Μέσα από τη στήλη αυτή θα προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε στη μνήμη μας πρόσωπα και γεγονότα που έπαιξαν κάποιο σημαντικό ρόλο και προσφορά στο χωριό μας και στην ευρύτερη περιοχή μας.

 Όλε οι αναφορές  γίνονται από πληροφορίες που έχουμε συγκεντρώσει  είτε  από περιοδικά  είτε από   αφηγήσεις  άλλων χωριανών

 

ΣΤΑΜΑΤΗΣ  ΗΛΙΑΣ

 

 Πρώτη  αναφορά μας  γίνεται στο γιατρό  Ηλία Σταμάτη.

Γεννήθηκε στη  Καμπή στη δεκαετία του 1910  και με τις σκληρότατες για την εποχή εκείνη  συνθήκες σπουδών  έκανε το μεγάλο άλμα από την ταπεινή επαρχία μας να βρεθεί στην Αθήνα  -τόσο μακριά τότε η Αθήνα  όσο η Αμερική σήμερα θα λέγαμε-.

Όταν  αξιώθηκε και πήρε το πτυχίο του Πανεπιστημίου Αθηνών  δεν δίστασε  καθόλου  για το που θα εξασκήσει  το επάγγελμά του . Διάλεξε την  πατρίδα του , ανάμεσα στους πατριώτες του, ξωμάχους  της γης, σε μια ασήμαντη για τότε επαρχία . Με μοναδικό για την εποχή εκείνη μεταφορικό μέσο το άλογο  ανέβαινε στα χωριά  Κουμζιάδες Νησίστα , Γοργομυλο και σε όλα τα ορεινά χωριά και οικισμούς της περιοχής  παρά τους φυσικούς κινδύνους ,λύκους και τσακάλια , και  από μερικούς θερμόαιμους  κατοίκους των ορεινών περιοχών ( λήσταρχους) .

Έτσι πέρασε η δεκαετία του ΄30   δίνοντας μάχη  για την μάστιγα της εποχής την ελονοσία  για να βρεθεί  το 1940  γιατρός σε τάγμα της Κόνιτσας και να φθάσει μέχρι την  Κλεισούρα. Πάντοτε στην πρώτη γραμμή γυρίζοντας πίσω με το βαθμό του  λοχαγού του Υγειονομικού.

Στην Κατοχή βρίσκεται αντιμέτωπος με την  μηνιγγίτιδα τον τύφο και δεκάδες  κρούσματα δυσεντέριας  στην περιοχή της Φιλιππιάδας, αρπάζοντας πολλούς  συμπατριώτες από τα δόντια του χάρου. Αγώνας άνισος χωρίς στοιχειώδη μέσα αντικαθιστώντας πολλές φορές  το οινόπνευμα  με.. το τσίπουρο.

Πέρασε το διάστημα της Κατοχής στα Τζουμέρκα γιατρός εκεί στα χωριά για όλους   χωρικούς και αντάρτες και αργότερα βρέθηκε Διευθυντής στο Νοσοκομείο Αρτας

Για λίγο όμως γιατί το στρατοκρατούμενο τότε κράτος τον ανάγκασε να εκπατριστεί το 1968 στην Αθήνα .Δεν κατέθεσε τα όπλα και εργάστηκε  σε ιδιωτικό νοσοκομείο στο Διόνυσο και ήταν απανταχού παρών όταν το καλούσε κάποιος συμπατριώτης για βοήθεια χωρίς  φυσικά να δεχθεί  κάποια αμοιβή αλλά ούτε και τα έξοδα για το ταξί.

***** Κάποτε κλήθηκε από τον  πατέρα του Ντίνου Στράτου  για να εξετάσει ένα από  τα παιδιά του που δεν ήταν και λίγα. Όταν τελείωσε η εξέταση  ο πατέρας τον ρώτησε πόσο κάνει ο κόπος. Εκείνος  αντί για απάντηση τον ρώτησε πόσα παιδιά έχεις, Πέντε απαντά ο πατέρας . Και θέλεις να με πληρώσεις;  Εσύ δεν  έχεις λεφτά ούτε για τα φάρμακα και θέλεις να με πληρώσεις; Και βγάζει και του δίνει  ένα ποσό όσο  ισοδυναμούσε  για τα φάρμακα και έφυγε.*****

 

Είμαι βέβαιος πως αν μπορούσε να τον ρωτήσουμε τώρα που αναπαύεται στην Μαραθιά- αν θα ήθελε οι συμπατριώτες του να τον θυμούνται, θα απαντούσε. Δεν με νοιάζει, αν με ξεχάσουν, φτάνει μόνο να μου μοιάσουν

 

 

ΘΩΜΑΣ ΚΑΡΑΜΟΥΤΣΙΟΣ

 

 Δεύτερη  αναφορά μας στον επίσης χωριανό μας Θωμά Καραμούτσιο.

 Από μικρός του είχε κάνει τρομερή εντύπωση τα ηρωικά κατορθώματα του στρατηλάτη Κωνσταντίνου κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1912 και από νωρίς κατατάχθηκε στο ελληνικό στρατό.

Ως μόνιμος υπαξιωματικός του 1ου σώματος στρατού παίρνει μέρος στον Α παγκόσμιο πόλεμο  με πλούσια  πολεμική δράση και πολλές διακρίσεις στα πεδία των μαχών στην διάρκεια των οποίων αιχμαλωτίστηκε  από τους Γερμανούς και μεταφέρεται αιχμάλωτος στο στρατόπεδο GORLITZ τη Γερμανίας για 6 χρόνια.

Εκεί γνωρίζεται και παντρεύεται μια γερμανίδα που αποκτά ένα παιδί τον Ιωάννη.  Μετά την γέννα πεθαίνει η γυναίκα του και ο  Θωμάς επιστρέφει στην Ελλάδα.. Ο γιος του Ιωάννης γίνεται αξιωματικός πιλότος στην γερμανική αεροπορία και  αργότερα αρνείται να πάρει μέρος σε βομβαρδισμούς της γερμανικής αεροπορίας σε ελληνικές περιοχές (πατρίδα του πατέρα του).

Ο Β παγκόσμιος πόλεμος  και η Κατοχή τον βρίσκει στην γενέτειρά του Καμπή με νέα τώρα γυναίκα την Θεοδώρα Φασιά και με παιδιά τον Χρήστο και τον Αχιλλέα  και αργότερα με την Τρίτη γυναίκα την Λελοβίτισσα  Λαμπρινή Παπαθανασίου και με παιδιά  τον Σωτήρη, Αντιγόνη, Βασίλη και Ζωγούλα.

Μεγάλη η προσφορά του Θωμά Καραμούτσου τόσο στο χωριό όσο και στην γύρω περιοχή.

Όταν οι Γερμανοί μάθανε πως  υπάρχει άτομο που γνωρίζει την γερμανική γλώσσα τον έκαναν διερμηνέα στο γερμανικό φρουραρχείο .Απο εδώ αρχίζει η πλούσια πατριωτική  δράση του Θ. Καραμούτσιου

Πολλές είναι οι διηγήσεις πολλών ανθρώπων που εξιστορούν  τη πατριωτική του δράση. Σημαντικό είναι ότι χάρη στην παρουσία του δεν χύθηκε  καθόλου αίμα και εκτελέσεις στην περιοχή Καμπής Φιλιππιάδας ενώ  το αντάρτικο παρουσίαζε  την εποχή εκείνη έξαρση.

Οι αντάρτες μπαινόβγαιναν στα χωριά  και στην πόλη και όταν τους έπιαναν τους  διακιλογύσε  ότι ήτανε ή ζωέμποροι ή καπνέμποροι. Αν είχανε πάνω τους έγγραφα τους τα έπαιρνε ο ίδιος και  τους έδινε αργότερα.

Ένα χαρακτηριστικό γεγονός που έγινε στο χωριό μας όπως το διηγούνται οι ίδιοι είναι και το παρακάτω περιστατικό :

 Μια  βραδιά  γερμανική περίπολος έκανε έφοδο στο χωριό. Στο σπίτι του Δημοσθένη Σταμάτη υπήρχαν αντάρτες και βλέποντας την περίπολο νόμισαν ότι τους είχαν προδώσει και τους  πυροβόλησαν ,το ίδιο και ο γείτονας  Νικόλαος Ζάψας. Οι Γερμανοί έριξαν φωτοβολίδες και αμέσως στο χωριό έφθασαν γερμανικές ενισχύσεις και περικύκλωσαν το χωριό και είχαν σχέδιο για εκτελέσεις. Τότε ο Μιχ.Σταμάτης πρόεδρος του χωριού πήγε και βρήκε τον Θ.Καραμούτσιο που ήταν βαριά άρρωστος. Ο Γερμανός αξιωματικός μήνησε στον διερμηνέα ότι το χωριό του θα γίνει σαν το Κομμένο , γιατί έχετε αντάρτες.

Ο Θωμάς τον έπεισε ότι ήταν κλέφτες και ότι πριν μια μέρα είχαν ληστέψει τον Θωμά Μπάμια , και το Στ. Λιάσκα  και  έτσι ματαιώθηκε η εκτέλεση και έβαλαν τότε στρατιωτικό φυλάκιο από Γερμανούς . Αυτοί μένανε σκορπισμένοι σε διάφορα  σπίτια του χωριού(ένας από αυτούς έμεινε και στο σπίτι του Φώτη Σταμάτη  μαζί με το υποστατικό του  σύμφωνα με τις μαρτυρίες της  κόρης του Φ.Σταμάτη, Κλειώ Λύτρα)

Στην Καμπή γίνανε αργότερα δυο σαμποτάζ, στη Φιλιππιάδα σκότωσαν γερμανό αξιωματικό, κόπηκε η γέφυρα Καμπής, ανατινάχθηκε η γέφυρα καλογήρου κ.λ.π. και δεν χύθηκε καθόλου αίμα χάρη στην εξυπνάδα και οξυδέρκεια του Θ.Καραμούτσιου.

Ο Θωμάς Καραμούτσιος υπήρξε ένας  αληθινός  πατριώτης που σε όλη  του τη ζωή  δεν έκανε τίποτε άλλο από εκείνο που έπρεπε να κάνει ως Έλληνας , το καθήκον για την πατρίδα του.

Τρίτη αναφορά σε ανθρώπους του χωριού  που έπαιξαν κάποιο σημαντικό ρόλο για το χωριό μας  γίνεται στον

ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΣΤΑΜΑΤΗ

Την εποχή της τουρκοκρατίας στο χωριό μας όπως και σε κάθε τουρκοκρατούμενη περιοχή οι υπόδουλοι ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλουν  κάποιο φόρο στον Σουλτάνο. Ο φόρος όμως αυτός πάντοτε ήταν πολύ αυξημένος  με αυτόν που έφθανε στην Πύλη σε σχέση με αυτόν που κατέβαλε ο Έλληνας . Αυτό γιατί ,αν π.χ. ο σουλτάνος έβαζε χαράτσι για κάθε κεφάλι  10  γρόσια  ο σκλάβος πλήρωνε  30 γρόσια στον ντόπιο φοροσυλέκτη ,και αυτό γιατί ο πασάς του τσιφλικιού   έβαζε  και το δικό του κέδρος (10 γρόσια) και άλλα τόσα ο  ντόπιος φοροσυλέκτης  και κάποιος άλλος κοτζαμπάσης και έτσι σχεδόν τριπλασιαζότανε το αρχικό ποσό.

Για την  συγκέντρωση των φόρων αυτών καθώς και άλλων χαρατσιών που έβαζαν οι πασάδες είχαν δικά τους άτομα απο κάθε χωριό που βοηθούσαν  στο << έργο>> αυτό με κάποιο βέβαια τίμημα.

Ο τσιφλικάς της ευρύτερης περιοχής μας   Στρεβίνα -Αμμότοπο-Παντάνασσα-Φιλιππιάδα -Ελευθεροχώρι -Κανζάς-Χανόπουλο -Χαλκιάδες-Καλαμιά  -Πέντε Πηγάδια ,ο Νταφίκης είχε έδρα και κατοικία το Ιμαράτ καθαρή τουρκική περιοχή με τέμενος ,γηροκομείο και άλλες υπηρεσίες, . Ο Νταφίκης τοποθέτηση για την πιο πάνω αναφερόμενη συγκέντρωση των φόρων και των προϊόντων τον χωριανό μας Ευάγγελο Σταμάτη.

Απο τη σχέση τους αυτή γίνανε οι δύο τους Βλάμηδες (αδερφικοί φίλοι , ιερό πράγμα για τους τούρκους) με αμοιβαία  υποστήρηξη σε όλους τους τομείς.

Την εποχή εκείνη λίγο πριν την απελευθέρωση  περίπου 1908-1909 ξέσπασε ανάμεσα στους Τούρκους της περιοχής μας και στους Αρβανίτες μια διαμάχη για το ποιός θα έχει την κυριαρχία και τότε οι Ελληνες επωφελούμενη την διαμάχη  βάζουν σε σκοπό την εξόντωση του Νταφίκη με την ελπίδα οτι ο επόμενος θα είναι πιο  ελαστικός . Το ελληνικό προξενείο Πρέβεζας  καλεί τον Ευάγγελο Σταμάτη στην Πρέβεζα και ύστερα απο πιέσεις  του αναθέτει την αποστολή της εκτέλεσης του Νταφίκη.

Ο Νταφίκης  εκτελούσε στην Φιλιππιάδα και χρέη δικαστή και κάθε πρωί  καβάλα στο άσπρο άλογό του  περνούσε την Μαραθιά για να φτάσει στην Φιλιππιάδα. Στην διαδρομή λοιπόν αυτή και στο σημείο ,όπου υπήρχε η Γκορτσιά του Ταχτ ,  συναντά ο Ευάγγελος Σταμάτης τον Νταφίκη . Αφού χαιρετιούνται εγκάρδια σαν βλάμηδες που ήταν  και πιάνοντας τα γκέμια του αλόγου ο Σταμάτης ανακοινώνει στο Νταφίκη  οτι θα τον σκοτώσει, γελώντας βέβαια ο Νταφίκης  για τον αστεϊσμό , βλέπει τον Βαγγέλη που τραβά την πιστόλα ,βγάζει το μαχαίρι του και φέρνει μια μαχαιριά στα δάχτυλα του αντιπάλου αλλά ήδη ο Βαγγέλης έχει ρίξει τρεις  πιστολιές και σκοτώνει τον Νταφίκη και τρέχει να κρυφτεί ενώ το άλογο χωρίς τον αναβάτη πηγαίνει στην Φιλιππιάδα.

Βλέποντας οι τούρκοι το άλογο χωρίς τον αναβάτη και ακούγοντας τους πυροβολισμούς  καταφθάνει αρκετή τούρκικη αστυνομία και συλλαμβάνει τους τσοπάνηδες που ήταν πιο πάνω και είδαν το σκηνικό .Ανάμεσα σε αυτούς τους βοσκούς ήταν και ο Θωμά Καραμούτσιο και διάβαζε στους υπόλοιπους τσοπαναραίους για να περνούν την ώρα από την Αγία Γραφή τους βίους των μαρτύρων οι οποίοι μάρτυρες παρά τα βασανιστήρια δεν αρνούνταν την πίστη έτσι και αυτή δεν ομολόγησαν το δράστη  και απέδωσαν την συμπλοκή σε Αρβανίτες  και έτσι απαλλάχθηκε το χωριό από την κατηγορία   της δολοφονίας αυτής.

Αργότερα ο Ευάγγελος Σταμάτης ήρθε και εγκαταστάθηκε στην άκρη του χωριού τότε στα ριζά της Βαθιά Λαγκάδας  και έτσι ο δρόμος  από την παιδική χαρά μέχρι την Βαθιά  Λαγκάδα πήρε την ονομασία "Οδός Ευαγγέλου Σταμάτη"

 

                                                              ΣΤΕΦΑΝΟΣ  ΣΤΑΜΑΤΗΣ

 

Πέθανε  ένας ακόμη άνθρωπος της  Λογοτεχνικής οικογένειας και συχωριανός μας  .

Ο Στέφανος Σταμάτης  γεννήθηκε στην Καμπή ,σπούδασε  νομικά στην Αθήνα ,Ναυτιλιακές σπουδές στο Λονδίνο , στην Μουσική  με θητεία στο ραδιόφωνο και στις εφημερίδες.

Πρωτοεμφανίστηκε  στην Νέα Εστία το 1957 με το διήγημα Ένα δειλινό

Έργα του είναι τα : Ο κάμπος με τα όνειρα Νυχτερινή Επαφή και Χάρτινοι μύθοι διηγήματα ,η νουβέλα Το πρόσχημακαι τα μυθιστορήματα Ο συνήγορος Ο Ιάσονας ο Ξένος Στην κοιλάδα του Ιναχου Την τελευταία κραυγή την άκουσε μια πόρνη Η σχεδία της Μέδουσας  Επίσης η Ανθολογία μεταπολεμικής πεζογραφίας΄

Μετείχε στην εκδοτική ομάδα του Γιαννιώτικου περιοδικού Ενδοχώρα . Από το 1993 ζούσε στην Πρέβεζα .

Ο Στέφανος Σταμάτης στα παραπάνω έργα του είχε την περιγραφική δύναμη του Καρκαβίτσα, την μεταφυσική αγωνία του Καζαντζάκη και την πρωτοεπαναστατική ρώμη του Θεοτόκη ανάλογα  με το ποιος κάθε φορά διαβάζει.

Στην κοιλάδα του Ιναχου επέστρεψε το σώμα του, στο μαλακό κορμί της , να καθαρθεί στον τόπο του τον γενέθλιο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΛΥΤΡΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

 

 

Γεννημένος στη περιοχή του Ανατολικού  Ξηροβουνίου στη Σκούπα απο αγροτική οικογένεια κατέβηκε στον Κάμπο  αξιοποιώντας την μοναδική του τέχνη  του <<χτίστη -πετρά >>. 'Επαιρνε την πέτρα και με την τεχνική του της έδωνε την μορφή που αυτός ήθελε και  έπρεπε να πάρει. Σήμερα στο χωριό μας και στα γύρω χωριά αρκετές πετρόχτιστες  μάνδρες , αποθήκες και κάθε είδους μικροκατασκευές  έχουν την σφραγίδα του.
Ειδίκευσή του βεβαιώς ήταν και πετρόχτιστοι  φούρνοι  που στόλιζαν κάποτε τις αυλές τω σπιτιών .Δυστυχώς σήμερα αντικαταστάθηκαν απο τα σύγχρονα μπαρμπεκιου 
Στην φωτογραφία  στο δρόμο της  ΚΙΑΦΑΣ   ερχόμενος από την Σκούπα στην Καμπή  απόσταση 27 χιλιομέτρων διανυομένη σε 4 ώρες                 

 

                                                          Σωζόμενος Φούρνος σε  αυλή του χωριού μας