ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

 

 

         Για την ονομασία του χωριού Στρεβίνα υπάρχουν διάφορετικές εκδοχές.

Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν “Στρεβίνα”. Σύμφωνα με τον Γερμανό σλαβολόγο Μαξ Βάσμερ, ο οποίος με το έργο του «Οι Σλάβοι στην Ελλάδα», πραγματοποίησε μία ολοκληρωμένη έρευνα σχετικά με τα σλαβικά τοπωνύμια της Ελλάδας, η ονομασία του χωριού προέρχεται από τη σλάβικη λέξη Trěbьna, η οποία υποδηλώνει καθαρό τόπο μετά από την κοπή των δέντρων του δάσους.


 

Σαν πρώτη  αναφέρεται ότι δόθηκε από τον πρωτομάστορα του γεφυριού της Αρτας ο  όποιος για να κατατοπίσει την γυναίκα του να φθάσει  στην Φιλιππιάδα ( η πόλη φίλη των ίππων  ) την πορεία που θα ακολουθούσε  δείχνοντας, από το  λόφο της Περάνθης, την τοποθεσία που είναι σήμερα το χωριό της είπε «στρίβε και βαίνε» και αργότερα που έγινε το χωριό ονομάσθηκε Στρεβίνα.

 Κατά μια  άλλη εκδοχή είναι ότι ένα απεσταλμένος φοροεισπράκτορας του  πασά των Ιωαννίνων  αφού έμεινε αποκλεισμένος από την βροχή για λίγες μέρες βρίσκοντας καταφύγιο στα σκιερά δέντρα  γύρω από τις βρύσες,  όταν άνοιξε ο καιρός ρώτησε πως θα φθάσει στην Άρτα του είπαν «Στρίβε και βαίνει» δείχνοντας το δρόμο προς την Μαραθιά.

Υπάρχει και άλλη εκδοχή  ότι δόθηκε το όνομα από  νομάδες που μένανε αρκετό καιρό με τα κοπάδια τους στο χώρο γύρω από τις βρύσες που υπήρχαν πολλές δάφνες με "χοντρούς" ίσκιους και για να μην μπερδεύονται τα κοπάδια φωνάζαν  συνεχώς στρίβε -ρε, στρίβε -ρε και έμεινε η τοποθεσία με το όνομα αυτό
 

 Το όνομα Καμπή δόθηκε από το υπουργείο εσωτερικών το 1919.

             
 

ΙΣΤΟΡΙΑ

Σαν πρώτα στοιχεία για την κατοίκηση της περιοχής του  χωριού έχουμε σύμφωνα με περιγραφές

1. Τόσο του Αγγλου περιηγητή Πουκεβίλ

 2. Όσο και του  Σεραφείμ Ξενόπουλου( Δοκίμιο 1884)

 3.Αλλά και  καταγραμμένα στοιχεία στα ΓΑΚ  (Γενικά Αρχεία του Κράτους) 

 4.Απο το τέμπλο της εκκλησίας  Παναγίας  όπου φέρεται επιγραφή  με χρονολογία1808.

Υπήρχαν  λοιπόν , δυο οικισμοί  . Ο μεν ένας στην περιοχή γύρω από τις πηγές του χωριού , το κέντρο, και ο άλλος οικισμός στη θέση «Παλιούρι».

 Όσο για την  εκδοχή ύπαρξης χωριού στη θέση «Σιούρια» υπήρχε οικισμός από καλύβες  με την ονομασία  Σάνια και κατοικούνταν μόνο τους θερινούς μήνες  για να είναι οι κάτοικοι  συνέχεια κοντά στα κοπάδια τους ,για να τα προστατεύουν   από τα άγρια ζώα που  ήταν άφθονα στο βάλτο  νοτια του χωριού. Επίσης  υπήρχαν και πολλά προβλήματα στους κατοίκους αυτούς ,όπως πολλά κουνούπια και ελονοσία  λόγω βαλτότοπων, φίδια , ελονοσία  οπότε γρήγορα εγκαταλείφθηκε ο οικισμός.

Σχετικά με τον οικισμό του Παλιουριού όπως αναφέρεται στις αφηγήσεις και περιγραφές του  Πουκεβίλ υπήρχε οικισμός  με αρκετούς κατοίκους που ζούσαν κυρίως από τα καμίνια επεξεργασίας  ασημιού και μολυβιού  που υπήρχαν στην περιοχή  και από τους δυο μύλους.

Κατοικούσαν μέχρι το 1870  περίπου 30 οικογένειες .

 Είχαν σαν ενορία την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης (γίνεται λόγος πιο κάτω) και τον ιερό ναό του Αγίου Νικήτα 1770. Επίσης άλλο εκκλησάκι ήταν του προφήτη Ηλία  μετόχι όπως και η Αγία Αικατερίνη του Μοναστηριού του Αγίου Ιωάννη του Ριγανά στη Ρωμιά

Εκεί ο   ηγούμενος  της Μονής Προδρόμου έχτισε  κτίριο –σχολείο με την ονομασία  Αλληλοδιδακτική Σχολή  και φοιτούσαν μαθητές από την Φιλιππιάδα,  Καμπή , Παντάνασσα και Ελευθεροχώρι. 

Η  σχολή αυτή λειτούργησε μέχρι το 1868.

Για την επικοινωνία των κατοίκων  κατασκευάστηκε γέφυρα (Φωτογραφία)επι του ποταμού Λούρου από τον Αμπεδίν Βέη Ιωαννίτου σύζυγος της θυγατέρας του πασσά και γιαυτό η γέφυρα ονομάστηκε γέφυρα της Πάσενας .

Η γέφυρα αυτή  χρησιμοποιήθηκε και αργότερα από τους τούρκους για την μεταφορά τους από τις  κατοικίες τους στον στρατώνα Καμπής.

Όταν ελευθερώθηκε η Αρτα, συνέδριο του Βερολίνου 1881, υπήρχε σκέψη να κατοικήσουν στο χώρο της Στρεβίνας οι τούρκοι της Αρτας   περίπου  250 οικογένειες τούρκων  τσιφλικούχων  που έπρεπε να μείνουν στην τουρκική μεν επικράτεια  κοντά δε σ τη συνοριακή γραμμή  για λόγους τιμής αλλά και για να είναι κοντά στα κτήματά τους στο κάμπο της Αρτας που δεν είχαν προσαρτηθεί στην  Ελλάδα.  Εγκαταλείφθηκε η  ιδέα λόγω της λάσπης που βούλιαζαν τα άλογά τους στο βάλτο.

 Έτσι  επιλέχθηκε  το Ζευγαρολίβαδο  ανάμεσα Παλαιάς  Φιλιππίαδας και Ελευθεχωρίου

Ο στρατώνας  όμως των τούρκων   ήταν να χτιστεί  στο σημερινό γήπεδο της Φιλιππιάδας , όπου εκεί συγκεντρώθηκε όλη η πέτρα που χρειαζόταν, αλλά λόγω έλλειψη νερού μετέφεραν την πέτρα χέρι  με χέρι  ,μέθοδο πάσας, σε τρις ημέρες στο σημερινό σχολείο της Καμπής  όπου έγινε ο στρατώνας των Τούρκων και τα πέτρινα καλντερίμια  πίσω από την Αγία Αικατερίνη (Τσιούμπες,ίσως προϋπήρχαν τα καλεντερίμια και απο τους Ρωμαϊκούς ακόμα χρόνους στο σημείο αυτό) για να πηγαινοέρχονται  από τον στρατώνα στη Φιλιππιάδα χωρίς να βουλιάζουν στη λάσπη. Τα καλντερίμια αυτά καταστραφήκαν την δεκαετία του ’80 με τον καθαρισμό της περιοχής από τα παλιούρια και ολοκληρώθηκε  με την διάνοιξη της Ιονίας Οδού  το 2000. Η ίδια πέτρα  μετά από πενήντα χρόνια το 1932 μεταφέρθηκε πάλι στη φιλιππιάδα όπου χτίστηκε το Καινούριο πέτρινο Δημοτικό σχολείο της Φιλιππιάδας . Ο στρατώνας αυτός αριθμούσε 4000 στρατιώτες  υπό την αρχηγία του Φατ-Μπέη .

Σχετικά  με τον οικισμό στο σημερινό χωριό   υπήρχε χωριό με την ονομασία Στρεβίνα αποτελούμενη από 35 οικογένειες με δυο εκκλησίες βυζαντινού ρυθμού (αναφέρονται πιο κάτω) και από τα θεμέλια του Αγίου Νικολάου πηγάζουν πηγές  και χύνονται στο α π έ ρ α ν τ ο βάλτο και από εκεί με την Βόσσα στον ποταμό Λούρο.

 Από τις μαρτυρίες ιστορικών αναφέρουν ότι  η περιοχή ήταν βαλτώδης  και στις παρυφές του Σύντεκνου (Βαλαώρα) υπήρχε πυκνό δάσος που χρειαζόταν ειδικοί οδηγοί γνώστες των περασμάτων για περάσεις την περιοχή  .

Οι κάτοικοι καλλιεργούσαν  μεγάλες ποσότητες από πεπόνια  κολοκύθια και  καρπούζια  και μεγάλες εκτάσεις καλυπτόταν από καλάμια όπου εύρισκαν καταφύγια αγριογούρουνα τσακάλια και βούβαλοι.

Υπήρχε δρόμος οκτώ περίπου μίλια που οδηγούσε από το Χανόπουλο στη Αρτα.

Ο Αλή πασάς  ανάθεσε στον  μηχανικό Ινχιώστρο  να βρεί τρόπο να φθάνει σύντομα και χωρίς κινδύνους στην Αρτα, και στην θάλασσα για το αλάτι .

Έτσι δημιούργησε το κανάλι της Στρεβίνας   πλωτό μέχρι το Ιμαράτ  στις παρυφές του όρους Τσεσμέ. Έτσι λοιπόν μπορούσε κάποιος άνετα να περάσει το βάλτο της Στρεβίνας με βάρκα και να φθάσει στην Αρτα. έτσι δικαιολογείται και η μαρτυρία ότι στις Χαρχάρες υπήρχαν κρίκοι που έδεναν της βάρκες όπως και στα χάνια Χανοπούλου.

Το κανάλι αυτό ήθελε τακτική συντήρηση  δαπανηρή βέβαια. για χρειαζόταν συνεχώς καινούρια αποστραγγιστικά αυλάκια .Ένα τέτοιο  κανάλι   χρησιμοποιήθηκε πολύ νωρίτερα και από τον  Νικόδαμο αρχηγό τον Αιτωλών που πέρασε με αβαθή βαρκάκια 500 περίπου άνδρες και πολιόρκησε την Αμβρακία.  Τότε κατασκευάστηκε και ο δρόμος της  Σαλαώρας από την Γέφυρα του Καλόγερου(ο καλόγερος του μοναστηριού Προφήτη Ηλία  νότιο δυτικά της Φιλιππιάδας  κατασκεύασε ξύλινη γέφυρα στο ποταμό Λούρο και έτσι η περιοχή σήμερα ονομάζεται «Γέφυρα Καλογήρου»)<