι η αποσύνδεση του Λυκείου από την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση και η καθιέρωση μεταλυκειακού έτους προετοιμασίας για τις εξετάσεις για τα πανεπιστήμια. Η επιχειρηματολογία πατάει σε πραγματικά προβλήματα, ότι δηλαδή το Λύκειο έχει μετατραπεί σε προθάλαμο για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο ενώ ταυτόχρονα έχουν γιγαντωθεί η παραπαιδεία και τα φροντιστήρια, τα οποία κάνουν αφαίμαξη από την τσέπη της λαϊκής οικογένειας αρκετές χιλιάδες ευρώ κάθε χρόνο.

Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση, απομονωμένη από οποιαδήποτε ριζική αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα, δεν μπορεί να συμβάλλει για ουσιαστική αναβάθμιση του Λυκείου ούτε βέβαια του πανεπιστημίου. Αλλωστε, η υποβάθμιση του σχολείου συνολικά έχει να κάνει με τον προσανατολισμό της εκπαίδευσης, που στον καπιταλισμό είναι ταγμένη στους στόχους του κεφαλαίου και όχι στην ικανοποίηση των αναγκών του λαού και της νεολαίας. Μήπως το γεγονός ότι τα φροντιστήρια γιγαντώνονται και η παραπαιδεία φουντώνει, πρόκειται να εξαλειφθεί αν οι εξετάσεις μετατεθούν εκτός Λυκείου; Το θέμα είναι ότι το όποιο σύστημα εισαγωγής στο πλαίσιο του καπιταλισμού, είναι ένα σύστημα με ταξικό φίλτρο, στο οποίο η επιτυχία ή η αποτυχία στις εξετάσεις εξαρτάται βασικά από το «καλό» ή «κακό» σχολείο, από το «καλό» ή «κακό» φροντιστήριο, σε τελική ανάλυση από το «ό,τι πληρώνεις παίρνεις».

Ο τρόπος εισαγωγής δεν μπορεί να αναβαθμίσει τις σπουδές και τα πτυχία. Εκείνο που είναι απαραίτητο είναι η κατάργηση όλων των αντιδραστικών νόμων των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και η ριζική αναμόρφωση μιας Ενιαίας Ανώτατης Εκπαίδευσης, δημόσιας και δωρεάν, που να παρέχει ολόπλευρη μόρφωση σε επιστημονικό αντικείμενο και το πτυχίο να αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για δουλειά.

Για να μπουν, λοιπόν, στο προσκήνιο οι πραγματικές ανάγκες του λαού και της νεολαίας, για το σχολείο που να μορφώνει, για πτυχία με αξία, για δουλειά με δικαιώματα, πρέπει να μη σκοντάψει στην «τρικλοποδιά» του διαλόγου για το Εξεταστικό. Να φέρει στο προσκήνιο την ανάγκη για ριζικές αλλαγές στην εκπαίδευση, που προϋποθέτουν ριζικές αλλαγές στο πεδίο της οικονομίας και της κοινωνίας.

 

 

 

 

 



 

Χωρίς δασκάλους, χωρίς βιβλία

  αναρτήθηκε την 31-12 2010

Ολόκληρο τον 20ό αιώνα, το δημόσιο σχολείο, στην Ελλάδα, στηριζόταν σε δύο θεσμούς: στον δάσκαλο και στο δωρεάν σχολικό βιβλίο. Αυτοί οι πυλώνες της εκπαιδευτικής διαδικασίας αποτελούσαν βασική υπόσχεση του κράτους. Συνιστούσαν τη στοιχειώδη κανονικότητα του σχολείου. Αμφισβητήθηκαν μόνον σε εθνικές έκτακτες καταστάσεις, σε πολέμους και καταστροφές.

Χθες ανακοινώθηκε 28-12-2010η κατάργηση του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, του γνωστού ΟΕΔΒ με σήμα την κουκουβάγια. Η αρμοδιότητά του να επιμελείται την παραγωγή των σχολικών βιβλίων υπάγεται σε άλλο οργανισμό, ο οποίος, όμως, θα έχει ως πρωταρχική αρμοδιότητά του τη συγκρότηση του ψηφιακού βιβλίου. Στην ουσία, βαδίζουμε προς την κατάργηση του έντυπου σχολικού βιβλίου, προφανώς για λόγους περικοπών του προϋπολογισμού. Η εξέλιξη αυτή επενδύεται ψευδώνυμα με την “πρόοδο” του ψηφιακού βιβλίου. Ποιος μπορεί να υποστηρίξει βασίμως ότι η διαδικασία της μάθησης, το διάβασμα και η εμβάθυνση, η μεθυστική σχέση με το βιβλίο, θα αντικατασταθούν αποτελεσματικά από την ηλεκτρονική ροή των πληροφοριών;

Ακόμη και αυτό το “ψηφιακό βιβλίο” θα παράγεται όχι με χρήματα του προϋπολογισμού, αλλά με χρήματα των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Η ιστορία είναι γνωστή. Όπως συνέβη με την ενισχυτική διδασκαλία ή τα προγράμματα ψυχικής υγείας, μόλις τελειώσει η ευρωπαϊκή χορηγία, ουσιαστικά διαλύονται οι δομές.

Το σχολείο δέχεται την επίθεση του Μνημονίου. Η εκπαίδευση θεωρείται πολυδάπανη και περιττή. Άλλο ένα κοινωνικό αγαθό εκδιώκεται από τη σφαίρα του δημόσιου ενδιαφέροντος. Η αρχή έγινε με τη μετατροπή των μονίμων εκπαιδευτικών σε συμβασιούχους.

Ποια αναβάθμιση μπορεί να υπάρξει με σχολεία χωρίς δασκάλους και χωρίς βιβλία; Τι είδους πρόοδος είναι αυτή που αφήνει στον ήδη περιορισμένο οικογενειακό προϋπολογισμό ακόμη μεγαλύτερα βάρη για τη μόρφωση των παιδιών; Σε ποιου είδους εκπαίδευση και καινοτομία αποσκοπούν οι κομπορρημοσύνες των κρατούντων;

Ευχόμαστε να μην επιβεβαιωθούν οι χειρότερες προβλέψεις. Δεν αρκεί, όμως! Αποδεικνύεται ότι η επίθεση σε βάρος του επιπέδου ζωής δεν αφορά μόνο τη συρρίκνωση του εισοδήματος. Επεκτείνεται στην αποχώρηση του κράτους από αυτονόητες, εδώ και έναν αιώνα, δεσμεύσεις του δημόσιου βίου, όπως είναι η δωρεάν παιδεία και υγεία, καθώς και η αξιοβίωτη κοινωνική ασφάλιση.

Αναρτήθηκε την31-12-2010

 

Πάει και το δωρεάν σχολικό βιβλίο

Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων. 'Οταν Έχω Διάβασμα Βαριέμαι.'Έτσι δεν παραφράζαμε τα αρχικά του ΟΕΔΒ εμείς και τα παιδιά μας; Ε, λοιπόν, τα καταργεί η κυβέρνηση πάλι για... το καλό μας. Παραμονές Πρωτοχρονιάς το υπουργικό συμβούλιο καλείται να εγκρίνει την κατάργηση του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων και μαζί του την κατάργηση του δωρεάν σχολικού βιβλίου σε όλα τα παιδιά.

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου που θα παρουσιάσει σήμερα η Α. Διαμαντοπούλου, "ο βασικός άξονας του νέου σχολείου είναι ο ψηφιακός". "Ο σχεδιασμός, η οργάνωση και ο συντονισμός της παραγωγής και διανομής σχολικών βιβλίων, τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή" είναι πλέον συμπληρωματική δραστηριότητα ενός φορέα που θα λειτουργεί με καθεστώς ιδιωτικού δικαίου!

Οι αρμοδιότητες του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων περνούν στο υπουργείο Παιδείας. Έτσι η Α.Διαμαντοπούλου πετυχαίνει "μια βαθιά τομή στα εκπαιδευτικά πράγματα": "η τσάντα του μαθητή θα μένει στο σχολείο". Αφού θα είναι άδεια, τι νόημα θα έχουν τα σούρτα φέρτα;

Πουθενά, από το σχέδιο νόμου, δεν προκύπτει ότι το ψηφιακό ή έντυπο υλικό θα διανέμεται με την έναρξη του σχολικού έτους σε όλα τα παιδιά. Αντιθέτως, όπως συνάγεται, το διδακτικό υλικό θα αποστέλλεται με... e-mail μέσω του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου που μέχρι πρότινος... βούλιαζε. Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο θα αναλάβει "τη διοχέτευση του ψηφιακού εκπαιδευτικού υλικού και των ψηφιακών υπηρεσιών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση".

Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι θα γίνεται μετά την αποστολή. Ποιος θα αναλάβει το κόστος της εκτύπωσης του υλικού προκειμένου να το πάρουν όλα τα παιδιά; Τα σχολεία, που δεν έχουν πλέον χρήματα ούτε για... χαρτί τουαλέτας; Άρα οι γονείς καλούνται να φορτωθούν και αυτή τη δαπάνη αγοράζοντας όσοι μπορούν βιβλία, υπολογιστές και εκτυπωτές και φυσικά με άλλες τιμές απ' αυτές που διασφάλιζε μέχρι τώρα ο Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων.

To Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο θα υπαχθεί σε έναν νέο φορέα που θα λειτουργεί ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου! Δηλαδή μια βασική λειτουργία της εκπαίδευσης θα είναι πλέον ημιδημόσια και με βασική αποστολή "την τεχνολογική υποστήριξη των υπηρεσιών του υπουργείου Παιδείας και της εκπαίδευσης".

Ο φορέας αυτός είναι το Ερευνητικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών με έδρα την Πάτρα, που μετεξελίσσεται "στον βασικό κόμβο συνολικών ψηφιακών εφαρμογών και μέσων στην εκπαίδευση".

Όπως αναφέρεται στο σχέδιο νόμου, "ο σχεδιασμός, η οργάνωση και ο συντονισμός της παραγωγής και διανομής των σχολικών βιβλίων, τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή, καθώς και η ενιαία διαχείριση του συνόλου των κεντρικών υποδομών, των ηλεκτρονικών υπηρεσιών και των ψηφιακών εφαρμογών μάθησης περιλαμβανομένου και του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου" απλώς "προστίθενται" στους σκοπούς του νέου φορέα.

Από τώρα μπορούμε να προβλέψουμε την τύχη του εγχειρήματος του ψηφιακού σχολείου: Μέχρι το 2013 που τελειώνει το ΕΣΠΑ. Ο κυριότερος οικονομικός πόρος του νέου φορέα είναι το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς, δηλαδή τα κοινοτικά κονδύλια. Και όπως έχει συμβεί με μύρια όσα προγράμματα, μετά τη λήξη της κοινοτικής χρηματοδότησης όλα ρημάζουν. Από τις σχολικές και ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, μέχρι την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη, τα τμήματα στα ΤΕΙ και τους υπολογιστές στους μαθητές της Α' Γυμνασίου, για τους οποίους η Κομισιόν ζητάει πίσω τα λεφτά. Δηλαδή, μετά το πέρας του ΕΣΠΑ, ούτε ψηφιακό σχολείο θα έχουμε ούτε τον πατροπαράδοτο ΟΕΔΒ να δίνει βιβλία δωρεάν σε όλους τους μαθητές.

.

Τέλος, με το νομοσχέδιο αλλάζει ο τρόπος εισαγωγής μαθητών στα πειραματικά σχολεία. Μόνο στα δημοτικά η επιλογή γίνεται με κλήρωση. Στα λύκεια η εισαγωγή γίνεται μετά από εξετάσεις και τεστ δεξιοτήτων που, με βάση την εμπειρία αντίστοιχων εξεταστικών διαδικασιών σε ιδιωτικά σχολεία, προϋποθέτει πολλές ώρες ιδιαίτερων μαθημάτων προκειμένου να διασφαλιστεί η επιτυχία.

Αυτό σημαίνει ότι στα πειραματικά σχολεία θα φοιτούν κυρίως παιδιά που οι γονείς τους μπορούν να σηκώσουν το βάρος της προετοιμασίας. Στα γυμνάσια η επιλογή των μαθητών θα γίνεται με βάση προϋποθέσεις που θα ορίζει το Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο κάθε σχολείου. Άρα και εδώ μπορεί να έχουμε εισαγωγή μετά από εξετάσεις. Επίσης, θα μπορούν να εισάγονται παιδιά με υψηλές μαθησιακές δυνατότητες.

 Αναρτηθηκε 27-4-2011

ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΜΑΗΣ 1968 : Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ –ΈΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

 

Το 1968 ήταν μια χρονιά που σημαδεύτηκε από το ξέσπασμα σε διεθνές επίπεδο δεκάδων εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Αυτή η επαναστατική χρονιά ήταν προϊόν της δυσαρέσκειας της εργατικής τάξης και της νεολαίας ενάντια στα αδιέξοδα του συστήματος στον καπιταλιστικό κόσμο και ενάντια στην αντιδημοκρατική διακυβέρνηση στις χώρες που ακολουθούσαν το μοντέλο της σταλινικής ΕΣΣΔ. Η επαναστατική πυρκαγιά του 1968 είχε ως σημαντικότερες εστίες το Μεξικό, την Ιαπωνία, την Γερμανία, την Τσεχοσλοβακία, την Κίνα, κορυφώθηκε όμως, εκείνο τον ιστορικό Μάη στην Γαλλία.

Το κίνημα των εργαζόμενων και της νεολαίας της Γαλλίας τον Μάη του 1968 ταρακούνησε συθέμελα την καρδιά της Ευρώπης. Αφορμή για την εξέγερση της νεολαίας που αποτέλεσε τον προάγγελο για την κατοπινή έκρηξη του εργατικού κινήματος, στάθηκε το σχέδιο αναμόρφωσης της ανώτατης εκπαίδευσης που περιόριζε τον αριθμό των εισακτέων στα Πανεπιστήμια και προκάλεσε την αντίδραση των φοιτητών αρχικά στο πανεπιστήμιο της Ναντέρ.

Στις 3 Μαΐου μια ειρηνική φοιτητική διαδήλωση χτυπήθηκε από τις ειδικές δυνάμεις καταστολής της αστυνομίας, τα διαβόητα «CRS». Στις 5 Μαΐου οι φοιτητές που είχαν συλληφθεί σε προηγούμενες κινητοποιήσεις φυλακίστηκαν. Όμως το κίνημα αντί να καταλαγιάσει φούντωσε.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ηγεσία του Κομουνιστικού Κόμματος, του μεγαλύτερου εργατικού κόμματος της Γαλλίας, κατήγγειλε (!!) τη δράση των φοιτητών χαρακτηρίζοντάς τους «παρασυρμένους από αναρχικά και τροτσκιστικά γκρουπούσκουλα και πράκτορες της CIA».

Στις επόμενες ημέρες οι νέοι εργαζόμενοι άρχισαν όλο και περισσότερο να συμπαρίστανται στους φοιτητές. Την νύχτα της 10ης Μαΐου η οποία πέρασε στην Ιστορία ως  «Νύχτα των Οδοφραγμάτων», οι διαδηλωτές αντιμετωπίστηκαν από την αστυνομία ανελέητα, με δακρυγόνα και πρωτοφανή αγριότητα.

Η αυξανόμενη πίεση από τη βάση του εργατικού κινήματος και η αηδία που αναπτύχθηκε σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας από τις δραστηριότητες της αστυνομίας, ανάγκασαν την ηγεσία του Κ.Κ και των συνδικάτων να καλέσουν γενική απεργία για τις 13 Μάιου. Από εκεί και ύστερα η απεργιακή θύελλα πήρε τεράστιες διαστάσεις.

Στις 18 Μαΐου οι απεργίες και οι καταλήψεις απλώθηκαν στα εργοστάσια της «Ρενώ», στα Ναυπηγεία, στα νοσοκομεία και τις δημόσιες επιχειρήσεις. Στις 21 Μαΐου στο απεργιακό κίνημα συμμετείχαν πλέον 10 εκατομμύρια εργαζόμενοι!

Παντού εμφανίστηκαν εκλεγμένες επιτροπές συντονισμού, περιφρούρησης και δράσης : στα Πανεπιστήμια, στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα καταστήματα, στις γειτονιές. Στις σχολές οι φοιτητές έκαναν κοινές συνελεύσεις με τους εργάτες και συζητούσαν τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θα αντικαθιστούσε τον καπιταλισμό! Το κίνημα είχε πλέον ξεφύγει από την απλή διεκδίκηση αιτημάτων και το ερώτημα που τέθηκε καθαρά ήταν «ποιος διοικεί την κοινωνία;».

Στις 29 Μάιου ο πρόεδρος Ντε Γκώλ εγκατέλειψε το Παρίσι, ενώ την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι διαδήλωναν με αίτημα την εκλογή μιας «λαϊκής κυβέρνησης». Όμως σ’ αυτή την τόσο κρίσιμη στιγμή, οι ηγέτες του Κ.Κ αντί να πάρουν την εξουσία ανταποκρινόμενοι στα αιτήματα των μαζών, αρνήθηκαν αυτό το καθήκον, υποστηρίζοντας ότι η κατάσταση δεν ήταν ώριμη για μια σοσιαλιστική αλλαγή και ότι η κινητοποίηση των μαζών θα έπρεπε να οδηγήσει μόνο σε κάποια εφικτά αποτελέσματα, όπως αυξήσεις στους μισθούς… Έτσι επέβαλαν στους εργάτες να γυρίσουν στις δουλειές τους δεχόμενοι τις μεγάλες αυξήσεις που παραχωρούσαν οι πανικόβλητοι εργοδότες.

Αυτή η προδοτική στάση έκανε τον Ντε Γκώλ να γυρίσει πίσω στο Παρίσι και να εμφανισθεί ως υπερασπιστής «της τάξης και της σταθερότητας απέναντι στο χάος που δημιούργησαν οι διαδηλώσεις και οι απεργίες», συσπειρώνοντας τα μικροαστικά στρώματα που κουράστηκαν από την αναποφασιστικότητα των ηγετών του εργατικού κινήματος. Έτσι στις εκλογές του Ιουνίου ο μέχρι πρότινος ξοφλημένος πρόεδρος, εκμεταλλευόμενος την σύγχυση και την απογοήτευση των μαζών, αύξησε τις ψήφους του κόμματός του κατά 1 εκατομμύριο περίπου, κάνοντας περίπατο…. Ακολούθησαν κύματα συλλήψεων και διώξεων ενάντια σε χιλιάδες αγωνιστές που έμειναν ανυπεράσπιστοι.

Ο Μάης του ‘68  ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει με το επαναστατικό του πνεύμα ολόκληρες γενιές νεολαίων και εργαζομένων. Αν είχε νικήσει θα μπορούσε αναμφίβολα να έχει αλλάξει ολόκληρη τη ροή της Ιστορίας, δίνοντας τεράστια ώθηση στην υπόθεση της νίκης του σοσιαλισμού πανευρωπαϊκά και παγκόσμια, πολύ μεγαλύτερη μάλιστα από εκείνη της Οχτωβριανής επανάστασης του 1917. Για άλλη μια φορά όμως, ο ηρωισμός των εργατών και της νεολαίας πήγε χαμένος εξαιτίας της ανικανότητας της ηγεσίας τους. Έτσι αποδείχθηκε ξανά, ότι για την νίκη μιας επανάστασης εκτός από την αυθόρμητη και ηρωική δράση των ίδιων των καταπιεσμένων μαζών, απαιτείται απαραίτητα ένα ξεκάθαρο επαναστατικό πρόγραμμα και μια αποφασισμένη ηγεσία με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη, ικανή και αποφασισμένη να παλέψει για την εφαρμογή του μέχρι το τέλος.

  

 

 

                                                                  

                                 Αναρτήθηκε την 10-7-2011

 

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ....

Πολύ  διδακτικό   παραμύθι. Οποιαδήποτε  ομοιότητα  με  πρόσωπα  ή  καταστάσεις  είναι  απλώς  τυχαία !!!

 

               Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΑ

 

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε 'Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;' Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ', είπε η αγελάδα, 'τέλειωσε το ωράριο μου'. 'Όχι εγώ', είπε η πάπια, 'σήμερα έχω ημιαργία'. 'Όχι εγώ', είπε το γουρούνι, 'έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας'. 'Όχι εγώ', είπε η χήνα, 'ψάχνω για δουλειά'.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο. 'Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;' Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ', είπε η πάπια, 'σήμερα κάνω στάση εργασίας.' 'Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου', είπε το γουρούνι. 'Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου', είπε η αγελάδα. 'Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας', είπε η χήνα.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. 'Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;' ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα', είπε η αγελάδα. 'Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης', είπε η πάπια. 'Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης, είπε το γουρούνι. 'Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός', είπε η χήνα.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα θέλανε - για την ακρίβεια απαιτούσανε -, μερίδιο απ' το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, 'Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε φρατζόλες μοναχή μου'.

'Αίσχος - Κερδοσκοπία!', φώναξε η αγελάδα. 'Καπιταλιστική βδέλλα!', ούρλιαξε η πάπια. 'Απαιτώ ίσα δικαιώματα!', διαμαρτυρήθηκε η χήνα. Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω. Και γράψανε σε πλακάτ 'Αδικία', 'Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί', 'Να κρατικοποιηθεί το ψωμί', 'Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο', 'Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού' και κάνανε πορεία γύρω - γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.

Τότε ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. 'Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου'.

'Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. 'Ολομόναχη μου, τα έκανα όλα.'

'Ακριβώς', είπε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. 'Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κρατικούς κανονισμούς, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και η εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες, να πληρώσεις για να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες φωτογραφίες του ψωμιού που έψησες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;'

Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά -με το ένα τέταρτο της φρατζόλας-, και τα υπόλοιπα ζώα -με τις ολόκληρες φρατζόλες- ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα  και πήγαινε σε άλλη φάρμα. Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι και η χήνα αναρωτιόνται ακόμα μέχρι σήμερα γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί.

 

                    ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ  ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011


Τι ΘΑ ΕΛΕΓΑ σήμερα στους μαθητές μου...



ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ…

   Αγαπητά μου παιδιά,

   Μια τέτοια μέρα, τι άλλα θα μπορούσα να σας έλεγα προλογίζοντας τη
Γιορτή του σχολείου;

   Θα έπιανα το νήμα από την αρχή και θα σας έλεγα για τον άνανδρο
τορπιλισμό της «Έλλης» και τη δολοφονία των ανδρών της, που υπήρξε η
προειδοποίηση της φασιστικής Ιταλίας προς την Ελλάδα για τις προθέσεις
της… Αλλά φοβάμαι μην υπονομεύσω τις διαπραγματεύσεις που κάνει η χώρα
μου αυτή τη στιγμή με τη Γαλλία και τη Γερμανία, για να αγοράσει
φρεγάτες, και μας ανεβάσουν το κόστος.

   Θα σας περιέγραφα πώς ξύπνησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σας
εκείνο το πρωί της 28ης με σοκ και δέος για την επίθεση μιας
αυτοκρατορίας στη μικροσκοπική Ελλάδα… Αλλά ξέρετε πώς ξυπνάτε πλέον
εσείς εν μέσω των καθημερινών επιθέσεων στην Ελλάδα από τις σύγχρονες
αυτοκρατορίες, τις περιβόητες «αγορές» –ξένες τράπεζες, «οίκους
αξιολόγησης», «μίντια» και λοιπά «γεράκια».

   Θα σας αναπτέρωνα το ηθικό, βέβαια, με το φωτογραφικό και
κινηματογραφικό υλικό που δείχνει τους  φαντάρους μας να φεύγουν «με
το χαμόγελο στα χείλη» για το μέτωπο και τους αμάχους πίσω να
διασκεδάζουν διακωμωδώντας τον Μουσολίνι με παρωδίες τραγουδιών,
επιθεωρήσεις στα θέατρα και γελοιογραφίες… Αλλά ίσως με κοιτάξετε
καχύποπτα μονολογώντας ότι «αυτά δε γίνονται» ή, ακόμη χειρότερα,
δυσκολευτείτε να καταλάβετε καν τι σημαίνει γέλιο –εννοώ αυθόρμητο,
περήφανο, λυτρωτικό– γιατί οι σημερινοί Έλληνες, που οι δημοσκοπήσεις
μάς κατέγραφαν πριν λίγα χρόνια ως τον πιο αισιόδοξο λαό της Ευρώπης,
καταντήσαμε ο πλέον απαισιόδοξος.

   Θα σας απαριθμούσα τις αλλεπάλληλες νίκες των στρατευμάτων μας πάνω
στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας… Αλλά μπορεί να πληγώσω κάποιους,
που φέτος θα χάσουν τις χιονισμένες πίστες του σκι.

   Θα σας μιλούσα για τα παιδιά της Κατοχής, που πέθαιναν στους
δρόμους της Αθήνας από την πείνα… Αλλά δαγκώνω τα χείλη μου, γιατί ήδη
έχουμε παιδιά στα σχολεία που λιποθυμούν από την πείνα, όπως μας
μεταφέρουν ο δήμαρχος Μεσολογγίου και σύλλογοι εκπαιδευτικών από την
Αθήνα, τον Βόλο και την Αχαΐα.

   Θα σας περιέγραφα τις μαζικές εκτελέσεις άμαχου πληθυσμού στο
Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στην Κάνδανο και σε δεκάδες άλλες πόλεις μας
και χωριά και θα επιχειρούσα να υπολογίσω τα αστρονομικά χρέη της
Γερμανίας απέναντί μας για αποζημιώσεις… Αλλά, αφού η πατρίδα μου τους
παραχώρησε αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες ή τους αγοράζει πανάκριβο
οπλισμό και πολλά άλλα, την εξευτελίζουν και της απαντούν ότι εκείνη
τούς χρωστάει.

   Θα σας εξηγούσα –με νούμερα και άλλα επίσημα στοιχεία– από ποιες
ακριβώς συνέπειες της ιταλικής και γερμανικής κατοχής αναγκάστηκαν
μετά τον Πόλεμο οι θείοι μου να μεταναστεύσουν ακριβώς στη Γερμανία,
που προκάλεσε θύματα και στην ίδια την οικογένειά τους, και θα σας
αφηγούμουν πόσο σκληρά έζησαν και εργάστηκαν εκεί, αλλά και πόσο
ρατσιστικά αντιμετωπίστηκαν… Αλλά σε λίγες μέρες φεύγουν και τα ανίψια
μου μετανάστες για τη Γερμανία και την Αυστραλία και, μάλιστα, με
δυσμενέστερες εργασιακές συνθήκες από τότε.

   Θα σας θύμιζα την ευγνωμοσύνη που εξέφραζε εκμέρους όλων των
Συμμάχων μας για την υπεράνθρωπη Αντίσταση του ελληνικού λαού ο ηγέτης
της Μεγάλης Βρετανίας Ουίνστον Τσώρτσιλ με την περίφημη δήλωση «μέχρι
τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, από τώρα θα λέμε ότι οι
ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες!»… Αλλά θα με ρωτήσετε «πότε η Βρετανία μάς
επέστρεψε τα κλεμμένα μάρμαρα του Παρθενώνα και δεν το μάθαμε;» και θα
με αποστομώσετε.

   Θα σας προέτρεπα να διαβάσετε δυο-τρεις στίχους από το «Άξιον εστί»
του Ελύτη: «Έφτασαν ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου, τα
παμπάλαια δώρα προσφέροντας. Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε παρά μόνο
σίδερο και φωτιά. Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα μόνον όπλα και
σίδερο και φωτιά»... Αλλά θα μου απαντούσατε ότι τώρα, όμως, φτάνουν
οι «εταίροι» μας με «πακέτα στήριξης»: Για παράδειγμα, οι ίδιοι
δανείζονται από τις τράπεζες με 2% και μας δανείζουν με 5%.

   Θα σας έβαζα και τραγούδια: ν’ ακούσετε, ας πούμε, τον θρήνο της
Μαρινέλας για τον ηρωικό έφεδρο ανθυπολοχαγό που «κοιμάται μες στο
χιόνι»… Αλλά θα με βγάλουν σε εργασιακή εφεδρεία.

   Θα σας έλεγα κι άλλα πολλά, αγαπητά μου παιδιά, σήμερα που
ξημερωθήκαμε με το "κούρεμα" του 50% στο χρέος μας… Αλλά θα με
καλέσουν σε απολογία…

*

ΤΕΛΙΚΑ, ΕΚΑΝΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΨΕΛΛΙΣΑ

ΜΟΝΟ 2-3 "ΑΝΩΔΥΝΑ" ΑΠΟ ΑΥΤΑ...

ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΑΥΡΙΟ ΣΤΑ  ΑΝΕΡΓΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΑΝΕΡΓΟΣ;

 

Αναρτηθηκε την 2-1-2012

14.ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΛΥΤΡΑ ΧΡΗΣΤΟΥ

                                                                                ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΟΣΟ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ

 

Επειδή ο ελληνικός λαός ταπεινώνεται, ας είμαστε αλληλέγγυοι ενάντια στους πλούσιους όλου του κόσμου.

Αγανακτισμένοι από τη δειλία και την έλλειψη οράματος των δυτικών κυβερνήσεων - μεταξύ των οποίων και η δική μας ,Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε την πατερναλιστική περιφρόνηση των ηγετών της Γερμανίας και της Γαλλίας προς την Ελλάδα, αλαζονική και προσβλητική συμπεριφορά τόσο περισσότερο σκανδαλώδης, εφόσον αυτές οι δύο χώρες προμηθεύουν πανάκριβα οπλικά συστήματα στην Ελλάδα.
 
Αισθανόμαστε ντροπή για το ζεύγος Μέρκελ-Σαρκοζί, που δίνει μαθήματα διδασκαλίας σε μια Ελλάδα γονατισμένη, που της εφαρμόζουν με το ζόρι μια θεραπεία τόσο επιτακτική και ανόητη όσο ήταν η ιατρική της εποχής του Μολιέρου, βασισμένη στη αφαίμαξη, μία ιατρική που ονειρεύονται ανοιχτά να την εφαρμόσουν μετά στους δικούς τους λαούς.
 
Δεν δεχόμαστε να χάνει ένα έθνος την πολιτική του κυριαρχία, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, λόγω ενός απλού diktat οικονομικής απόδοσης των επενδύσεων των 1% προνομιούχων όλου του κόσμου, που μπορούσαν να αγοράσουν κρατικά ομόλογα.
 
Δεν θα επιτρέψουμε να συκοφαντηθεί ο ελληνικός λαός για χάρη μερικών κερδοσκόπων και αισχοκερδών και των συνενόχων τους. - ενάντια στη δικτατορία των χρηματαγορών, και εξαγριωμένοι από τη ταπείνωση στην οποία υπόκειται σήμερα ο ελληνικός λαός, κατηγορούμενος αδιάντροπα γιά ασωτεία και απάτη, συλλογικά υποδεικνυούμενος ως ένοχος χωρίς να μπορέσει να αυτοϋπερασπισθεί , καταδικασμένος σε μια ατελείωτη λιτότητα και στη μετάνοια με όρους που θυμίζουν το λόγο του στρατάρχη Πεταίν το 1940 για την "ηθική τάξη", την "προσπάθεια" και το "πνεύμα ηδονής".

Εμείς μάλιστα δεν ξεχνάμε ότι αυτοί που σήμερα θυσιάζουν την Ελλάδα στο βωμό της κερδοσκοπίας, ελπίζουν ότι ο οικονομικός φασισμός θα ικανοποιηθεί με αυτή τη μικρή χώρα και ότι οι ίδιοι θα γλιτώσουν!
Είναι αυτοί οι ίδιοι που εγκατέλειψαν την Τσεχοσλοβακία στον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο το 1938, ελπίζοντας πως θα του αρκούσε αυτή η καινούργια λεία που του προσέφεραν, αφού είχαν πριν παρατήσει τη δημοκρατική Ισπανία (Ο Τσώρτσιλ είχε πει την περίφημη φράση μετά το σύμφωνο του Μονάχου: «Μεταξύ του πολέμου και της ατιμίας αν διαλέξετε την ατιμία, θα έχετε τον πόλεμο». Αλλά γνωρίζουμε λιγότερο το ότι ο Γκάντι από την Ινδία είχε δηλώσει: «Η Ευρώπη πούλησε την ψυχή της για να υπάρξει στη γη 8 ημέρες παραπάνω. Η ειρήνη που η Ευρώπη κέρδισε στο Μόναχο, αποτελεί τον θρίαμβο της βίας και είναι η ήττα της».
 
Δεν ξεχνάμε ότι ο στρατηγός Φωσέρ, ηγέτης της γαλλικής αποστολής βοηθείας εγκατεστημένης στην Πράγα, αηδιασμένος από το σύμφωνο του Μονάχου, είχε στείλει την παραίτησή του στη γαλλική κυβέρνηση για να σωθεί η τιμή και είχε ζητήσει την τσέχικη υπηκοότητα. Ο στρατηγός Λουί Ευγένιος Φωσέρ έζησε 20 χρόνια πλάι στον τσέχικο λαό. Επιστρέφοντας στη Γαλλία έγινε αντιστασιακός κατά τη ναζιστική κατοχή, έπειτα συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γερμανία απ΄όπου γύρισε ζωντανός το 1945..
Δεν αντέχουμε πια να βλέπουμε τους νεόπλουτους (1% του πληθυσμού παγκοσμίως) να θριαμβεύουν, αγνοώντας το αληθινό ηθικό χρέος που η Ανθρωπότητα οφείλει στο ελληνικό έθνος , διότι έδωσε στη Ευρώπη τον πρώτο σπόρο της άμεσης Δημοκρατίας , βασισμένης ακριβώς στη κατάργηση των χρεών και στη χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους για τα χρέη αυτά, πριν από 2.500 χρόνια Και διότι η ενακτήρια πράξη που εγκαινίασε την Αθηναϊκή Δημοκρατία πρώτος σπόρος -ακόμα εύθραυστος και ατελής βεβαίως- που αποφάσισε ο νομοθέτης Σόλωνας το 594 π.Χ. ήταν ακριβώς η κατάργηση των χρεών και η γενική χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους για τα προσωπικά τους χρέη. Αλλά ποιος το θυμάται;
 
Ούτε ξεχνάμε την λαμπρή και ηρωική Ελληνική Αντίσταση, συμμετέχοντας σε μεγάλο βαθμό στην απελευθέρωση της Ευρώπης από το ναζισμό.
Για όλους αυτούς τους λόγους, είμαστε όλοι Ελληνες και Ελληνίδες.

Συνεπώς, ήρθε η ώρα να μη γίνουμε συνένοχοι, μέσω της παθητικότητάς μας, ούτε μια στιγμή παραπάνω, στην οικονομική υποταγή της Ελλάδας . Ετσι θέλουμε, με ένα σαφές μήνυμα, να είμαστε αλληλέγγυοι με την Ελλάδα και να μοιραστούμε, τουλάχιστον συμβολικά, την τύχη του λαού της.

 

15.  αναρτηθηκε 6-6-2012

Η οργισμένη απάντηση ενός δασκάλου στο κατάπτυστο προεκλογικό σποτ της Ν.Δ. με τα παιδάκια του δημοτικού

«Άκουσε τα παιδιά που βόγκουν μες στα υπόγεια

Πατημένα απ’ τα βαριά σύννεφα

Που έχουν κατέβει πάνω στη γη

Κι ενώ στα χρόνια του μνημονίου χιλιάδες παιδιά «βόγκουν μες στα υπόγεια», εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ζουν στην ανέχεια και στη φτώχεια, με γονείς καταδικασμένους στην ανεργία ή με (άγρια) πετσοκομμένους μισθούς, και στα ματάκια τους είναι ζωγραφισμένη η θλίψη και η απογοήτευση, κι ενώ, αυτές τις μέρες,  εκατοντάδες παιδιά που πάσχουν από καρκίνο δε βρίσκουν τα φάρμακά τους, έρχονται αυτοί της Νέας (αλητο)Δημοκρατίας και διαστρεβλώνοντας αναίσχυντα, ξετσίπωτα την πραγματικότητα, ρίχνουν χυδαία στην «εκλογική αγορά» αυτό το κατάπτυστο σποτ με τα καλοντυμένα παιδάκια και τον ηλίθιο «δάσκαλο»! Για να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν, νομίζοντας πως έτσι  θα κερδίσουν ψηφουλάκια οι αχρείοι!Γνωρίζουν ότι χάνουν τις εκλογές και μπρος στο φάσμα της ήττας τους εκμεταλλεύονται ασύστολα ακόμα και τα παιδιά (μας)!…Ποιος νοσηρός νους και πιο ποταπό επικοινωνιακό επιτελείο εμπνεύστηκε αυτή τη ΝΤΡΟΠΗ, και ποιος αδίστακτος και ηλίθιος συνάμα πρόεδρος έδωσε την άδεια να προβληθεί!Η αλητεία! … Το θράσος!…  Η καπηλεία!… Η τρομοκρατία (με την εκμετάλλευση των παιδιών μας)!… Η βλακεία!.. Η γελοιότητα!… Η ανοησία!… Είναι επικίνδυνοι, και δεν το κρύβουν. Είναι αδίστακτοι και δεν ορρωδούν προ ουδενός, ούτε μπρος σε παιδιά δημοτικού για κομματική εκμετάλλευση! Είναι αχρείοι, είναι θρασείς, είναι αλήτες!Αυτοί οι αχρείοι που συνυπέγραψαν τα μνημόνια της εξαθλίωσης του λαού, αυτοί που κυβέρνησαν για δεκαετίες με την κλεπτοκρατία και την πελατοκρατία για «ευαγγέλιό» τους, με τους κουμπάρους και του βατοπεδινούς, που κατέστρεψαν το μέλλον των παιδιών μας, γίνονται τώρα τιμητές  και εκβιαστές. Ουτιδανοί και τρισάθλιοι πολιτικάντηδες!

Υπηρετώ 28 ολόκληρα χρόνια τη δημόσια εκπαίδευση-. Γνωρίζω την τραγική κατάσταση στα σχολεία, ιδιαίτερα τα δυο τελευταία χρόνια του μνημονίου, από πρώτο χέρι.Ποιος  θα απολογηθεί για τις τρώγλες- σχολεία, για τα υπόγεια- νηπιαγωγεία, για τα απαράδεκτα εκπαιδευτικά προγράμματα και βιβλία, για τις βασικές ελλείψεις σε εποπτικά μέσα διδασκαλίας; Ποιοι υπουργοί και υφυπουργοί Παιδείας θα τιμωρηθούν αυστηρά που επί τόσα χρόνια «σκυλεύουν» πάνω στο ευαίσθητο «σώμα» της Εκπαίδευσης και της Παιδείας;
Βλέπω  συναδέλφους δασκάλους απογοητευμένους, με την αγωνία τους έκδηλη για το πώς θα τα βγάλουν πέρα με πετσοκομμένους μισθούς, χαρατσωμένους, με τα δάνεια και τις ανάγκες της οικογένειας να τρέχουν.

«…Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο
μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
και οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού
που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρουδιά του φαγητού το βράδυ
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα

κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει…»

(Γιάννης Ρίτσος)

Δεν έχουμε ειρήνη… Έχουμε πόλεμο, σου λέω! Πόλεμο που κήρυξαν ενάντια στην κοινωνία ντόπιοι και ξένοι δυνάστες και εκμεταλλευτές του λαού… Πόσοι πατεράδες δε γυρνάνε το βράδυ στο σπίτι όχι «μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια» αλλά μ’ απελπισία και δάκρυα στα μάτια τους; Για πόσα παιδιά δεν υπάρχει «η μυρουδιά του φαγητού το βράδυ» και πόσα δεν έχουν «ένα ποτήρι ζεστό γάλα»;… Γι αυτό σου λέω μας κήρυξαν τον πόλεμο, σκοτώνουν τα παιδιά μας… Δεν έχουμε ειρήνη!… Πολέμησέ τους τους αχρείους, τιμώρησέ τους με την ψήφο σου… Στείλ’ τους στον αγύριστο!Αυτή είναι η τραγική κατάσταση στα ελληνικά σχολεία και στην ελληνική οικογένεια και κανένα διαφημιστικό σποτάκι της Νέας (αλητο)Δημοκρατίας δεν μπορεί να τη διαστρεβλώσει.Αν έφτιανα ένα δικό μου σποτάκι, ένα βιντεάκι, αυτή την τραγική πραγματικότητα θα παρουσίαζα: εκπαιδευτικούς και γονείς να μοιράζουν το φαγητό στα σχολικά συσσίτια, την Ελένη και το Γιωργάκη από σχολείο της Ν. Ιωνίας, με τους γονείς τους άνεργους εδώ και μήνες, που κάθε μέρα περιμένουν από τη δασκάλα τους το δίευρο, από χρήματα που έχουν συγκεντρωθεί από εκπαιδευτικούς και γονείς, για ν’ αγοράσουν ένα σάντουιτς από το κυλικείο του σχολείου. Και υπάρχουν πολλές χιλιάδες Ελενάκια και Γιωργάκηδες στα σχολεία της Ελλάδας, πολλές χιλάδες!

Κι επιπλέον θα επένδυα το βιντεάκι μου με τους παρακάτω στίχους του Γιάννη Ρίτσου:

«Για το παιδί»:

«Τα παιδιά θέλουν παπούτσια/ τα παιδιά θέλουν ψωμί

θέλουνε και φάρμακα/ δούλεψε και συ

 Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε/ το παιδί: ζωή.

Τίποτ’ άλλο, Ζωή.

Ζύμωνε στη σκάφη/ πρώτο σου ζυμάρι, πρώτο σου ψωμί

ένα καλυβάκι μια μικρούλα αυλή/για το παιδί.

Ζύμωνε το χώμα/ με το δάκρυ δάκρυ

φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί/ να πετάει τη νύχτα

και να κελαηδεί/ για το παιδί.

Τούτη είναι η ζωή μας/ τούτο το μεγάλο, τίποτ’ άλλο

γέλα κλάψε, πες  ό, τι θες/ Το παιδί ζωή: ζωή

τίποτ’ άλλο/ Ζωή.»!

  16.                                                                                 Αναρτηθηκε  σημερα 18-72012